Brian Jackson, Ali Shaheed Muhammad, Adrian Younge / Jazz Is Dead 008

 Βγήκε και το όγδοο με τον πληκτρά του Scott-Heron.

 

 

δοκιμή εδώ

Space Echo - The Mystery Behind the Cosmic Sound of Cabo Verde Finally Revealed

Πριν γίνουν όλα αυτά ήθελα να πάω στο Πράσινο Ακρωτήρι. Η αναβλητικότητα βέβαια δεν με άφησε να κλείσω εισιτήρια (και να ψάχνω τώρα αποζημίωση). Αλλά ακούω αυτό τώρα και τη βρίσκω. Πού θα πάει, δεν θα τελειώσει; Αγαπημένο το 14.

Το μυστήριο αποκαλύπτεται παρακάτω:

In the spring of 1968 a cargo ship was preparing to leave the port of Baltimore with an important shipment of musical instruments. Its final destination was Rio De Janeiro, where the EMSE Exhibition (Exposição Mundial Do Son Eletrônico) was going to be held.

It was the first expo of its kind to take place in the Southern Hemisphere and many of the leading companies in the field of electronic music were involved. Rhodes, Moog, Farfisa, Hammond and Korg, just to name a few, were all eager to present their newest synthesisers and other gadgets to a growing and promising South American market, spearheaded by Brazil and Colombia.

The ship with the goods set sail on the 20th of March on a calm morning and mysteriously disappeared from the radar on the very same day.

One can only imagine the surprise of the villagers of Cachaço, on the Sao Nicolau island of Cabo Verde, when a few months later they woke up and found a ship stranded in their fields, in the middle of nowhere, 8 km from any coastline. After consulting with the village elders, the locals had decided to open the containers to see what was inside – however gossip as scintillating as this travels fast and colonial police had already arrived and secured the area.

Portuguese scientists and physicians were ordered to the scene and after weeks of thorough studies and research, it was concluded that the ship had fallen from the sky. One of the less plausible theories was that it might have fallen from a Russian military air carrier. The locals joked that again the government had wasted their tax money on a useless exercise, as a simple look at the crater generated by the impact could explain the phenomena. “No need for Portuguese rocket scientists to explain this!” they laughed.

What the villagers didn’t know, was that traces of cosmic particles were discovered on the boat. The bow of the ship showed traces of extreme heat, very similar to traces found on meteors, suggesting that the ship had penetrated the hemisphere at high speed. That theory also didn't make sense as such an impact would have reduced the ship to dust. Mystery permeated the event.

Finally, a team of welders arrived to open the containers and the whole village waited impatiently. The atmosphere, which had been filled with joy and excitement, quickly gave way to astonishment. Hundreds of boxes conjured, all containing keyboards and other instruments which they had never seen before: and all useless in an area devoid of electricity. Disappointment was palpable. The goods were temporarily stored in the local church and the women of the village had insisted a solution be found before Sunday mass.

It is said that charismatic anti-colonial leader Amílcar Cabral had ordered for the instruments to be distributed equally in places that had access to electricity, which placed them mainly in schools. This distribution was best thing that could have happened - keyboards found fertile grounds in the hands of curious children, born with an innate sense of rhythm who picked up the ready-to-use instruments. This in turn facilitated the modernisation of local rhythms such as Mornas, Coladeras and the highly danceable music style called Funaná, which had been banned by the Portuguese colonial rulers until 1975 due to its sensuality!

The observation was made that the children who came into contact with the instruments found on the ship inherited prodigious capabilities to understand music and learn instruments. One of them was the musical genius Paulino Vieira, who by the end of the 70s would become the country ́s most important music arranger.  

Rebel Music - Anti-saudade - Funana

Kyriakos Sfetsas / Greek Fusion Orchestra Vol​.​2

Βγάλανε και δεύτερο!

Damon Locks - Black Monument Ensemble - Where Future Unfolds

Άλλη μια δισκάρα για να ακούς και να ξανακούς. Ένα ευχαριστώ στον Μανόλη τον Οικονόμου για την ανακάλυψη. Αγαπημένο το The Colors that you bring αλλά και το παρακάτω βιντεάκι:



Σικάγο γίναμε.

Kyriakos Sfetsas / Greek Fusion Orchestra Vol. 1 [Update]

Εσύ τα'λεγες καιρό, αλλά τώρα εισακούστηκες.



τσιμπιτουάρ ισί

Bacao Rhythm and Steel Band - The Serpent's Mouth

Από την Brooklyn’s Big Crown Records, μετά την αποκάλυψη των The Shacks, μια νέα ανακάλυψη, η μπάντα του Bjorn Wagner, με βάση το Αμβούργο, διασκευάζει R&B και άλλες επιτυχίες αναμειγνύοντας με ρυθμούς από την Καραϊβική. Κολληματικοί.  

Kyriakos Sfetsas / Greek Fusion Orchestra

Εκεί που άκουγα FIP για χαλαρή κυριακάτικη απογευματινή τζαζ, άκουσα την κλασική γυναίκα παραγωγό του FIP με την ερωτική της φωνή να προσπαθεί να προφέρει το όνομα Κυριάκος Σφέτσας. Και έπαιξε αυτήν την κομματάρα, που περιλαμβάνεται στην νέα κυκλοφορία της Teranga Beat (η παρουσιάστρια μας είπε ότι πρόκειται για σενεγαλέζικο label αλλά δεν μας ενημέρωσε ότι πίσω από αυτό υπάρχει ένας Έλληνας, ρισπέκτ στον Αδαμάντιο).



Με λίγα λόγια, οι ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις του Σφέτσα από την δεκαετία του '70 έχουν κερδίσει το γαλλικό ραδιόφωνο (άκου/δες και εδώ). Σύμφωνα με την ιστορία που μαθαίνουμε από το ραδιόφωνο, ο Σφέτσας γύρισε από το Παρίσι και την αυτο-εξορία της Χούντας για να δημιοουργήσει την ιδεατή τζαζ μπάντα του, ριζωμένη στην παράδοση, με μουσικούς που να γνωρίζουν παραδοσιακή μουσική και με βάση το κλαρίνο. Οι ηχογραφήσεις αυτές δεν κυκλοφόρησαν ποτέ μέχρι σήμερα. Το εξώφυλλο είναι εκπληκτικό, η ποιότητα των ηχογραφήσεων άψογη, με λίγα λόγια σκέφτομαι να αγοράσω και δεύτερο δίσκο για φέτος...

Να σου θυμίσω ότι έχει γράψει τη μουσική για : την Παραγγελιά του Π. Τάσιο, το Στίγμα του ίδιου σκηνοθέτη, το 1986 για την ταινία Η νύχτα με την Σιλένα του Δημ. Παναγιωτάτου, το 1991 για την Νυχτερινή Έξοδο και Κλειστή Στροφή των Μένιου Δίτσα και Νίκου Γραμματικού αντίστοιχα, ενώ το 1993 υπογράφει τη μουσική της Εποχής των Δολοφόνων του τελευταίου.



Πάρε και ένα απόσπασμα από τη βιογραφία του να διασκεδάσεις : "Κανενός Έλληνα “πρωτοποριακού” συνθέτη η επιστροφή στην παράδοση δεν υπήρξε εντυπωσιακότερη από του Σφέτσα. Πρίν από το 1977, στη Γαλλία, τον ανέδειξε μια ηχητική “στικτογραφία” (γαλλ. pointillisme): μια αξιοπρόσεκτη αρμονική ευαισθησία οργάνωνε ευφάνταστους συνδυασμούς ηχοχρωμάτων σε “μικροδομές” απλωμένες σ’ ένα νοητό ηχητικό καμβά, θυμίζοντας πίνακες του Χουάν Μιρό, που γοήτευε τότε τον συνθέτη"

εδώ άκου και μια πιο παλιά κυκλοφορία

Mildlife / Phase

Αν συνέχιζαν όπως ξεκινάνε θα ήταν εξωπραγματικό. Το αλμπουμάκι παρακάνει όμως κοιλιά στα μισά και το κλείσιμό του είναι μάλλον αδύναμο. Παραταύτα Θανάση μου το ντεμπούτο των Μελβουρνέζων είναι κορυφαία νεοψυχεδελοελεκτροτζαζιά και αξίζει να το προσέξεις.





δοκιμή εδώ

Mobilisation Generale

Αν πίστευες ότι η Γαλλία της μετά Μάη εποχής δεν είχε τους αντίστοιχους μουσικούς ήρωές της, κάνεις λάθος. Η συλλογή τούτη που μας προτείνει άλλωστε ο αγαπημένος πλέον σταθμός Fip συγκεντρώνει τα γαλλικά ισοδύναμα (ο Θεός της μουσικής να μας συγχωρέσει) του Sun Ra, του Archie Shepp, του Lennon και της Yoko, των Fifth Dimension, έστω των Δάμων και Φιντίας βρε αδερφέ, και μας εισάγει στη γαλλική μουσική contre-culture.

Σαπιοφιούζιον

Ναι ρε φίλε σαπιοφιούζιον ποστάρω. Για μπητοκόφτες και πουρέιντζερς. Ε αφού μόνο αυτοί τακούνε πια. Κιάλλος κανένας. Τέσπα. Ένας τύπος κάπου έγραψε ότι είναι ο χαμένος δίσκος των Soft Machine. Οι λεβέντες οι τσολιάδες λέγονται Dedalus. Ο Δαίδαλος κι ο Κίσσαβος τα δυο βουνά μαλώνουν που λέμε. Είναι Ιταλοί. Θα τους περάσω από την μηχανή του κιμά. Όπως και δη ποτέ.

Pink Freud

 Άντε και 2 ακόμα δισκάκια, για εσάς που γουστάρετε την πολωνική free jazz. Ατομάρες.


Punk Freud    +    Monster of Jazz

Phil Woods & Iordanis Tsomidis - Greek Cooking

Μια που ξεκίνησες, σου 'χω και τίτλο για τη συλλογή και φυσικά κομμάτι για να την ανοίξεις. Μα το Greek Cooking φυσικά.
Άσχετο Trivia: Αφού ο Phil Woods χαρακτηρίστηκε (ατυχώς μάλλον) νέος Bird, παντρεύτηκε και τη χήρα του Charlie Parker!



Και για να μην ξεχάσεις, επειδή από τότε που το 'στειλε ο φίλος τεό έχω κολλήσει τρελά, πάρε και αυτό:

Blundetto

Καινούριο φρούτο Βουργουνδίας. Με εκλεκτές συνεργασίες. Θα σ' αρέσει.

Sahara Swing

Πρώτα που λες αδερφέ ήταν οι Poets of Rhythm. Ίσως τους ήξερες από τη Ninja Tune. Γερμανοί funk soul brothers τα παιδιά.

Από αυτόν τον βασικό κορμό ξεκίνησαν οι Whitefield Brothers. Ίσως επίσης να τους έχεις ακούσει και ως Karl Hector and the Malcouns.


Με όποιο από αυτά τα ονόματα και αν εμφανίζονται, λίγο πολύ είναι οι ίδιοι. Σου τους προτείνω όλους.

Antenor Bogéa INNAXOS

athens voice τευχος 283. Ψαχνοντας στο ιντερνέτ βρηκα καποιες παραπανω πληρο φοριες και δυο τραγουδια απο το δισκο στο myspace και στο youtube . Αν καταφερετε να βρειτε το δισκο, με ενδιαφερει. Ο πρεσβης δεν ειναι χτεσινος: το 2005 κυκλοφόρησε το CD “Peregrino”, το οποίο κέρδισε το GRAMMY για την Λατινική μουσική.

Αntenοr Bogea
του Γιώργου Δημητρακόπουλου

Υπάρχει μεγάλη παράδοση στη σχέση μουσικής και πολιτικής στη χώρα αυτή της Λατινικής Αμερικής.
O σπουδαίος μουσικός Gilberto Gil ήταν για 5 χρόνια υπουργός Πολιτισμού της Βραζιλίας ενώ ο Caetano Velosο έχει συνδέσει τη μουσική του πορεία με τον ακτιβισμό και τη συμμετοχή του στη μουσικό κίνημα του Tropicalismo. Ο Αntenor Bogea στα τέλη του ’80 διετέλεσε Πολιτιστικός Ακόλουθος της πρεσβείας της Βραζιλίας στο Παρίσι, ενώ εδώ και τρεισήμισι χρόνια η τύχη τον έφερε στην πρεσβεία της χώρας του στην Αθήνα. Γεννημένος στο Sao Luis της Βόρειας Βραζιλίας, είναι παθιασμένος με τη μουσική που συνοδεύει πάντα τη διπλωματική του καριέρα.
TAΞΙΔΙ ΣΤΗ ΝΑΞΟ To 2008 βρέθηκε τυχαία στη Νάξο την οποία και ερωτεύτηκε. «Είχα πάει ταξίδι στην Αστυπάλαια αλλά το καράβι δεν πήγαινε κατευθείαν και έτσι έπρεπε να περάσω από τη Νάξο. Τελικά έμεινα και τη γύρισα σχεδόν ολόκληρη με το αυτοκίνητό μου. Μαγεύτηκα από το τοπίο, τον ήλιο, το φεγγαρόφωτο, το φως, το γαλάζιο ουρανό και εκεί γεννήθηκαν οι πρώτες μελωδίες και η ιδέα της δημιουργίας ενός άλμπουμ που θα είχε σαν τίτλο ενωμένες τις λέξεις ΙNNAXOS. Ένα fusion μεταξύ της βραζιλιάνικης bossa nova και των γαλλικών βαλς με την ελληνική νησιώτικη παράδοση, με πρωτότυπο ταίριασμα της κρητικής λύρας με τα βραζιλιάνικα cuica και matraca». Τρεις ήταν οι βασικές επιρροές του Bogea στη ναξιώτική του αυτή μυσταγωγία: «Πέρα από τη διαχρονική ισχύ της μουσικής του Antonio Carlos Jobim, το διάστημα εκείνο με επηρέασαν και επέδρασαν στον ήχο του άλμπουμ ο Γάλλος συνθέτης Michel Legrand, o συνθέτης Craig Armstrong και ο Έλληνας μαέστρος Nίκος Πλατύραχος».
ΙNNAXOS H προετοιμασία για το άλμπουμ αυτό αποτέλεσε τελικά μια πραγματική πολυεθνική σύμπραξη. 17 συνολικά τραγούδια ηχογραφήθηκαν με 40 διαφορετικούς μουσικούς σε 5 διαφορετικές πόλεις. Την Αθήνα, τη Βοστώνη, το Παρίσι, το Ρίο και την Μπραζίλια, με το τελικό mastering να γίνεται στο Παρίσι. Τα κομμάτια είναι όλα ορχηστρικά χωρίς φωνητικά, δημιουργώντας «ένα πολύχρωμο ταξίδι αναμνήσεων και αισθήσεων μέσα από τη νέα οπτική που μου χάρισε γενναιόδωρα η Ελλάδα».
Κινείται στο κέντρο της Αθήνας, συχνάζει σε χώρους όπως ο Ιανός, το Gazarte, το Bacaro, το Half Note, ενώ του αρέσουν τα ρεμπέτικα και προσπαθεί να έχει τα αυτιά του ανοιχτά για διαφορετικά ελληνικά μουσικά ρεύματα. Τελευταία συναυλία που απόλαυσε ήταν η ερμηνεύτρια της bossa nova και της βραζιλιάνικη jazz Miùcha στο Gazarte.
Αγαπά το ποδόσφαιρο, υποστηρίζει την Botafogo και πιστεύει πως η Εθνική έχει τύχη απέναντι στην Αργεντινή, αφού όλα πια είναι δυνατά στους αγώνες και δεν υπάρχουν πλέον ακλόνητα φαβορί. Όσο για τη νοοτροπία των Βραζιλιάνων και των Ελλήνων, βρίσκει ότι υπάρχουν πολλά κοινά σημεία: η εξωστρέφεια και η ζωντάνια και των δύο λαών. Θεωρεί πιο αγαπημένους του προορισμούς την Ισπανία, την Ελλάδα και τη Γαλλία, ενώ όταν συνταξιοδοτηθεί θα γυρίσει στη Βραζιλία χωρίς να σταματήσει να ξεδιψά το μουσικό του πάθος. Όσο για το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή, θεωρεί πως δεν είναι άλλο «από το να περιστοιχίζεσαι από τους ανθρώπους που αγαπάς».