Bed's too big without you

Πρώτα πέτυχα αυτό το υπέροχο βιντεάκι:



Και μετά ανακάλυψα και αυτό:



Αυτό το μπασάκι μου φτιάχνει τη μέρα

The Caretaker - Everywhere At The End Of Time

Εδώ ένας άλλος φίλος, που πειράζει παλιές μελωδίες, κατά κόσμον Leyland James Kirby. Έτσι παρουσιάζει ο ίδιος το πρότζεκτ, που θα περιλαμβάνει 6 δίσκους (τους πουλάει με 5 ευρώ, πάρε τον πρώτο δοκιμαστικά εδώ):

 ''Everywhere at the end of time' is a new and finite
series exploring dementia, its advance and its totality.

Featuring the sounds from the journey The Caretaker
will make after being diagnosed as having early
onset dementia.

Each stage will reveal new points of progression,
loss and disintegration. Progressively falling further
and further towards the abyss of complete memory
loss and nothingness.

Viewing dementia as a series of stages can be
a useful way to understand the illness, but it is
important to realise that this only provides a rough
guide to the progress of the condition.

Drawing on a recorded history of 20 years of
recollected memories this is one final journey
and study into recreating the progression of
dementia through sound.'' 





Και για ολόκληρη συνέντευξη, δες εδώ.

Days of Pearly Spencer

Τόσα χρόνια ήξερα την βερσιόν του Μαρκ Άλμοντ αλλά δεν είχα ακούσει/είχα ξεχάσει το οριτζινάλε του David McWilliams, εδώ σε κλιπάκι από Παρισάκι:

Γυαλιά τσεκ, ψυχεδελέ πουκάμισο τσεκ, φαβορίτα τσεκ. Κάπου εκεί στην ντελόραση θα το είδαν και οι Γάλλοι ψυχεδελογκαραζιέρηδες Vietnam Veterans και το διασκεύασαν και αυτοί:

Και φυσικά υπάρχουν πολλές ακόμα διασκευές, μεταξύ των οποίων και δύο disco (κάτι απολύτως φυσικό με τέτοια βιολιά στο ορίτζιναλ):

Και ισπανική ντίσκο από την Ana Belen με το απαραίτητο πίου πίου:

Και αυτή εδώ από τους νεοζηλανδούς Avengers, που έχει ανεβάσει ο πανταχού παρών Άτακτος:

1 0 0 0

Εντάξει, προφανής επιλογή, αλλά χθες εκεί στις Αρδέννες που'μασταν με τον Γερμά, πετύχαμε και gabba πάρτυ σε ένα σατουδάκι, οπότε επιβάλλεται:

Τον θυμάμαι ακόμα στο Ρόδον τότενες να το "παίζει" αυτό ανεβασμένος πάνω στα μόνιτορ. Σου'χω κι αυτό που ομολογώ δεν το'χα ακούσει:

Αλλά παίζει και δισκάκι Killing Joke. Για να ηρεμήσεις μετά βάλε αυτό:

Κι αυτό:

Άντε να τα μυριάσουμε (έτσι για να ποστάρουμε 10,000 Maniacs).

Άστατούμπαναταπούνε

Που λες Θανάση μου, ένα από τα κολληματάκια του καλοκαιριού ήταν αυτό (να'ναι καλά το Σαζάμ ο μέγας μουσικός χαφιές):

Πάρτο και σε πιο κάρντιο μιξάκι. Υπάρχει και μέρος ντεύτερον, και απολύτως καλτ:

Του ΜπαΣάμπα βεβαίως προηγήθηκε ο γνωστός ύποπτος, ο Χοντρόλιγνος ο Νόρμαν ο Πίτσας:

Αλλά ως συνήθως όλα ξεκινάνε από ένα ντίσκοφανκ μπρέηκ, να πέσει το βίντεο παρακαλώ:

Fatback Band:

For me: double

Νέο Stromae:

Βέβαια το παλιό ομώνυμο είναι αλλιώς:

Odi et amo baby

Στον καφέ που λες σήμερα, πέταξα τη γνωστή φράση που περιλαμβάνεται στο κλασικό εγχειρίδιο "20 λατινικές φράσεις για να κρύψετε την άγνοιά σας", και η σαρδινιώτισσα φίλη Eli με κόλλησε, λέγοντας ότι είναι ποίημα του Κάτουλλου, το οποίο είναι βασισμένο σε αρχαιοελληνικό ποίημα. Που λες ο σ. Κάτουλλος ήταν κάργα καψούρης με την Κλωδία, την οποία αποκαλούσε στα ποιήματά του Λεσβία, καθότι μεγάλος φαν της Σαπφούς. Το Catullus 85 λοιπόν της είναι αφιερωμένο σπέσιαλ. Και επειδή όλα δικά μας είναι, θα διάβασες ότι το σουξέ του επηρεάστηκε από προηγούμενο χιτάκι του Ανακρέοντα (ξέρεις, αυτός με την γνωστή επιτυχία "Ο Έρωτας πάλι με τρανό με χτύπησε μπαλντά"):

Ἐρέω τε δηὖτε κοὐκ ἐρέω,

καὶ μαίνομαι κοὐ μαίνομαι.
Το οποίο, σύντροφε καταναλωτή, τσίμπησε ο Carl Orff (ξέρεις, αυτός της δημοκρατικής παράταξης, από την γνωστή ταινία με το πράσινο σπαθί (τυχαίο;) που πετσοκόβουν, καίνε, και πηδάνε τα πάντα) και μελοποίησε στα Catulli Carmina:

Το οποίο όμως έχει μελοποιήσει και ο αγαπητός Jóhann Jóhannsson:

Μπορεί να το θυμάσαι το κομματάκι από το ντόκι Screaming Masterpiece. Το έχουν τέλος μελοποιήσει οι Omnia από την Ολλανδία, οι οποίοι παίζουν neoceltic pagan folk, σκέφτεσαι τίποτε καλύτερο; Κλείνοντας, να μην ξεχάσουμε στο ίδιο θέμα και το I love to hate you των Erasure, το οποίο έχει ισπανική βερσιόν με τίτλο Amor y Odio! Να πέσει το βίντεο παρακαλώ:

Last leaves of autumn

Γουίντερ ιζ κάμιν δικέ μου. Από το τελευταίο της Μπέθυ, στο ψυγείο προσεχώς:

Μου θυμίζει λίγο Lamb το κομμάτι για κάποιο λόγο (ίσως επειδή ενίοτε η Lou θυμίζει την Beth) οπότε τσίμπα και αυτό:

Άντε κι ένα τελευταίο, στο ίδιο μουντ:

Θα σου έβαζα και το αυθεντικό του Yves αλλά δεν βρίσκω στο Youtube αυτή την τρομερή λάιβ βερσιόν που είχα κάποτες κατεβάσει στο Napster. Ανάμνησες. Βλαδιβοστόκ, Βλαδιβοστόκ.

The Hungarian Suicide Song

"Gloomy Sunday" is a song composed by Hungarian pianist and composer Rezső Seress and published in 1933, as "Vége a világnak" ("End of the world"). Lyrics were written by László Jávor, and in his version the song was retitled "Szomorú vasárnap" ("Sad Sunday"). The song was first recorded in Hungarian by Pál Kalmár in 1935. His version immediately became popular in Hungary, but became associated with a high number of suicides, reportedly including that of Jávor's ex-fiancee, and several people who jumped into the Danube holding copies of the sheet music.



It became well known throughout much of the English-speaking world after the release of a version by Billie Holiday in 1941. Lewis's lyrics referred to suicide, and the record label described it as the "Hungarian Suicide Song". There is a recurring urban legend that claims that many people committed suicide with this song playing. The BBC banned Billie Holiday's version of the song from being broadcast, as being detrimental to wartime morale, but allowed performances of instrumental versions. However, there is little evidence of any other radio bans; the BBC's ban was lifted by 2002.



Όσοι μεγάλοι και σπουδαίοι κι αν το έχουν πει, βεβαίως η καλύτερη εκτέλεση παραμένει αυτή της αγαπημένης μας Διαμαντώς.



Αν θες πάντως να εντρυφήσεις ακόμα περισσότερο, υπάρχει και η ομώνυμη ουγγρική ταινία: Budapest in the thirties. The restaurant owner Laszlo hires the pianist András to play in his restaurant. Both men fall in love with the beautiful waitress Ilona who inspires András to his only composition. His song of Gloomy Sunday is, at first, loved and then feared, for its melancholic melody triggers off a chain of suicides. The fragile balance of the erotic ménage à trois is sent off kilter when the German Hans goes and falls in love with Ilona as well. (Πάρ' την από εδώ)

Και επειδή ο μύθος συνεχίζεται, η Bjork το τραγούδησε στην κηδεία του Alexander McQueen. Και επειδή σίγουρα σε έχει πάρει από κάτω και θέλεις να κόψεις τις φλέβες σου, βάλε λίγο μπιτάκι να ισιώσεις. (Και όλα αυτά ξεκίνησαν επειδή πέτυχα μια διασκευή του Matt Elliott στο youtube.)

Τρέξε Αλέκο τρέξε

Ένα ποστ για τον bro:

Και μετά για το chillout:

Έχει και Fugazi. Όπως και, χμ, Agoraphobic Nosebleed. Αλλά μάλλον σου προτείνω αυτό:

Μισό πακέτο τραγούδια

Άντε πάρε κι αυτό: