Asian Dub Foundation / R.A.F.I [25th Anniversary Edition]

 

δοκιμή εδώ

Moby - God Moving Over The Face Of The Waters (Reprise Version)

Ήρθε κι η ώρα του Μoby να λάβει το Deutsche Grammophon treatment, κατάλαβες τι σημαίνει αυτό Θανάση μου; Σημαίνει ότι γέρασες, 26 χρόνια πέρασαν από τότε που βγήκε. Κάθε φορά που το ακούω, όμως, ανατριχίλα:

Στα σχόλια, συγκινημένοι μπούμερζ θυμούνται. Κι εγώ βέβαια, θα το θυμάμαι πάντα από την τελευταία σκηνή στο Heat.

Moby - Natural Blues (Reprise Version) ft. Gregory Porter & Amythyst Kiah

Από το επερχόμενο Reprise που κυκλοφορεί τέλος Μάη.

K+D / 1995

 Άκου ν'ακούσεις. Ο Κρουντερ κι ο Ντορφμάιστερ ανακάλυψαν το πρώτο τους άλμπουμ 25 χρόνια μετά! Το έγραψαν το 1995 (προφανώς), έκοψαν δέκα βινύλια και μοίρασαν τα τέσσερα. Τώρα το κυκλοφορούν επίσημα και μάντεψε, είναι απολαυστικό.

There is geological time and deep-space time. The natural worlds time, and quantum time. Humans started measuring time with the stars and seasons. Then came hourglasses and sundials. The first mechanical clocks weren't in Europe until the late 13th century. Then came industrial time, a wristwatch for all and then everything had a time. A time for everything. All feeding into our recently digitised time and its marching nanoseconds. Let us not forget however another way to measure time: That would be K&D time. Yes, you can rush, but isn't it so much nicer to amble? This conception of time may well have its roots in those smoke mists, softly blowing through the pre-history of 1995, and if that was time - then we need space. In particular, one Viennese front room that has turned its bass bins out to the cosmos. That sweet smoke, shrouding the desk and sampler. A few old keyboards (as a friend skins up at the back) - unnoticed on the couch - just passing through Those days of K&D time had been thought to have gone. But one of times tricks is to hide itself in music. Not long ago (after a box of DATs had been found, and a DAT player prised back into service) back through the music wormhole our heroes fell into that smoke laden room of 1995. The remix time hadn't arrived nor the intense touring schedule. It was before the K&D sessions release and all that came with it, before the solo projects of the Peace Orchestra and Tosca. This was a time before all of that. A time for literally living in the studio and experiencing the joy of creating tune after tune. Just the sound and the smoke and no boundaries. It was before people started asking about when the album was coming out. Which developed it s own time specific answers. The 90s answer was soon, 00s answer was not sure and then: never ! from 2010 onwards. The truth was, an album had been finished by the spring of '95 and all recorded onto DAT and placed in a box. K&D pressed up 10 copies and gave 4 away to some suitably eccentric individuals. Then the room s doors opened and in a tremendously big cloud of smoke time rushed in, K&D rushed out, and the years went rolling by. The days got filled with remixes, touring and life. Then in early 2020 that chance moving of a box at the back of a room exposed the DATs and their time transporting properties. As K&D went through them they ended up comfortable and back in the room and that wonderful haze of 1995. The music was transferred from the DATs and K&D painstakingly rebuilt every molecule that made up the original 10 copies. From the very first takes of the mixes printed onto tape, to the solid slab of black virgin vinyl, to the abused by many plays, white cover. Even down to the labels that says 'Unverkäufliche Musterplatte' (Testpressing - Not For Sale) in rather rude German. It now looks, feels and sounds pretty much exactly the same as those original 10 copies did in 1995. The only thing that couldn't be done is the original clouds of smoke those 10 copies were bathed in. That will be left to the listener to wrap it in the fresh harvest of 2020. In one way it's a musical time warp space travel. In another, if the music becomes classic and timeless, then it's of its time, whatever the time. So as the rooms bass bins are once again turned out towards the cosmos, K&D are happy and proud to release what they thought were lost moments. Drop through the worm hole, take your place on the couch. The friend who is skinning up, always just passing through, listening to an album for the future called 1995. It all makes sense if you measure in K&D time. (source)

δοκιμή εδώ

 

Eiffel 65 - Blue (Flume Remix)

Κοίτα τι βρήκε να ρεμιξάρει!

Κι άλλες βίντατζ αγάπες

Θανάση δεν ξέρω αν το πήρες πρέφα, αλλά έχουμε πρόσφατες κυκλοφορίες από παλιόφιλους, συγκεκριμένα από Moby (εναλλακτική βερσιόν στο κομματάκι από τον τελευταίο του δίσκο):

Επίσης από Beth Orton & Chemical Brothers:

 Και τέλος από Iggy Pop με Underworld:

Φοβάσαι ότι πάτωσες στην εξεταστική του Ιουνίου; Θα πας να ξεσκάσεις στο Rockwave στη Φρεαττύδα με τα φιλαράκια; Έχεις βαρεθεί το πήξιμο το πρωί στο λεωφορείο προς κέντρο και περιμένεις πότε θα τελειώσει το μετρό; Βγάζεις μια βδομάδα με ένα πεντοχίλιαρο; Όχι, Θανάση μου, μη φρικάρεις, 2018 έχουμε, αλλά να, απλώς μαζί με τους γερόλυκους της ηλεκτρόνικα γερνάς κι εσύ.
Μπόνους πρόσφατο κομματάκι από τους Jazzanova με τα υπέροχα φωνητικά της Rachel Sermanni, βάλτο στην κασέτα μετά την κομματάρα της Μελανί:

Μπαφοτύμπανα, ζουρνάδες και νταούλια

Θανάση μου την έχουμε ακούσει όλοι με κατουρημένο πρεζόχορτο και βλέπουμε τετραγωνισμένους κύκλους. Φλας φρομ δε παστ:

Θυμίζω τι σημαίνει η μπάντα:

fluke¹

fluːk/

noun

1. 1. 

   an unlikely chance occurrence, especially a surprising piece of luck.

   "their victory was a bit of a fluke"

Σαν το παλιό καλό κρασί

20 και χρόνια (το βίντεο όμως δεν το'χα δει):

Όπως λέει κι ο συνάδελφος στα σχόλια:
Δεν ξερω οταν βγηκε αυτο το τραγουδι τι γινοταν τοτε στα μαγαζια, γιατι ημουν 12. Απλα οταν το αλλαζω το 2013 στα parties, χυνει ολο το μαγαζι..
Ή αν προτιμάτε:
chiqui tan chiquiti tan tan tan que tum bam bam que tum bam que tepetepe tam bam bam que tum bam que bim, chiqui tan chiquiti tan tan tan que tum bam bam que tum bam que tepetepe tam bam bam que tum bam que bim, chiqui tan chiquiti tan tan tan que tum bam bam que tum bam que tepetepe tam bam bam que tum bam que bim. EXTA SIII, EXTA NOOO!!
Και κάποιες λεπτομέρειες qui tuent:
Chimo Bayo (born Joaquín Bayo, 25 October 1961) is a Spanish dance artist who gained prominence in the early 1990s with the one hit wonder, "Así Me Gusta A Mí (X-Ta Sí, X-Ta No)". The song was a major hit in Spain, Greece and South America as well as reaching number one in Japan, Israel and elsewhere.
In order to thank his fans for their support, Chimo Bayo is going to auction his head-mounted flashlights in a Spanish online auction and shopping website.

Παίζει και σχετικά πρόσφατο ρεμίξ. Αλλά δεν ξεχνάμε βεβαίως ότι εδώ είναι τα λεφτά:

"Όλα γύρω μου είναι ένα ψέμα οπότε και η μουσική που βγαίνει από κομπιούτερ μέσα είναι ψεύτικη"
"Υπάρχει και μια τρίτη επιλογή θα έλεγα, που είναι το άμπιεντ"

Άστατούμπαναταπούνε

Που λες Θανάση μου, ένα από τα κολληματάκια του καλοκαιριού ήταν αυτό (να'ναι καλά το Σαζάμ ο μέγας μουσικός χαφιές):

Πάρτο και σε πιο κάρντιο μιξάκι. Υπάρχει και μέρος ντεύτερον, και απολύτως καλτ:

Του ΜπαΣάμπα βεβαίως προηγήθηκε ο γνωστός ύποπτος, ο Χοντρόλιγνος ο Νόρμαν ο Πίτσας:

Αλλά ως συνήθως όλα ξεκινάνε από ένα ντίσκοφανκ μπρέηκ, να πέσει το βίντεο παρακαλώ:

Fatback Band:

Speaking of Lamb...

here in flac

Shadow reconstructed

Χω χω, γερνάμε ρε γμτ, Best of Shadow; Συνεντευξούλα στον Guardian με λινκ και υλικό για ψάξιμο. Μεταξύ άλλων τούτο το φρέσκο κομματάκι:

Και τούτο το όλντιγκόλντι:

Ή ακόμη κι αυτό δηλαδή, που εσύ σίγουρα το'ξερες αλλά εγώ ο άσχετος όχι (μήπως να ανοίξω επιτέλους το box set Byrds;). Επίσης πού να φανταστώ ο άχρηστος όταν πήγα για δεξίωση με τον σύντροφο Μάριο στο Σακραμέντο ότι εκεί είναι το διάσημο δισκάδικο του εξωφύλλου του Endtroducing?
Τσίμπα και νέο κομματάκι με Terry Reid στα φωνητικά:

Τα παλιά του σκρατσασκρούτσα είπαμε στο Bittorrent. Ειδάλλως παίζει και το νέο box set κυριολεκτικά όλα τα λεφτά.

Kαμένη γη, καμένα μυαλά

Θανάση πριν είκοσι χρόνια, είχα κασέτες. Τώρα σκληρούς, νάνους, φλασάκια, σε είκοσι χρόνια που θα'χουν ξαναβγεί τα δεντράκια ελπίζω τουλάχιστον να έχω ακόμη την ακοή μου. Και μια φλογέρα.

Έλληνα, ροζ καουμπόι, το μπόι σου μέτρα

Πόσα καμένα δεντράκια για μια μεζονέτα

Είμαι ένα φαλακρό βουνό, γη καταπατημένη

ΥΓ η απάντηση στο προηγούμενο ρητορικό ερώτημα είναι μπετά.

Το μεγαλύτερο σουξέ της εποχής

Τι λένε ρε Θανάς; Φιλόμουσοι αλγόριθμοι «προβλέπουν ποια τραγούδια θα γίνουν σουξέ». Αφού ξέρουμε πώς γίνονται τα σουξέ, μας το'χουν μάθει χρόνια τώρα οι Χρονολόρδοι με το Manual:

Να και το αποτέλεσμα:

Το γκραν σουξέ όμως είναι ένα:

Τι ώρα είναι ρε παίδες;

Τώρα που έρχονται γιορτινές μέρες, ας σκεφτούμε και τον συνάνθρωπό μας που μπορεί να μην έχει πια άλλο χώρο στον σκληρό να κατεβάζει. Προσφέρουμε έτσι κάτι για τον εργαζόμενο ντιντζέι που θέλει να ξαποστάσει βρε αδελφέ τέσσερα λεπτάκια.
Όουλντ σκουλ μάι ν%γκα.

Clock DVA

Μερικές φορές είναι καλό να έχεις φίλους κολλημένους στο παρελθόν. Σου θυμίζουν ξεχασμένα διαμάντια που είναι πάντα χρήσιμο να τα θυμόμαστε. Λες να πιάσουν τίποτα εκείνα τα βινύλια που έχω όταν πτωχεύσουμε;
Πάρε προς το παρόν ένα βραζιλιάνικο μπλογκ με πλούσιο υλικό της εποχής. Digital Soundtracks και λοιπή δισκογραφία.

Δε Νομίζω Τάκη

Τάκης. Κολλητός του Θανάση. Δεν ξεχνώ σουξέ του 98. Ένα κι ένα για χαβαλεδιάρικα σκουπιδοπάρτυ.

Άκου λέμε!

Μετά από 15 περίπου χρόνια και πολλά γκουγκλαρίσματα, ο ντιτζέις που ήταν υπεύθυνος για μια από τις κασέτες του μπρο που είχα λειώσει στην εφηβική μου ηλικία μου αποκαλύπτει το μυστικό:

Το EPάκι βέβαια δεν το βρήκα αλλά αν τυχόν σφυρίχτε. Η ειρωνεία είναι ότι το δεύτερο cd των Urban Species όπως και αυτό του Terry Callier που έχει το σαμπλάκι τα έχω καιρό...1993 να ούμ.

Blog Trip #7

Ένα ωραίο τραγουδάκι που δεν βλάπτει κανένανε - έχει κι άλλα η συλλογή.



Και είναι αφιερωμένο στην pro-γιαγιά του Θανάση, ο οποίος ήταν κουμπάρος του Mike όταν παντρεύτηκε την Kira που και οι δύο παίζουν μπάσο και που τα τραγούδια τους μοιάζουν με τις εισαγωγές των Tortoise.



Ο Mike όμως είναι τσίφτης κι έχει παίξει με πολύ κόσμο.

Σχεδόν όλους λέμε.

Ό,τι piano γίνεται χρυσός

Εντελώς εχπληκτικός! Και κάτι για το cue. Strictly για πληγωμένα κυκλάμινα.



Και το δικό μας παιδί. Δίπιτο με απόλα όμως.

Χουάν Φρουσιάντε

Ο Θανάσης (πο)ρεύεται στη ζωή με τρία αξιώματα:

(1) ποτέ μη δοκιμάζεις καινούρια παπούτσια με κομμένα νύχια

(2) αν όλα τα πουλιά είχαν υψοφοβία θα ήταν απλά κότες

(3) άκου προσεκτικά αυτά που λένε τα πρεζάκια

Γιαυτό μας στέλνει αυτόνα το δίσκο - που είναι και σύμφωνος με το αξίωμα #3 και - πούχει αυτή τη φοβερή διασκευή, μαζί με τσι ευχές του για τον Χουάν που γιόρταζε ψες, εμάς που λέμε όλο βλακείες και τέλος με την ελπίδα ότι ο Νταλάρας δεν θα ακούσει αυτό το κάβερ για να το παίξει κι αυτό(ς) στο φετινό φεστιβάλ του Αγ.Παντελεήμονα.