People, let's dance

 Επέστρεψαν οι παλιόφιλοι, αυτή τη φορά με έμπνευση το Βερολίνο:

Μορ ίνφο εδώ, και αλμπουμάκι τον Σεπτέμβρη.

Holy Wave - Adult Fear (2018)

Ωραίο αλμπουμάκι, καιρό είχα να ακούσω κάτι ολόκληρο (γενικά).
Ψυχεδελοπόπ γκρoυπάκι από το Austin, Texas. Ωραίος ήχος, αν και θυμίζει διάφορα.

Παπα-Γιάννης ο μύστης aka ο πούσης

Πού κρυβόταν αυτός πίσω από τα ντραμς των Fleet Foxes μου λες; Στον Father Johny Misty (κατά κόσμον Joshua Tillman) σταμάτησα για το "χιτάκι" "I Love you, Honeybear" (ή μήπως το "Chateau Lobby #4 (in C for Two Virgins)", τι τίτλος κι αυτός), αλλά έμεινα για τον δίσκο, τον οποίο μπορείς να ακούσεις σε streaming χάρη στα καλά παιδιά της  Sub Pop:

Μελωδικός, προβοκάτορας, βωμολόχος, ερωτιάρης, μουνομανής, έχει απ'όλα. Μια ολίγη από Randy Newman, Harry Nilsson, Supertramp, θυμίζει πολλά, αλλά ό,τι και να μου θυμίζει εμένα να ποιες είναι οι επιρροές του σύμφωνα με τον ίδιο. Άκου τον εδώ στο Bored in the USA από πολύ φρέσκο λάιβ στο Φεστιβάλ Pitckfork στη Βιλέτ στο Παρίσι:

Watch this video

Διάβασε περισσότερα εδώ και άκου τον τέλος να διασκευάζει το The Suburbs των Arcade Fire:

Space is the place

Ακούω το συμπαθητικούλι Thought I was a spaceman από το νέο των Blur:
http://
Blur - Thought I Was A Spaceman - The Magic... par NewTrailers/video/x2nzpur
Και σκεφτόμουν ότι πολλά κλασικά κομμάτια για το διάστημα είναι αγγλικά και όχι αμερικάνικα: Space Oddity, Spaceman, Set the Controls for the Heart of the Sun, Hawkwind το άπαντο, Spacemen 3. Άλλος πετάει δηλαδή κι άλλος εμπνέεται. Discuss.

Musical Airwaves - Soundtrack of a Journey

Θανάση μου από τότε που βγήκε το Σαζάμ χάθηκε το φιλότιμο, ωστόσο ανάσαναν και οι φίλοι μου που είχαν βαρεθεί να τους ρωτάω κάθε κομμάτι (δυο φορές). Το Σαζαμάκι το κακόμοιρο δεν παραπονιέται, οπότε στο ταξίδι του'δωσα να καταλάβει. Σε αεροπλάνα, σε εστιατόρια, σε ξενοδοχεία, σε μπαράκια, σε ταξί, στο σπίτι του Παύλου, παντού. Στο Μπάλι κυρίως, όπου παίζουν κάποια πολύ δυνατά μπιτσόμπαρα όπως το KU DE TA:

ή το Potato Head (που έχει και πολύ ενδιαφέρουσα αρχετικτονική):

Και τα δύο μου έκαναν εντύπωση κυρίως γιατί παρόλο που ήταν "κυριλέ", "τρέντυ" κτλ κτλ, έβαζαν ό,τι μουσική γουστάρεις, ρέγκε, αφρομπιτ, φανκ, 60ς φολκ τα πάντα όλα. Για αμιγώς ρέγκε καταστάσεις προτείνω πάντως το μπιτσομπαροριζόρτ Uprising στα Φίτζια, που το έχει επισκεφθεί και ο χέβυ-ραστα-ροκ-ρεγκε συνάδελφος Jay Hoad:

Που βασικά είναι island boy:

Βέβαια η πιο ενδιαφέρουσα μουσική στο ταξίδι ήταν μάλλον η ζωντανή. Τα τζιτζίκια, οι γίββωνες και τα πουλιά στη ζούγκλα του Βόρνεο, η gamelan μουσική στο Μπάλι (και ο kecak χορός, τον οποίον όπως μου θύμισε ο Τεό έχεις δει και στο Baraka) και ο Σαμ με το γιουκαλίλι του στα Φίτζι. Πάρε μια διπλή συλλογούλα handpicked by Shazam.

Φιλιά,

Ásgeir

Το νέο αίμα απ'το Νησί με τα Σουξέ:

Ή αν προτιμάτε το οριτζινάλε στα ισλανδικά:

Καταψύχεται

1 0 0 0

Εντάξει, προφανής επιλογή, αλλά χθες εκεί στις Αρδέννες που'μασταν με τον Γερμά, πετύχαμε και gabba πάρτυ σε ένα σατουδάκι, οπότε επιβάλλεται:

Τον θυμάμαι ακόμα στο Ρόδον τότενες να το "παίζει" αυτό ανεβασμένος πάνω στα μόνιτορ. Σου'χω κι αυτό που ομολογώ δεν το'χα ακούσει:

Αλλά παίζει και δισκάκι Killing Joke. Για να ηρεμήσεις μετά βάλε αυτό:

Κι αυτό:

Άντε να τα μυριάσουμε (έτσι για να ποστάρουμε 10,000 Maniacs).

Where the trail ends

Μου'στειλε ο Μήτσος το κομματάκι αυτό και κόλλησα:

Ε, μετά είδα και το ντόκι, και έπαθα λίγο πλάκα με το τι κάνουν οι τύποι και πού τα κάνουν. Ωραία μουσική (κάποια στο ψυγείο, ή εδώ που δεν πιάνει και χώρο) και τρομερά πλάνα, δες το (με προσοχή τις σκηνές που πέφτουν...):

Και μετά βγες για ποδηλατάδα.

Ξαναμανά Λάκη

Μια απ'όλα από τον πατριώτη που'χει μεράκι:

Και μετά σου'χω Cupcakes και Ισλανδές, CSS και κοτόπουλα, Αστραλάκια (ωραίο το ντίσκο μπάσο στο ρεφρέν), και μπάντζο άμα λάχει. Βαρέθηκες το Λάκι; Κανένα πρόβλημα, σου'χω κι άλλο:

Something about the fire

Άντε αφού έχει και κλιπάκι το βάζω:

Στο ψυγείο μαζί με άλλα του ιδίου μιξολόγου.

Γκετ Μορ Λάκι!

Βαρεθήκατε το οριτζινάλε; Κανένα πρόβλημα!
Ρέγκε:

Ίντι:

Χαουζάκι ντίσκο:

Ο όλα-μόνος-του (έξτρα βαθμοί για τη γηπεδική κόρνα):

Και ο θεός της μπάλας (που τα αλέθει όλα από Skrillex μέχρι Gangnam Style)

Κι άλλα. Κι άλλα άλλα.

I'm the street sweeper in your city of dreams: Bill Fay

Που λες, εκεί που ξεφύλλιζα την ανασκόπηση του Mojo για το 2012, πέφτω πάλι πάνω στον δίσκο Life is People του Bill Fay, τον οποίο είχα προσπεράσει όταν βγήκε το καλοκαίρι. 40 χρόνια λέμε. Όσον τον ακούω, τόσο μ'αρέσει:

Συνέντευξη. Κι άλλη. Βίκυ. Πιτσοπιρούνα. Δες κι αυτό:

At the end of the day

Ain’t nobody else

Gonna walk in your shoes

Quite the way that you do

So be at peace with yourself

Ευχές για γρήγορη ανάρρωση

Ωραίο το καινούργιο ρε σεις:

Επίσης, πολύ ενδιαφέρων αυτός ο τύπος Henry Darger, τον οποίο φυσικά αγνοούσα. Και ακόμη, τι '10s κόλλημα παίζει με τον/την Walter/Wendy; Μετά τον Prins Thomas, και οι Get Well Soon του αφιερώνουν κομμάτι, το Dear Wendy, intro σε αυτό το κομμάτι που, αγαπητέ Σαλονικιέ αναγνώστη και ακροατή, εσύ άκουσες πρώτος σε όλον τον ντουνιά και, πρωτίστως και κυρίως, πριν από τους Αθηναίους:

Στο ψυγείο γιατί έχετε ακόμη 30 βαθμούς και θα χαλάσει. Παίζει και διπλό σπέσιαλ τριγύρω. Όπως λέει και ο σ. Konstantin για τον νέο του ιδίσκο:
"To my new album, the average billionaire trustfund kid can happily cruise around the mountains atop Largo di Garda in his convertible, complete with trophy girlfriend in the passenger seat. But if he feels like it, he can also get off his medication and just go crashing through the barriers.“
Περαστικά μας.

One day baby, we'll be old...

...and think of all the stories that we could have told:

Ο Asaf έχει από αυτές τις ενδιαφέρουσες φωνές που στην αρχή ψάχνεσαι αν ανήκουν σε γυναίκα ή σε άντρα. Τελευταίος και καταϊδρωμένος το ανακάλυψα απ'το μιξάκι:

Στο ψυγείο γιατί πιάσαν κι οι ζέστες. 

Καλό μήνα κιόλα

Κούκλε επειδή ως γνωρίζεις έλειπα σε υπερατλαντική τουρνέ, σου στέλνω τρία του Μήτσου, έτσι για να αρχίσουμε ζεστά. Πάμε.
Νούμερο 1:

Στην αρχή το φαλτσέτο με ψάρωσε λίγο, ότι ήταν η Σάρα, αλλά όχι. Στα πάντα όλα ο Nick Principe. Bandcamp. Στο ψυγείο.

Νούμερο 2: Χιπστερόπερα φρικάουα:


Νούμερο 3: να καούν τα βίντεα:

Χαρούμενη σούπα: Baxter Dury

Που λες σούπιε, εκεί που ήμουν έτοιμος να φάω τη σουπίτσα λαχανικών μου (πράσο, καρότο, σέλινο, πατάτα), τσεκάρω για πλάκα στο stereomood πλέιλιστ σούπα και φυσικά υπήρχε. Και μεταξύ άλλων τσιμπάω αυτό το κομματάκι:

Διαρροή πράσου στην ντίσκο. Για κάποιον λόγο στην αρχή μου θύμισε το γνωστό spokenword-πρόζα-πρέζα κομματάκι των Tindersticks, είναι και το αγγλικό αξάν βλέπεις. Αλλά φυσικά είναι ο γιος του πατέρα του:

Και άκου να δεις σινεσούπιε, ο Baxter που λες έχει παντρευτεί την εγγονή του Zoltan Korda. Και μια πρέζα κόκα στη σούπα σου.

Chinawoman vs Chinese man

Μα καλά πόσο ακόμα θα κάνεις τον Κινέζο; Καλή χρονιά ρε λέμε.



Ή μήπως προτιμάς Κινέζα; Όπως και να 'χει:

Πολύ ωραίο στυλ

Λογοθέτης. Ελλαδέξ. Δια το αρχείον σας συνκαναλάρχες μου.

Todd Rundgren - Hello it's me

Τα'χουμε πει, τα'χουμε γράψει. Το μέλλον ανήκει στον Νοντάντα, και οι πανικόβλητες δισκωλογραφικές τρέχουν να μπλοκάρουν βίντεα στο Γιουτιούμπ και τέτοια ευτράπελα. Τη στιγμή που το grooveshark, stereomood και διάφορα άλλα έχουν κλείσει το σπιτάκι τους. Στην αρχή ο Θανάσης δεν είχε άλλο χώρο στο σπίτι του για ιδίσκους και σιντί και άρχισε να κατεβάζει μουσική. Μετά βαρέθηκε να γιομίζει εξωτερικούς σκληρούς και σου λέει, αφού όλα κει πάν' είναι, γιατί τυραννιέμαι. Δε ρεβολούσιον γουίλ νοτ μπι ντάουνλόουντεντ.Στις ρομαντζάδες του stereomood πρόσεξα το παρακάτω κομματάκι του Todd Rundgren. Το ονοματάκι του όλο κάπου το πετύχαινα αλλά δεν είχα ασχοληθεί. Προσέξτε τα φρύδια σε μια ζωντανή εκτέλεση του χιτ Hello it's me:

Και εδώ από Isley Brothers:

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Σούπιε τους Σουπ τους ξέρεις;

Ωραίοι οι Νορβηγοί, προτρέπουν και τα γιουτιουμπάκια να ανεβάσουν ό,τι κομμάτι τους γουστάρουν, όχι σαν κάτι καρμίρηδες οπισθοδρομικούς. Από την τελευταία συλλογή του Παπασπυρόπουλου. Αλήθεια, φοβούμαι πως όπου να'ναι θα του εξαντληθούν τα κομμάτια Billy Mackenzie για να χρησιμοποιεί στις συλλογές.