Από τότε που τον είδαμε να παίζει με τον John Zorn, έχει γίνει ο αγαπημένος μου κιθαρίστας. Έτσι, τον ακολουθώ σε όλα του τα πρότζεκτ. Θα συμφωνήσω λοιπόν με τον Φώντα, ότι είναι ήδη από τα αγαπημένα του 2018, "ένα εκρηκτικό χαρμάνι, που σμπαραλιάζει τα πάντα
στο πέρασμά του".
Φουλ τάιμ χομπίστας ο Billy. Ζωγραφίζει, δισκογραφεί. Γενικά κάνει ότι τούρθει. Που καλό είναι αυτό. Μέχρι και η Guardian τον πήρε πρέφα. Για να μην είσαι στην απέξω πάρε μια παιδαριώδη ρετροσπεκτίβα και ντουέτο με την γνωστή σταρλετίτσα - πούβγαλε στο κλαρί ο Μπίλλης ο ίδιος - Holly Golightly.
Oi gem των Cock Sparrer που ανακάλυψα χθες το βράδυ χορεύοντας ροκαμπιλιές με stag παρεάκι ντυμένο στα χαβανέζικα:
Το χιτάκι τους "England Belongs to Me" το χρησιμοποιεί για την είσοδό του στο ρινγκ ο πάνκης πολεμικός τεχνίτης UFC Dan 'The Outlaw' Hardy:
Βίκυ: Hardy is a fan of hardcore, punk ,metal and rap music and is affiliated with the Nottingham-based extreme metal record label Earache Records. His favorite hardcore bands include Earth Crisis, Madball, and Blood for Blood. He has collaborated with Deathwish Records in releasing Blood for Blood / Dan Hardy shirts, as well as a hoodie.
Δωράκι, ομώνυμο άσμα του Bowie. Απλή συνωνυμία:
Pete Townshend στην κιθάρα. Psychodelicate girl, come out to play. Άντε και στα δικά σας.
Και είναι αφιερωμένο στην pro-γιαγιά του Θανάση, ο οποίος ήταν κουμπάρος του Mike όταν παντρεύτηκε την Kira που και οι δύο παίζουν μπάσο και που τα τραγούδια τους μοιάζουν με τις εισαγωγές των Tortoise.
Ο Mike όμως είναι τσίφτης κι έχει παίξει με πολύ κόσμο.
Πάει πολύς καιρός, σχεδόν ντρέπομαι να σας κοιτάξω στα μάτια σύντροφοι. Έγινα 30, κουρεύτηκα, λέω να βγάλω και κάντρι δίσκο οσονούπω, κοίταξα ψηλά, κοίταξα χαμηλά και παντού στο ενδιάμεσο και τίποτα δεν βρήκα εκτός από snickers στο βυθό και κουτάκια μπίρας στο διάστημα.
Εκεί λοιπόν που βυθομετρούσα την σαβούρα στο κρανίο μου, μου έσκασε ποστ που δεν μπορεί, θα έχει ξαναγραφτεί στη μπλογκόσφαιρα. Τι να κάνεις όμως, here goes nothin'.
Γενικά ο Ζαχαρίας όταν δεν είναι οργισμένος με τη μηχανή του προτιμά να είναι λιοντάρι για μια μέρα παρά πρόβατο για χίλια χρόνια. Που είναι σωστό και φρόνιμο, δε λέω. Αλλά αυτό το παιδί έχει τα νεύρα του από πέντε χρονώ. Κοίτα 'δω που βγάζει τα μέσα έξω.
Του τόχει πει κι ο Θανάσης ότι πρέπει να ηρεμήσει και ο καημένος ο Ζαχαρίας κάνει απόπειρες κοινωνικοποίησης με άλλους μουσικάντηδες για να ξεπεράσει τα νεύρα του. Μόλις δει όμως μικρόφωνο φουντώνει.
Wesley #1: Fred Wesley. Πρωτοπαλίκαρο του James Brown, κουμανταδόρος των JBs. Θεός της γονιμότητας και της γεωργίας για τους δωδεκαθεϊστές χιπχόπερς. Ιδού το Breakin' Bread ευαγγέλιο και το έπος Damn Right I Am Somebody απ' όπου και το δείγμα.
Μια που τις πέτυχα σήμερα στο αεροδρόμιο να περιμένουν στο γκισε της easyjet είπα να κάνω ένα μίνι αφιέρωμα. Έπαιζαν χθες λέει στην Αθήνα, αλλά εδώ συζητάμε αν θα δούμε άλλα και άλλα, αυτές θα βλέπαμε; Κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο Cut πίσω στα 1979 και φυσικά προκάλεσαν συγκρίσεις με τα γνωστά ανδροκρατούμενα πανκογκρούπ της εποχής, οι θυληκοί Clash και άλλες παρόμοιες χαζομάρες. Η εκτέλεση τους πάντως στο Man Next Door, που όλοι αγαπήσαμε από τον Horace Andy, αξίζει την προσοχή μας. Και το ένα το πιπινάκι το νεώτερο σπέσιαλ ήταν πάντως.
Φίλε Θανάση αν έχεις δει έστω και ένα επεισόδιο από τη νέα σειρά του Παπακαλιάτη τότε σίγουρα ξέρεις ότι ο Χριστόφορος είναι turobjugend.
• Point A: Ο Χριστόφορος κάθε φορά που κατηφορίζει του σηκώνεται. Στη νέα του σειρά έχει φυστικώσει Ζέτα Μακρυπούλια, Παναγιώτα Βλαντή και μια πιτσιρίκα pas mal ηθοποιό που υποδύεται την αδερφή του. Clearly gents Χριστόφορος' got erection.
• Point B: Ο Χριστόφορος - στη σειρά - δεν έχει φίλους. Μόνο συγγενείς. Απ' την άλλη αν το καλοσκεφτείς με τα strictly-για-γκόμενες σενάρια που γράφει και τις αθεράπευτες στύσεις που τον ταλαιπωρούν δεν πρέπει να του έχουν μείνει πολλοί φίλοι στον πραγματικό κόσμο - σαν να έχουν πεθάνει ένα πράμα.
Shako ηρέμησε! This ain't a Turbonegro post, αλλά επειδή μπορεί να υπάρχουν και φλώροι - Θανάση - που μπορεί να μην έχουν τα σουξέ των Turbonegro κάνω την καλή. Με το ένα, με το δύο.
Με ελαφρώς διπλωμένο σελοφάν, είναι ο τρόπος που θυμάμαι αυτόν τον δίσκο, τον αγαπημένο μου από Husker Du. Ενδοσκόπηση, ανασύνταξη και καινούριες μέρες. Θα τον βρείτε εδώ. Πάντα προτιμούσα τα κομμάτια του Hart. Diane, Pink Turns To Blue, Never Talking To You Again, Girl Who Lives On Heaven Hill, Don't Wanna Know If You Are Lonely. Είμαι ποπστερ τελικά το παραδέχομαι. Αν δεν έχετε ασχοληθεί με Husker Du, είναι από τα πράγματα που θέλω πολύ να μοιραστούμε.
Και επειδή δεν αντέχω να μην βάλω λινκς, εδώ το Metal Circus με το Diane που δεν είναι των Therapy? και μπλα,μπλά.
Εδώ, το Zen Arcade που είναι τόσο καθηλωτικά συγκινητικό ώρες ώρες που ντάνες ριβιούερς, αρνούνται να ακροβατίσουν λεκτικά για πάρτη του από σεβασμό στο συναίσθημα. Tέλος, το Candy Apple Grey εδώ. Καθαρότερη παραγωγή, εξίσου ποπ θαρρώ με το New Day Rising (minus the feedback), εξίσου δυνατό συναισθηματικά. Ηusker Du? Kαι θυμηθείτε πως ήσασταν ουσιαστικά, πριν οτιδήποτε αρχίσει και τελειώσει. Η συγκατάβαση ας έρθει μετά. Προς το παρόν απλά σκεφτείτε και ας αρχίσει καινούρια μέρα.
Για τους Drive Like Jehu των Speedo (Rocket From The Crypt) και Froberg τα είχαμε ξαναπεί. Τους Rocket From The Crypt τους φυλάω γι'αργότερα γιατί τους ακούω έτσι κι αλλιώς συνέχεια και ξανασκέφτομαι το τατουάζ που λέω να κάνω τα τελευταία οκτώ χρόνια και ουσιαστικά δεν τους ξεχνάω με τίποτα λέμε.
Οι Ηot Snakes και πάλι των Speedo και Froberg περίπου δέκα χρόνια μετά τους Drive Like Jehu φέρνουν πιο στρέητ πανκοροκενρόλ με αιχμές τόσο περίπλοκου jehu-like χαρκόρ όσο και μπολιάσματα rocket from the crypt αμεσότητας. Μπουκωμένοι ενισχυτές, χεσίματα πάνω σε τυχάρπαστους garage revivalists και χυμένες μπίρες. A και ο ντράμερ τους λέγεται Kourkounis. Jason Kourkounis, i believe, without double-checking. Ye.
Το τρίτο τους lp μέσα σε έξι χρόνια και το προτελευταίο πριν διαλυθούν, ονόματι Αudit In Progress (2004) είναι και το πιο ικανοποιητικά σπασιδιάρικο. Εδώ θα βρείτε δισκογραφία των και γενικά πολύ σωστό πανκοροκολοίδι.
Προσωπικά αγαπημένα τα Mystic Decade, Βrain Trust και Kreative Kontrol.
Kαι επειδή το πάτωμα και η παρατήρησή του ως ενασχόληση εξολόθρευσης χρόνου, είναι εκκολαπτόμενη αγάπη, να και άλλη μια μπάντα/φίλος που σας τους έχω αναφέρει στο ίδιο ποστ με τον Speedo.
Murder City Devils το όνομα αυτών και από τις γκαρατζοπανκοροκενρόλ στάχτες τους (τις εν Sub Pop σταυλισθείσες) μπορεί να έχετε συναντήσει τους Pretty Girls Make Graves και τους συγκλονιστικά και θεόβαρεια αλλέγκρους (ναι, το ξεφούρνισα) Big Business (ήτοι τα δύο τέταρτα των Melvins ως έχουν τα τελευταία χρόνια). Με βάση τα παραπάνω πρέπει, Πρέπει να κάνουμε υπερ-ποστ για μπάντες απο Olympia και να πιάσουμε και Karp και Tight Bros From Way Back When και riot grrls και δεν συμμαζεύεται. Και ναι, ο ντράμερ Coady Willis (o συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους MCD και τους Melvins) αποτελεί αδιαμφισβήτητη ατραξιόν αλλά είμαι σίγουρος πως με ελάχιστο αλκοόλ μέσα σας θα συγκινηθείτε από τη φάλτσα βραχνάδα του Spencer Moody αλλά και από τα γκρουβαριστά πληκτρίδια που πασπαλίζουν νιουγουεήβισμα και ανεπαίσθητο γότθισμα στα drunken singalongs της μπάντας.
Bάζω εδώ μίτο για το In Name And Blood, τον πιο ευκολόπιοτο πχιοτικά δίσκο τους (με παρτοχιτάρες τα I Drink The Wine και Rum To Whiskey και γενικά νον στοπ σωστά κομμάτια) αν και ομολογώ οτι δύo εκ των αγαπημένων μου και πιο νταλκαδιάρικων (για ξεχωριστούς λόγους) άσματά τους βρίσκονται στο υπέροχα τιτλοφορημένο Empty Bottles, Broken Hearts και είναι τα 18 Wheels (νταλκαδιάρικο και νταλικέρικο παράλληλα, τί ευτυχία, non?) και Every Shitty Thing οπότε νάτο και αυτό και σε 320 οκτάνια.
Προτείνω για πιώματα, άκουσμα πρωτα του In Name And Blood (2000) για τα πολλά ξύδια και έπειτα το Empty Bottles (1998) ώσπου να διυλιστεί στο Every Shitty Thing που όντως θα σου κρατάει το κεφάλι ενόσω κοιτάς γόπες στο πάτωμα με θυμηδία.
Παρατηρήστε εκτός από το πόσο τα Σπάνε λάηβ, το infatuation με ναυτικά καπέλα και με sailor love in general, που θα συναντήσουμε είτε σε sailor themed ποστ είτε την άγια εκείνη ώρα που θα μιλήσουμε για τους Tubronegro.
Kαι μιας και υπάρχει η πρεμούρα για κυλίσματα σε πατώματα αλλά δεν πρόκειται να υλοποιηθεί άμεσα η προοπτική, πριν το ξεχάσω για πααάντα, να και μια καταπληκτική συλλογή/tribute στον Ηenry Mancini με σερφ/πανκ/lounge διασκευές σε γνωστά άσματα συν theremin χαιδολογήματα και εξώφυλλο με τη Rose McGowan πριν την σπιλώσει ο Μarilyn Manson, πριν αντικαταστήσει τρόπον τινά την Σανον Ντοχερτυ/Μπρέντα στο Charmed και πριν αντικατασταθεί φιλμικά το πόδι της με πολυβόλο. Θυμάμαι σαν χτές να το πετυχαίνω πανάκριβο σε ράφι του Ηappening και να περιμένω να το αγοράσει κολλητός για να το γράψω σε κασέτα. Highlight η διασκευή στο Touch Of Evil από τους έτσι κι αλλιώς αγαπημένους Man...or Astro-Man? από τους οποίους και το κάτωθι video πολύ κοντά στην αισθητική, την ώρα και την διάθεση που φευγαλέα θωπεύουμε, ψηλαφίζουμε, αγαπητοί μου. Καληνύχτα.
Moνωτική ταινία πάνω σε τρίχα. Καπου εκεί μετά τους Rites Of Spring, κατι στενά δίπλα στους Fugazi και σε καλύτερη γειτονιά από τους Quicksand, κροτάλισαν, σύρθηκαν και ξεψύχισαν. Ο κιθαρίστας John "Speedo" Reis έφερε πιο κοντά τους Rocket From The Crypt του στην mainstream επιτυχία και στο ατόφια ζωογόνο παρτάρισμα, αλλά είναι αμαρτία να προσπερνά κανείς τους δύο δίσκους των Drive Like Jehu. Το ομώνυμο (91) εδώ και το Υank Crime (94) εδώ.
Σπόροι για Refused, Snapcase και καλό ποσχαρκόρ γενικά. Και τέλειοι δίσκοι για πατώματα, μικρές ώρες και άδεια μπουκάλια.
Επόμενες φορές για Pitchfork, Rocket From The Crypt, Hot Snakes. Yπόσχομαι, όλα αξίζουν.
Για να αντισταθμίσω την κάτωθι φλωριά και για να μην κατευθύνω άλλο οργή προς φύση και λοιπούς μεταφυσικούς παράγοντες (τον Γκοτζίλα, την Ισλανδική Ηφαιστειακή Τέφρα, το Κάρμα κτλ.) ποστάρω κάτι που θέτει τα πράγματα στην σωστή τους βάση:
Ατρόμητα βίαιο comp, με επτάιντσα, το sum of the man lp , μπάσο-ντράμς μπροστά, punk blasts, sludge κοψίματα, noise ηχόχρωμα, σκατοψυχιά, πολιτικοκοινωνικά (sic) ερείσματα, 91 με 97, όρισαν το subgenre power violence. και πιονέρισαν ουσιαστικά! Τους βρίσκετε εδώ . Σήμερα αφού δεν πετάω, πάω να δω Amps For Christ του Barnes των MITB που λογικά είναι αδύναμο, χίπικο, φολκονοιζικο λαηβ αλλά παίζουν σε μια pub που έχω να παω χρόνια στο stockwell και γιου νοου λετς κιπ ιτ αντεργκραουντ εντ ολ δατ σιτ ναπούμε. (το Wire τί λέει γι'αυτούς, τους συγκρίνει με τίποτα Charalambides, what's the deelio ε;)
UPDATE:
I am afraid that tonight's show has been cancelled because Amps for Christ are stranded in Portugal as a result of the volcanic ash cloud.
They have been trying hard to make alternative travel arrangements, and we've had our fingers crossed it might work out, but unfortunately there's no way they can get to London.
Those of you who have bought tickets can obtain full refunds from Wegottickets.com. Our apologies to all of those who were looking forward to this show - we're gutted too!
ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!! Tί αλλο θα γίνειιιιιιιιι; H τέφρα τα χει βάλει μαζί μου προσωπικά! Θα σε νικήσω καταραμένηηηηηηηηηη!
Συγκινημένος από το προηγηθέν ποστ του συναγωνιστή Γερμά, εμβολίστηκα με τη σειρά μου από εικόνες του παρελθόντος βίου, στην όχι τόσο σκοτεινή πλευρά της Γκράβας. Βλέπετε, το Δευτερο λύκειο Γαλατσίου (Γκραβας) απείχε από το να χαρακτηριστεί χαρκορ. Και πάλι το πολιτισμικό σοκ της τρίτης γυμνασίου που βίωσε, ο άρτι αφιχθείς από το γυμνασιο Αρρένων της Ελληνικής Παιδείας, νυν γενειοφόρος και σαλτιμπάγκος συμπλογκίτης σας, καθώς διέσχιζε το καγκελωτο διάδρομο προς το Δεύτερο, ήταν τόσο έντονο ώστε να αναμοχλευθούν θύμησες από τις Φυλακές Ανηλίκων και τα blocks της Megacity One.
Ως νεαρό, λεπούρικο και ολίγον τι απροσάρμοστο (αμιγώς) μεταλλόπαιδο, οι πανκ γνώσεις μου ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Αυτό που ο σύντροφος Γερμάς μου θύμισε με το καψουροπάνκικο ποστ του ήταν πως ανάμεσα στα βινύλια Μετάλλικα, Μποντυκαουντ, Μπρίντερς και Νιρβάνα που δανειζόμουν από γείτονα και συμμάθητή ήταν και το εξής διαμάντι, βινύλιο λευκό από την Wipe Out με τον Σιδεράνθρωπο στο track list του:
Eδώ η χαρά των πέτρινων χρόνων. Και εδώ το κομμάτι που αν και καλιφορνίζει ρίχνει ένα εντυπωσιακό κραστάρισμα στη μέση και όλα μα όλα δένουν:
Λοιπόν τώρα που ανοιξίζει περιμένω απανωτά ποστς για Βανδαλούπ, Ωχρα Σπειροχαίτη, Βαλπουργία Νύχτα ή έστω για Ηoneydive, Ziggy Was και Βlackmail. Για να στηρίξουμε τη φάση λέμε.
Α και επειδή ανέφερα crust/punk για να μη το ξεχάσω σε μελλοντικό ποστ, να τσόντα οι καναδοί Iskra που κάθε φορά μου σηκώνουν τις πάμπολλες τρίχες του σβέρκου:
Tσεκάρετε και σαητ που κολλάει με την ελληνική σκηνή λόγω εικόνας και όχι μόνο. Και οι στίχοι του κάτωθι έπους, με τίτλο My Country 'Tis Of Thy People You're Dyin' εδώ.
Άκρατος ρομαντισμός σας ακούω να λέτε; μα ναι. Κινεί τα πάντα.
Το πλέηλιστ των ημερών αλλάζει αδιάκοπα. Ο κουρνιασμένος ωσάν άλιεν στις εσωτερικές μου στοιβάδες χριστιανός υποβάλλει και επιβάλλει ακούσματα. Αραδιάζω λοιπόν με την άνεση του ασώτου που επιστρέφει σαν να μην έγινε τίποτα. Κάνα κοψιδάκι παιδιά;
Πρωτίστως, ήθελα αυτές τις μέρες ρετροσπεκτίβα Celtic Frost. Δώστου κατάνυξη και αυτομαστίγωμα και God, why have you forsaken me και έρεβος και καταχνιά.
Φευ, το πνεύμα αδύναμο. Εκεί που θες να νιώσεις το καταχωνιασμένο σε μύχια βαθη, θρησκευτικό τριπάκι σου, να χτυπάνε το κουδούνι οι Zeke.
Να εξηγήσω. Οι Zeke είναι φίλοι. Θα σας τους γνωρίσω αδελφια και Θανάση στο επόμενο παρτι. Διότι ανήκουν σ'εκείνη την εκλεκτή παρέα φίλων (που για όλους τους θα σας τα πρήξω, έχω ιστορίεες) με τους Hellacopters, τους Turbonegro, τους Νew Bomb Turks, τους Rocket From The Crypt, τους Reverend Horton Heat άντε και τους Thulsa Doom και τους Gluecifer που ροκενρολάρουν, φτύνουν χλέπες στους τοίχους, ξερνάνε στη φοντανιέρα, σπάνε ποτήρια στο απέναντι μπαλκόνι, φασώνουν τη θεία σου νομίζοντας πως είναι η αδερφή σου και γενικά κάνουν το πάρτι, Είναι το παρτι. Κατα βάση, δεν κάνουν κάτι το εξαιρετικά πρωτότυπο, θυμίζουν όλα τα καλά που έχεις ακούσει από Dead Boys και Νew York Dolls μέχρι Poison Idea και από Stooges, Saints και Adolescents μέχρι Motorhead. Kυρίως Motorhead, ειδικά οι Zeke. Γιατί αδερφια έτσι πάει. Καποια στιγμή το γκρεμίζεις το ρημάδι και αυτό επιτυγχάνεται επί παραδείγματι με δισκογραφία Zeke. Ελάχιστες αυξομείωσεις από δίσκο σε δίσκο, ταχύτητα, nineties hardcore που μπολιάζεται με heavy στονεροριφφολογία και δέκα μπίρες γι'αρχή. ΓΙΑΤΙ να χρειάζεσαι οτιδήποτε άλλο; Και πάμε πρώτον και δεύτερον από τους φίλους μας τους πάνκηδες. Αν δεν μ'εμπιστεύεστε και δεν θέλετε να κατεβάσετε δισκογραφία από παλικάρια που είναι έτσι
και που θα σας βοηθήσουν σε όλα από το να πλύνετε τ'αμάξι, στο να κάνετε πρωινή γυμναστική και από το να πιείτε στο να πιείτε πιο πολύ, να σμπαραλιάσετε, ε τί να πω.
Από την πρώιμη περίοδο προτείνω το Super Sound Racing γιατί απλά δεν σταματάει.
Από την ύστερη, το τελευταίο στην Relapse (που μαζί με την Hydrahead παίζει να είναι κι από τις πιο ξεπεσμένες εταιρίες των τελευταίων πέντε ετών) με τίτλο 'Τil The Livin' End που εκτός από τίγκα Motorhead εμένα μου θυμίζει και Nightstalker.
Kαι με τούτο τον επίκαιρο τίτλο, πολυεπίπεδη μεταφορά, σας αφήνω χωρίς Celtic Frost και Black Heart Procession και Eels και Alcest και Worm Ouroboros και άλλα σπαραξικάρδια που θα έρθουν μιά άλλη μέρα, μιά άλλη μέρα.
Δειγματίζω φίλε οιδίποδα την εξαιρετική συλλογή ρετροπάνκη συναδέλφου από το U.S. of A. ο οποίος ειδικεύεται σε punk βίντεα της δεκαετίας του 80. Άπειρο υλικό και άσε-με-μάνα-αφήνω-μοϊκάνα vibes.
Οι φίλοι του Jeffrey είναι πολλοί. Μαζεύτηκαν σε ένα κουτούκι στο Austin του Texas σαν ψόφησε ο Jeffrey, ήπιαν πολλή retsina και είπαν να βγάλουν ένα δίσκο με ότι είχε αφήσει μισοτελειωμένο ο μακαρίτης. Τους πήρε 14 χρόνια να τελειώσουν. Τα κατάφεραν όμως.
Tέλος, το Candy Apple Grey εδώ. Καθαρότερη παραγωγή, εξίσου ποπ θαρρώ με το New Day Rising (minus the feedback), εξίσου δυνατό συναισθηματικά.
Bάζω εδώ μίτο για το In Name And Blood, τον πιο ευκολόπιοτο πχιοτικά δίσκο τους (με παρτοχιτάρες τα I Drink The Wine και Rum To Whiskey και γενικά νον στοπ σωστά κομμάτια) αν και ομολογώ οτι δύo εκ των αγαπημένων μου και πιο νταλκαδιάρικων (για ξεχωριστούς λόγους) άσματά τους βρίσκονται στο υπέροχα τιτλοφορημένο Empty Bottles, Broken Hearts και είναι τα 18 Wheels (νταλκαδιάρικο και νταλικέρικο παράλληλα, τί ευτυχία, non?) και Every Shitty Thing οπότε νάτο και αυτό και σε 320 οκτάνια.
Προτείνω για πιώματα, άκουσμα πρωτα του In Name And Blood (2000) για τα πολλά ξύδια και έπειτα το Empty Bottles (1998) ώσπου να διυλιστεί στο Every Shitty Thing που όντως θα σου κρατάει το κεφάλι ενόσω κοιτάς γόπες στο πάτωμα με θυμηδία.
Σπόροι για Refused, Snapcase και καλό ποσχαρκόρ γενικά. Και τέλειοι δίσκοι για πατώματα, μικρές ώρες και άδεια μπουκάλια.
Ατρόμητα βίαιο comp, με επτάιντσα, το sum of the man lp , μπάσο-ντράμς μπροστά, punk blasts, sludge κοψίματα, noise ηχόχρωμα, σκατοψυχιά, πολιτικοκοινωνικά (sic) ερείσματα, 91 με 97, όρισαν το subgenre power violence. και πιονέρισαν ουσιαστικά! Τους βρίσκετε εδώ . Σήμερα αφού δεν πετάω, πάω να δω Amps For Christ του Barnes των MITB που λογικά είναι αδύναμο, χίπικο, φολκονοιζικο λαηβ αλλά παίζουν σε μια pub που έχω να παω χρόνια στο stockwell και γιου νοου λετς κιπ ιτ αντεργκραουντ εντ ολ δατ σιτ ναπούμε. (το Wire τί λέει γι'αυτούς, τους συγκρίνει με τίποτα Charalambides, what's the deelio ε;)
Ως νεαρό, λεπούρικο και ολίγον τι απροσάρμοστο (αμιγώς) μεταλλόπαιδο, οι πανκ γνώσεις μου ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Αυτό που ο σύντροφος Γερμάς μου θύμισε με το καψουροπάνκικο ποστ του ήταν πως ανάμεσα στα βινύλια Μετάλλικα, Μποντυκαουντ, Μπρίντερς και Νιρβάνα που δανειζόμουν από γείτονα και συμμάθητή ήταν και το εξής διαμάντι, βινύλιο λευκό από την Wipe Out με τον Σιδεράνθρωπο στο track list του:
Eδώ η χαρά των πέτρινων χρόνων. Και εδώ το κομμάτι που αν και καλιφορνίζει ρίχνει ένα εντυπωσιακό κραστάρισμα στη μέση και όλα μα όλα δένουν:
