Roni Iron - Heroes

Θανάση μου σου έχω μιλήσει για τον  Roni Iron, αλλά δεν είχα προκάμει, τσίμπα τώρα πρόσφατο κομμάτι:


Free download εδώ.
Είναι σκληρή η πραγματικότητα, Θανάση μου.

Μαύρος χρυσός

Ρε Θανάς 1-4; Δεν ξεκινάμε καλά. Τεσπά, τις προάλλες που λες ο Μήτσος μου'στειλε κομματάρα και κόλλησα:

Μαύρος χρυσός λέμε. Στο πιάνο είναι ο Μικρούτσικος, σίγουρα. "Welfare, Medicare takes the blame". Σαράντα χρόνια μπροστά/πίσω λέμε. Έχουν σαμπλαριστεί πολλάκις. Σου βάζω τη σχετική συλλογή στο ψυγείο (περιέχει και άλλες κομματάρες), αλλά σου βάζω και ολόκληρο τον δίσκο γιατί αξίζει. Στον συνάδελφο για περαιτέρω.

Σαπιοφιούζιον

Ναι ρε φίλε σαπιοφιούζιον ποστάρω. Για μπητοκόφτες και πουρέιντζερς. Ε αφού μόνο αυτοί τακούνε πια. Κιάλλος κανένας. Τέσπα. Ένας τύπος κάπου έγραψε ότι είναι ο χαμένος δίσκος των Soft Machine. Οι λεβέντες οι τσολιάδες λέγονται Dedalus. Ο Δαίδαλος κι ο Κίσσαβος τα δυο βουνά μαλώνουν που λέμε. Είναι Ιταλοί. Θα τους περάσω από την μηχανή του κιμά. Όπως και δη ποτέ.

Τζάβασπα

Ο ρόκενρολλ Θανάσης ακούει μόνο ρόκενρολλ χίπχοπ ή μουσική με σάμπλες που μπορεί να αναγνωρίσει γιατί έχει δυσεντερία και τα καινούρια πράματα του χαλάνε το στομάχι. Μούστειλε αυτό που τώρα το βρήκε και δεντόξερα ούτεγω. Καιλέω μπορεί να μη τοξέρουν ούτε οι άλλοι. Και βασικά νταξ έχει και μπλογκ ο τζάβασπα ή μπορεί να λέγεται και τζαβασπά ή δεξέρω ούτεγω. Αυτόναι. Καιδώ έχει πράμα να κατεβάσεις.

Ξεσκονίζοντας στο Camden

Που λες, όταν ήρθε ο φίλος Παύλος πουρνό πουρνό στο Camden και μας έπιασε βρόχα τρελή, αφού φάγαμε το full Engish μας να ισιώσουμε, μπήκαμε στο Camden Exchange. Ω ναι, το ξέρω, δεν έπρεπε αλλά πήρα κάποια βινύλια. Πιο πολύ ως σουβενίρ, καταλαβαίνεις. Τσίμπησα πχ τα ρεμίξ του Meiso από DJ Shadow. Το'βαλα τώρα να παίξει, και κει που το άκουγα στο τέλος λέω χμ, ωραίο σαμπλάκι:

Κάποια δισκάκια τα βγάλαμε μόνο φωτό και δεν τα πήρα, κακώς ίσως:

Δισκάρα, τι να πει κανείς; Rudy Ray Moore, μεγάλη μορφή, ένα δείγμα της υποκριτικής του τέχνης. Ένα άλλο δείγμα από δίσκο:

Προχωράμε στον Jaroslav:

 Κι εδώ σε πιο ώριμες στιγμές:

Επίσης, George Bussey Experience, disco nugget:

Τέλος, Norrie Paramor για πιο easy listening στιγμές:

The trick is to keep diggin.

Άυλος 542!

Με θαυμαστικό, γιατί ο Άυλος 542 με έχει συγκλονίσει. Ανακάλυψη του φίλου Περσόνα Νον Γάτα, είναι και παραγωγικότατος. Το παραπάνω τραγούδι θα μπορούσε να το έχει γράψει ο φίλος Άκης για τον φίλο Γιώργο. Και επειδή μάλλον δεν το έχει γράψει, το αφιερώνω στα παιδιά και στη σχέση τους. Πάρε να 'χεις λουμπίνα!

Αμήν λέμε, σπάστα!

Τάκη μου το βίντεο που ακολουθεί για το Amen break σαφώς το θυμάσαι. Έψαξα λίγο μπας και το'χουμε κι εδώ εύκαιρο αλλά μάλλον όχι οπότε να'το:

Είχε και σχετικό ντόκι το BBC, κλιπάκια από το οποίο μπορείς να δεις εδώ. Γιατί το θυμήθηκα πάλι μετά από χρόνια θα μου πεις. Μα γιατί στο εορταστικό διπλό τεύχος του Economist υπήρχε άρθρο "Seven seconds of fire - How a short burst of drumming changed the face of music" με τη σχετική ιστορία. Ο καλός συνάδελφος Prospero σημειώνει ότι ούτε ο φρόντμαν Richard Spencer ούτε ο ντράμερ Gregory C. Coleman, που πέθανε στη φτώχεια το 2006, έλαβαν ποτέ χρήματα από τη χρήση του εν λόγω sample. Σαμπλάρω ξεδιάντροπα από το άρθρο:
“[Coleman’s] heart and soul went into that drum break,” he says. “Now these guys copy and paste it and make millions.” It is a tricky area, acknowledges Mr Reynolds. He notes that had Mr Spencer received a fraction of what he considers to be his dues he could have retired early and put his children through college. On the other hand, he and Coleman have achieved a sort of immortality: “It’s a bit like the man who goes to the sperm bank and unknowingly sires hundreds of children.” Mr Skinner agrees that it is a shame the original musicians earned nothing from the reuse of their work, but says, “you don’t want a world where sampling can’t happen.” The legal infrastructure surrounding sampling has become more robust. Yet even if the legion of small-time producers who were using sampled breaks 15-20 years ago could somehow have been identified and challenged, it is not as if Mr Spencer would have received anything; jungle would have taken a different form—or perhaps simply been crushed. That would have counted as one of the music world’s minor tragedies."
Και φυσικά το πανηγύρι συνεχίζεται στα σχόλια του άρθρου. Εδώ μιλά η επιστήμη. Στο μπλόγκι του ο κλοπογράφος συνάδελφος δίνει προς διευκόλυνσή σας αρκετά κομματάκια που σαμπλάρουν το break, τα περισσότερα από τα οποία αναφέρονται και στο βίντεο. Αλλά όπως ξέρεις Τάκη μου το κομματάκι είναι οργανική διασκευή, οπότε τσίμπα και το οριτζινάλε από την ταινία Lilies of the Field:

Και από Impressions το 1964:

Για να επιστρέψουμε στο αρχικό βίντεο, στο site του Nate Harrison μπορείτε να βρείτε πολλά ακόμη ενδιαφέροντα. Καλή μας χρονιά! Και μην ξεχνάτε, jungle is massive!

Electric Band Marzipan - Hot Surfaces

Κάπου πέτυχα αυτό το κομμάτι και μου άρεσε και ο τίτλος και το όνομα του γκρουπ. Πάρ' το για να το ακούς μετά από Dj Shadow. Είναι και από Άθενς, Τζόρτζια τα παιδιά, πατριώτες.

Βρήκαν το sample λέμε

Το original. Έι πειρατή να μια custom (?!?) συλλογή.



Και το αγόρι το άφραγκο με το sample και τα ούλα του. Ρε Θανάση το 9 σε ρώτησα το 11 πήρα απάντηση.