Bed's too big without you

Πρώτα πέτυχα αυτό το υπέροχο βιντεάκι:



Και μετά ανακάλυψα και αυτό:



Αυτό το μπασάκι μου φτιάχνει τη μέρα

The Moleskins - Money

Eγώ να ποστάρω διασκευή τζαζ σε κομμάτι Pink Floyd? Όχι, αποκλείεται, θα πεις.
Και όμως συμβαίνει, και μάλιστα μου άρεσε κιόλας. Δεν βρήκα τίποτα ιδιαίτερο για την μπάντα, πέραν του ότι έχουν βγάλει έναν δίσκο. Και πώς να βρεις άλλωστε με το όνομα που διάλεξαν (αγκουγκλάριστο)

Christian Ronig - Greece is mine

Μας πήρανε τα σπίτια, μας πήρανε τα λεφτά, μας πήρανε τις καλύτερες γυναίκες, μας πήραν το καλοκαίρι και τις καθαρές μας τις ακτές και τα καλύτερα διαμερίσματα τα νοικιάζουν Airbnb. E όχι και να μας πάρουνε και την μουσική! Γκόου μπακ, κυρία Μέρκελ, κύριε Σόιμπλε και κύριε Ρόνιγκ! Greece is ours!

Μπόνους διασκευή Leonard Cohen (δικός μας κι αυτός ως γνωστόν!) στην Αθήνα:

Practical arrangement

Το αγαπημένο μου μποτ μου πέταξε αυτό καθώς έπλενα πιάτα και ψάρωσα αρκετά:

Στην αρχή νόμιζα ότι θα'ταν διασκευή από κάποιο παλιό τζαζ στάνταρτ, κάτι Σινατροειδές, μη σου πω νόμιζα ότι είναι Bacharach. Αντί για βόλτα το χινόπωρο στο Σέντραλ Παρκ όμως Θανάση μου μας προέκυψε Στινγκ και μιούζικαλ για τα ναυπηγεία του Νιουκάστλ! Ψαροτίκ, να και το οριτζινάλε από τον δίσκο του 2013 σε λάιβ εκτέλεση ντουέτο:

Honey & the Bees - Love Addict

Τυχαία τελείως έπεσα πάνω σε αυτό το κομμάτι, του 1969, και δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Addicted στις funk soul sisters.

Bobby Oroza

Φινλανδός με λατινοαμερικάνικες ρίζες. Κόλλημα. Του εύχομαι ανάλογη συνέχεια.

James Luther Dickinson - Dixie Fried

Τελευταίως, έφαγα κόλλημα με αυτήν την δαιμονισμένη κομματάρα την οποία δυσκολεύομαι να ξεπεράσω παρότι παίζει στο ριπίτ εδώ και μέρες:



Εδώ ο δίσκος από τον οποίο προέρχεται και εδώ περισσότερες πληροφορίες από την Light in the attic, που επανακυκλοφόρησε το δίσκο. Την προσοχή σου αξίζει και το βιντεάκι στο γιουτούμπ.

Days of Pearly Spencer

Τόσα χρόνια ήξερα την βερσιόν του Μαρκ Άλμοντ αλλά δεν είχα ακούσει/είχα ξεχάσει το οριτζινάλε του David McWilliams, εδώ σε κλιπάκι από Παρισάκι:

Γυαλιά τσεκ, ψυχεδελέ πουκάμισο τσεκ, φαβορίτα τσεκ. Κάπου εκεί στην ντελόραση θα το είδαν και οι Γάλλοι ψυχεδελογκαραζιέρηδες Vietnam Veterans και το διασκεύασαν και αυτοί:

Και φυσικά υπάρχουν πολλές ακόμα διασκευές, μεταξύ των οποίων και δύο disco (κάτι απολύτως φυσικό με τέτοια βιολιά στο ορίτζιναλ):

Και ισπανική ντίσκο από την Ana Belen με το απαραίτητο πίου πίου:

Και αυτή εδώ από τους νεοζηλανδούς Avengers, που έχει ανεβάσει ο πανταχού παρών Άτακτος:

Last leaves of autumn

Γουίντερ ιζ κάμιν δικέ μου. Από το τελευταίο της Μπέθυ, στο ψυγείο προσεχώς:

Μου θυμίζει λίγο Lamb το κομμάτι για κάποιο λόγο (ίσως επειδή ενίοτε η Lou θυμίζει την Beth) οπότε τσίμπα και αυτό:

Άντε κι ένα τελευταίο, στο ίδιο μουντ:

Θα σου έβαζα και το αυθεντικό του Yves αλλά δεν βρίσκω στο Youtube αυτή την τρομερή λάιβ βερσιόν που είχα κάποτες κατεβάσει στο Napster. Ανάμνησες. Βλαδιβοστόκ, Βλαδιβοστόκ.

Grappelli & Floyd: Wish You Were Here

Μιλάτε ρε σεις, τελευταίος πιστεύω πήρα πρέφα αυτό:

Από Βίκυ:
There is a brief piece of violin playing at the end of the track which was subsequently all but drowned out by the addition of the wind effects, although if you listen closely or turn the volume up louder, starting at the 5:21 mark, the barely-audible violin can be heard. Grappelli was recording in a downstairs studio, and Gilmour had suggested that there be a little "country fiddle" at the end of the song. Grappelli duly obliged, although because his contribution is barely audible, the band decided not to credit him for it in the sleeve notes. According to Waters, he received the agreed fee of £300, however.^[8]

Αμήν λέμε, σπάστα!

Τάκη μου το βίντεο που ακολουθεί για το Amen break σαφώς το θυμάσαι. Έψαξα λίγο μπας και το'χουμε κι εδώ εύκαιρο αλλά μάλλον όχι οπότε να'το:

Είχε και σχετικό ντόκι το BBC, κλιπάκια από το οποίο μπορείς να δεις εδώ. Γιατί το θυμήθηκα πάλι μετά από χρόνια θα μου πεις. Μα γιατί στο εορταστικό διπλό τεύχος του Economist υπήρχε άρθρο "Seven seconds of fire - How a short burst of drumming changed the face of music" με τη σχετική ιστορία. Ο καλός συνάδελφος Prospero σημειώνει ότι ούτε ο φρόντμαν Richard Spencer ούτε ο ντράμερ Gregory C. Coleman, που πέθανε στη φτώχεια το 2006, έλαβαν ποτέ χρήματα από τη χρήση του εν λόγω sample. Σαμπλάρω ξεδιάντροπα από το άρθρο:
“[Coleman’s] heart and soul went into that drum break,” he says. “Now these guys copy and paste it and make millions.” It is a tricky area, acknowledges Mr Reynolds. He notes that had Mr Spencer received a fraction of what he considers to be his dues he could have retired early and put his children through college. On the other hand, he and Coleman have achieved a sort of immortality: “It’s a bit like the man who goes to the sperm bank and unknowingly sires hundreds of children.” Mr Skinner agrees that it is a shame the original musicians earned nothing from the reuse of their work, but says, “you don’t want a world where sampling can’t happen.” The legal infrastructure surrounding sampling has become more robust. Yet even if the legion of small-time producers who were using sampled breaks 15-20 years ago could somehow have been identified and challenged, it is not as if Mr Spencer would have received anything; jungle would have taken a different form—or perhaps simply been crushed. That would have counted as one of the music world’s minor tragedies."
Και φυσικά το πανηγύρι συνεχίζεται στα σχόλια του άρθρου. Εδώ μιλά η επιστήμη. Στο μπλόγκι του ο κλοπογράφος συνάδελφος δίνει προς διευκόλυνσή σας αρκετά κομματάκια που σαμπλάρουν το break, τα περισσότερα από τα οποία αναφέρονται και στο βίντεο. Αλλά όπως ξέρεις Τάκη μου το κομματάκι είναι οργανική διασκευή, οπότε τσίμπα και το οριτζινάλε από την ταινία Lilies of the Field:

Και από Impressions το 1964:

Για να επιστρέψουμε στο αρχικό βίντεο, στο site του Nate Harrison μπορείτε να βρείτε πολλά ακόμη ενδιαφέροντα. Καλή μας χρονιά! Και μην ξεχνάτε, jungle is massive!

The Hungarian Suicide Song

"Gloomy Sunday" is a song composed by Hungarian pianist and composer Rezső Seress and published in 1933, as "Vége a világnak" ("End of the world"). Lyrics were written by László Jávor, and in his version the song was retitled "Szomorú vasárnap" ("Sad Sunday"). The song was first recorded in Hungarian by Pál Kalmár in 1935. His version immediately became popular in Hungary, but became associated with a high number of suicides, reportedly including that of Jávor's ex-fiancee, and several people who jumped into the Danube holding copies of the sheet music.



It became well known throughout much of the English-speaking world after the release of a version by Billie Holiday in 1941. Lewis's lyrics referred to suicide, and the record label described it as the "Hungarian Suicide Song". There is a recurring urban legend that claims that many people committed suicide with this song playing. The BBC banned Billie Holiday's version of the song from being broadcast, as being detrimental to wartime morale, but allowed performances of instrumental versions. However, there is little evidence of any other radio bans; the BBC's ban was lifted by 2002.



Όσοι μεγάλοι και σπουδαίοι κι αν το έχουν πει, βεβαίως η καλύτερη εκτέλεση παραμένει αυτή της αγαπημένης μας Διαμαντώς.



Αν θες πάντως να εντρυφήσεις ακόμα περισσότερο, υπάρχει και η ομώνυμη ουγγρική ταινία: Budapest in the thirties. The restaurant owner Laszlo hires the pianist András to play in his restaurant. Both men fall in love with the beautiful waitress Ilona who inspires András to his only composition. His song of Gloomy Sunday is, at first, loved and then feared, for its melancholic melody triggers off a chain of suicides. The fragile balance of the erotic ménage à trois is sent off kilter when the German Hans goes and falls in love with Ilona as well. (Πάρ' την από εδώ)

Και επειδή ο μύθος συνεχίζεται, η Bjork το τραγούδησε στην κηδεία του Alexander McQueen. Και επειδή σίγουρα σε έχει πάρει από κάτω και θέλεις να κόψεις τις φλέβες σου, βάλε λίγο μπιτάκι να ισιώσεις. (Και όλα αυτά ξεκίνησαν επειδή πέτυχα μια διασκευή του Matt Elliott στο youtube.)

Lateralus: Ασιατικό Φολκ Σουξέ

'Επος ρε Τάκη!!! Αριστούργημα!!!

Μπράβο στο παιδί!!!

© dinaras

St. James Infirmary

Θανάσ' άι γκατ δε μπλουζ. Πάμε Λούη:

Εδώ η ηχογράφηση του '28 από Louis. Κι εδώ από Eric Burdon:

Βίκυ με περαιτέρω υλικό. Φυσικά πολλοί καλοί συνάδελφοι έχουν ασχοληθεί διεξοδικά με το ζήτημα, όρεξη να'χεις.
Πάρε εδώ μια κατοσταριά ακόμη εκδοχές του τραγουδιού να στανιάρεις. Μία κάθε πρωί μέχρι να γιάνεις.

Γύφτισα τον εβύζαξε πρότζεκτ: Nie Bouditie/Солнышко & דאַנאַ דאַנאַ/Donna Donna

Απ'ό,τι έχεις καταλάβει, Bratschάρω καθημερινά. Εδώ σε ένα καταπληκτικό ρώσικο τσιγγάνικο κομμάτι με την υπέροχη Lhasa που έφυγε τόσο νωρίς:

Κι εδώ το making of της συνεργασίας.
Και καμιά δεκαριά ακόμη εκτελέσεις για να χορτάσεις. Μια καλή ρωσοτσιγγάνικη αρχή.
Bonus ένα ακόμη κομμάτι που ανακάλυψα χάρη στους Bratsch, εδώ από Joan Baez:

Από τον πρώτο δίσκο της, διάβασε κι εδώ στα σχόλια για μια επεισοδιακή ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού με Χάβελ κτλ το 89 στην Τσεχοσλοβακία.
Το'χει πει ο Donovan στον πρώτο του δίσκο, CloClo, οι πάντες.
Κι εδώ από Chava Alberstein σε μια πιο ορίτζιναλ yiddish εκδοχή. Στην Βίκυ, η ιστορία του τραγουδιού.

Johnny

Το Johnny το'χω λιώσει από Vaya Con Dios, και βρίσκεται στον ομώνυμο δίσκο τους από το 1988. Και μου ετέθη πρόσφατα το αμείλικτο ερώτημα αν είναι δικό τους ή διασκευή και δήλωσα άγνοια. Ιδού λοιπόν όλη η αλήθεια:

Το τραγούδι ξεκίνησε τη ζωή του το 1937 ως "Sanie cu zurgălăi" και το συνέθεσε ο ρουμανοεβραίος Richard Stein. Εδώ από την διάσημη ρουμάνα σοπράνο Angela Gheorghiu:

Έγινε πολύ γνωστό όμως το 1953 από τον Les Paul ως "Johnny Is The Boy For Me", με τη μόνιμη συνοδό και σύζυγό του Mary Ford στα φωνητικά και με τον χαρακτηριστικό ήχο της κιθάρας μπουζούκι-κολιμπρί:

Στο γαλλικό κοινό το τραγούδι έκανε διάσημο την ίδια χρονιά η Edith Piaf ως "Johnny, tu n'es pas un ange":


Είναι αυτή η γαλλική εκδοχή του -σε πιο swing-manouche βέβαια στυλάκι- που διασκευάζουν οι Vaya Con Dios.
Ξεχάστηκε μάλιστα η αρχική προέλευση του κομματιού και αυτό αποδιδόταν πλέον στον Les Paul. Ο Stein όμως μετά από δικαστικό αγώνα κατάφερε να αναγνωριστεί ότι το κομμάτι του Les Paul ήταν copy-paste του δικού του. Δες εδώ και την Βίκυ σχετικά με musical plagiarism.
Και για να ολοκληρωθεί ο κύκλος, να και το κομμάτι Vaya Con Dios (πάρε και την παρτιτούρα) το οποίο επίσης έκαναν γνωστό το 1953 οι Les Paul και Mary Ford, το κομμάτι δηλαδή από το οποίο εμπνεύστηκε το όνομά του το ομώνυμο βελγικό συγκρότημα:

Έξτρα μπόνους, τσίμπα τον Τζόνι στα ρουμάνικα από την ινδονήσια σούπερσταρ Trie Utami:

ΥΓ το κομμάτι υπάρχει και στον δίσκο των Bratsch που ελπίζω να άκουσες.

Τον Γερμανό το Φροτς από το Χασισεμπούργκ που έμενε στην Τσιμπουκοστράσσε

Ο Στάθης Παχίδης θυμάται τον Ζαμπέτα.


Η ιστορία των αποσπασμάτων εδώ.

Brasch - Εγνατία 406

Au pas au pas ta bouzoukia au pas quero baglama.
Ελπίζω να έχεις ήδη το άπαντο. Ο κα ου, κάνε μια αρχή.

Exuma

Έβαλα να ακούσω μια συλλογή που μας είχε στείλει κάποτες ο μπαγάσας ο Γερμάς που πια μας εξέχασε. Εσύ την άκουσες ποτέ; Κόλλησα λοιπόν με τούτο το κομμάτι, το Dambala των Exuma, που τραγούδησε αργότερα και η Nina Simone. Έπαθα λοιπόν την πλάκα μου και τώρα ακούω Exuma. Πάρε να ακούσεις κι εσύ λίγο.



Εντάξει, λίγο είπαμε. Μετά θα αρχίσεις να βλέπεις κι εσύ οράματα.