Connan Mockasin - Jassbusters (2018)

Πείτε με χίπστερ, αλλά εμένα μ'αρέσει κι αυτός.

Sans la musique, la vie serait une erreur

Είχες ποτέ μια από αυτές τις νύχτες που νιώθεις ότι όλα σου φταίνε, τίποτα δε σου πάει καλά και αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι μάλλον φταις λιγάκι και εσύ;

Εκεί που καθόμουν λοιπόν με το τσιγάρο και το ποτό μου να σκοτώνω το χρόνο μου βλέποντας βιντεάκια στο youtube  πέφτω πάνω στο live του D.D Dumbo από το Pitchfork. 

Βλέποντας τον άρχισα να θαυμάζω το ταλέντο του αλλά και να ξενερώνω ακόμα πιο πολύ σκεφτόμενος πόσα ωραία πράγματα γίνονται στην πόλη και εγώ τα έχω χάσει. Αυτά βέβαια μέχρι να δω τη φάτσα μου να κουνίεται στο ρυθμό λίγο πριν το τέλος του κομματιού. Είχα ξεχάσει ότι ήμουν και εγώ εκεί από κάτω (είχα πάει κυρίως για τους Future Islands τότε).

Μαζί με το τσιγάρο έσβησα και την αυτολύπηση από τα μούτρα μου και σκέφτηκα "Sans la musique, la vie serait une erreur".

Enjoy!

Παπα-Γιάννης ο μύστης aka ο πούσης

Πού κρυβόταν αυτός πίσω από τα ντραμς των Fleet Foxes μου λες; Στον Father Johny Misty (κατά κόσμον Joshua Tillman) σταμάτησα για το "χιτάκι" "I Love you, Honeybear" (ή μήπως το "Chateau Lobby #4 (in C for Two Virgins)", τι τίτλος κι αυτός), αλλά έμεινα για τον δίσκο, τον οποίο μπορείς να ακούσεις σε streaming χάρη στα καλά παιδιά της  Sub Pop:

Μελωδικός, προβοκάτορας, βωμολόχος, ερωτιάρης, μουνομανής, έχει απ'όλα. Μια ολίγη από Randy Newman, Harry Nilsson, Supertramp, θυμίζει πολλά, αλλά ό,τι και να μου θυμίζει εμένα να ποιες είναι οι επιρροές του σύμφωνα με τον ίδιο. Άκου τον εδώ στο Bored in the USA από πολύ φρέσκο λάιβ στο Φεστιβάλ Pitckfork στη Βιλέτ στο Παρίσι:

Watch this video

Διάβασε περισσότερα εδώ και άκου τον τέλος να διασκευάζει το The Suburbs των Arcade Fire:

Deeper into Nintendonian

Πίσω από το genre που θα στείλει τον Θανάση στο νοσοκομείο για πλύση στομάχου κρύβεται η εταιρεία Torn Flesh Records. Το όλα-στο-μπλέντερ label απ' το Oregon του U.S. of A. τα 'χει βγάλει όλα στο σφυρί σε μια προσπάθεια να καταστρέψει τα στομάχια του κοσμάκη. Εδώ η πηγή.


Επειδής είναι πολλά σου διαλέγω τα καλύτερα απ' το πάγκο με τα σάπια:


(1) Pigshit (τα 'χουμε πει) - Ένα full LP με τίτλο All You Can Eat Buffet κι ένα split.


(2) The Capt. Kirk on LSD Experience - Λιγότερο metal, περσότερο nintendonian δισκάρα απ' όπου και το εξώφυλλο παραπάνω. Mario-Disco-Medley λέμε.


(3) The Grindcore Band Formely Known As Prince - Μεγάλοι κάφροι. Το 9 δείχνει φοβερό potential.


(4) EYETOFUK - Πιο traditional καταστάσεις. Κομμάτι διαμάντι Slowgasm.


(5) ElectronoizE - Καθαρόαιμο non-metal nintendonian. Τίτλος δίσκου From Moshpit To The Dance Floor. Τι να λέμε τώρα.


(6) elephantknuckle - Electro Cyber Grind. Είναι καλό.

Hot Genre: Nintendonian Metal

Θυμάσαι Atari Teenage Riot; Θυμήσου über-επίκαιρο σουξέ Deutschland (Has Gotta Die). Amen.

Ξέχνα genres που ήρθαν και έφυγαν σε dt - hypnagogic pop, skate folk etc. Υποδέξου τα παιδιά των ATR που τα κάνουν όλα λίμπα. Death, grind, trance, beats, bleeps, super mario fx. Όλα λίμπα λέμε! Nintendonian Metal. Όλα στο μπλέντερ! Το είδος έχει αναδείξει δυο αστέρια ως τώρα. Τους Pigshit και τους Zombie Roller Disco. Φυσικά δεν έχει κανένας κανονική full κυκλοφορία. Υπάρχει μόνο μια συλλογή με τίτλο We All Die Vol. 13. Grindcore και cybergrind του χαμού!

Ο Θανάσης πάντως έχει πάθει ζημιά. Χτυπάει φραπέδες με νερά απ' το πλυντήριο και πίνει χλωρίνες!

Νέο αστέρι: Σώτης Καμπάνης

Φίλε οιδίποδα, κουρσάρε του διαδικτυακού ωκεανού, blog invader from the past, τυμβωρύχε της απέραντης διαχωματερής° σαν βρεις τον δίσκο τούτου πες το και σε μας. Ελέησον.

© topakas

Where are the wild things?

Υο Θανάση, είδα το where the wild things are που 'ναι μούφα μεγάλη. Το soundtrack είναι κάπως καλύτερο. Το 'γραψε η των Yeah Yeah Yeahs παρέα με μια ντουζίνα πιτσιρίκια. Συμπαθητικά τραγουδάκια για πληγωμένα κυκλάμινα.

Επίσης ήθελα να πω ότι το βλιβλίο δεν το 'ξερα - και καλά έκανα απ' ότι κατάλαβα - αλλά το where the wild things are μου θύμησε τους C-Mon & Kypski που έχουν βγάλει δίσκο με τον ίδιο τίτλο. Παραθέτω το σουξέ του εν λόγω δίσκου και το τελευταίο τους πόνημα που θα γουστάρει τρελλά ο rastgiar το ταγάρ.

Ποιος είναι ο Fruto 5?

Αυτοχαρακτηρίζεται ως homemade artist που δημιουργεί μουσική μόνο με το pc του. Έχει ήδη κυκλοφορήσει 5 cd τα οποία διανέμονται δωρεάν από διάφορα δισκάδικα της Αθήνας. Ήρθε η ώρα να επιστρέψω στο discobole λέμε, είναι και απέναντι... Βέβαια για εσάς του βαρεμένους, και τους ξενιτεμένους, κυκλοφορούν ελεύθερα και στο μπλόγκι του. Εδώ το Ισπαχάν του Εμπειρίκου, πολύ έμπειρο.

Zs - Music of the Modern White

Πιθανότατα δίσκος της χρονιάς στην κατηγορία μαγνητικός τομογράφος. Τρίο με τούμπανα - σαξόφωνο - κιθάρα. Ιθπανός θυνάδελφοθ ποθτάρει και γουθτάρει.

Pyramid scheme? You be the judge.

Ψυχεδελικές Φιδιές.

Διάφορες μπάντες έχουν περάσει με το όνομα Pyramids (δύο ή τρεις αν θυμάμαι καλά από το all music guide, η surfάδικη είχε κάποιο ενδιαφέρον ή απλά γούστερνα γιατί παίζαν surf και γιατί το χιτάκι τους λεγόταν penetration), ετούτη εδώ όμως ανήκει στο ρόστερ της hydrahead. Οι Big Business, Harvey Milk ktl στρώνουν λίγο το παιχνίδι του αφεντικού (της εταιρείας) που έχει και τους Isis και τώρα δουλεύει και σαν ξυλοκόπος/μοντέλο για το urban outfitters.Εδώ όμως; Στις πυραμίδες πολλή γιαλαντζί ψυχεδέλεια, θόρυβος, γαμημένες post-rock κορώνες, blastbeats, γενικά πολύ po-mo πράγματα. Δεν ξέρω γιατί τ'ακούω συνέχιεα, ίσως φταίει που'χω καιρό ν'ακούσω κάτι πραγματικά της προκοπής. Όταν πιάνει το πολύ ποστ ροκ με τα φωνητικά κολντπλεη, το χέζω πατόκορφα. Όταν μπλακμεταλίζει, γελάω. Τί διάλο...
Θα είναι η επόμενη μεγάλη underground μούφα;
Aκούστε το, πέτε μου απόψεις άμα θέτε. Έχει και remixes από: James Plotkin, Blut Aus Nord, Jesu κ.α.

κέρατακιέτς

υ.γ. Αυτό πούχει στο myspace των Jesu : metal/shoegaze/electronica ματη πιστη μου πρώτη φορά το βλέπω και τώρα βγάζουν όλα νόημα. Νόμιζα οτι έπαιζε κοροιδεμα με το shoegaze κι όμως. Αποτυχία μεγάλη στο μεταλόκοσμο...