Hi Fidelity Dub Sessions

παρε να'χεις

Nolan Mouse

Μάι Μάι Μάι-ο ο ο-Κεν Λη

Είμαι που λες, Θανάση, την Πέμπτη στη γνωστή döner disco Mirano και ο ντιτζέης βάζει το γνωστότατο house χιτάκι "Μάι μάι μάι, ο ο ο". Και αναρωτιόμουν, ρε γμτ τι να'ναι το sample. Ευτυχώς ο Armand έκανε τη ζωή μας εύκολη και το κομμάτι λέγεται απλούστατα "My my my", το δε σαμπλάκι είναι από το Comin' apart του Gary Wright, ενδιαφέρουσα μπιμπλικο80τίλα. Ο Gary που λες είναι πιο γνωστός για το Dreamweaver:

MORίλα, αλλά ήξερε να παίζει με τα κουμπάκια, μόνο για τα κουστούμια άλλωστε αξίζει. Πιο πριν όμως, ξεκίνησε παίζοντας πλήκτρα στους Spooky Tooth (οι οποίοι έκαναν περιοδεία και το 2007, εμ τι να κάνουν, παίζουν τα γκόλντεν κωλόπαιδα τα λεφτά των συνταξιοδοτικών ταμείων στα χρηματιστήρια, και δεν αφήνουν τους πουρόκερς στην ησυχία τους):

Για να επανέλθουμε όμως στον Gary, αυτός έπαιζε και το πιάνο στο "Without you" από τον Harry Nilsson.

Το αυθεντικό κομμάτι ήταν των Badfinger, και βεβαίως έχει πολυδιασκευαστεί, μεταξύ άλλων από τους Air Supply και από την αγαπημένη μας Mariah, αλλά όλα αυτά θα χαθούν στη λήθη του χρόνου χάρη στη μοναδική ερμηνεία που έχει μείνει γνωστή ως "Κεν Λη". Ε, την ξέρεις.

On ή Windowlicker? (συνέχεια)

Δημοσίευση αποτελεσμάτων: στην κόψη του ξυραφιού, o Cunningham κέρδισε τον Jarvis, με 4 ψήφους εναντίον τριών. Παραδέχομαι την ήττα μου και βάζω και την καλύτερη συνεργασία τους, που τεχνηέντως απέκρυψα από τους αδαείς ψηφοφόρους μας. 27 χρονώ ήταν όταν το έκανε. Φίλε GTX, εγώ πραγματικά το βάζω στο τοπ-5. Και σε προκαλώ να μου κάνεις εσύ το τοπ-5 σου.

War & Eric Burdon live

Για να επιστρέψουμε στους φίλους μας τους Δανούς, εκτός από αξιόλογες μουσικές μπάντες, ξέρουν και πώς να κινηματογραφούν ένα live. Ή μάλλον ήξεραν από το 1971. Σας υπογράφω ότι όσα βίντεο των War και να ψάξετε, δεν θα βρείτε καλύτερα από της δανέζικης δημόσιας τιβί. Αν βρείτε, να μου το πείτε και θα διαγράψω τούτο το ποστ. Η μουσική φυσικά δεν πάει πίσω, αλλά αυτό το ξέραμε. Φυσικά αν ποτέ κάποιος πέσει σε βίντεο/dvd αυτού του live ας μου πάρει μια κόπια. Προς το παρόν μπορείτε να αρκεστείτε σε αυτό το live album, με αυτή τη γνωστή απίθανη εκτέλεση του Tobacco Road λέμε.
Credits για το βίντεο: Θάνος

Vello Leaf [Crete]

Vello Leaf is a dream pop band formed in December 1999 in Chania, Greece.
Their music is described by the female ethereal vocals, the sweet melancholic melodies and the dreamy atmosphere.
Ιδού το σάιτ τους,
και ιδού κι ιδού οι 2 δουλειές τους.

Πώς να σε ξεχάσω;

Γιατί δεν είπες τίποτα ρε Θεμη;

Σαν να μην πέρασαν 20 χρόνια (από Ελευθεροτυπία, 22.1)

Είκοσι χρόνια είχε να ανεβεί σε σκηνή ο Θέμης Ανδρεάδης. Aλλά η σκηνική άνεση είναι σαν το κολύμπι: δεν ξεμαθαίνεται ποτέ.

Χάρη στο, ενταγμένο στις ποιητικές Τετάρτες που διοργανώνει η Λίνα Νικολακοπούλου στο «Zoom», αφιέρωμα στον Γιώργο Χρονά, ο Ανδρεάδης πήρε την κιθάρα του. Και με μια αμεσότητα γαλουχημένη στις μπουάτ του '70, έπαιξε ένα ανέκδοτο τραγούδι σε μουσική Μαρκόπουλου. Το «Να χαθώ και να σβήσω» πρωτακούστηκε το '72 στη «Λήδρα» και προχθές, 38 χρόνια μετά, στο κατάμεστο «Zoom». Ακολούθησαν τα τραγούδια «Σκέφτομαι να φύγω» και «Η ταξιθέτρια του Ροζικλέρ», που μελοποίησε ο ίδιος ο Ανδρεάδης και ερμήνευσε ολομόναχος, με τον τρόπο που οι Ευρωπαίοι τροβαδούροι συσπείρωναν κάποτε τις παρέες.

Μαρκόπουλος («Στο Πέραμα»), Χατζιδάκις («Περί Πάθους»), Καζαντζής («Ητανε αέρας»), Τρανουδάκης («Κάτι χαλασμένα τζουκ-μποξ») ολοκλήρωσαν το μικρό, υπέροχο μουσικό αφιέρωμα, με την ερμηνευτική σκυτάλη να περνά στους Νίκο Κουρουπάκη, Ερωφίλλη και Δημήτρη Υφαντή -που δεν εμφανίστηκαν ως «Τρίφωνο» αλλά κατά μόνας. Ολοι τους, μαζί και η Νικολακοπούλου, είπαν το «Οχι δεν πρέπει να συναντηθούμε».

Είχε προηγηθεί το ποιητικό μέρος, με τον Χρονά να διαβάζει τα γνωστότερα ποιήματά του και να απαντά σε ερωτήματα του Γιώργου Δουατζή. Εξ ου και ποιητικές απαντήσεις όπως, «για να κάνω τέχνη βρίσκω μια αφορμή. Πάντα την ευτελέστερη». Ακολούθησε το ντοκιμαντέρ-πορτρέτο του ποιητή από τον Γιάννη Βουλτσίδη.

Δύο μόνο ενστάσεις έχουμε: η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη που διάβασε τα νεανικά ποιήματα του Χρονά είναι μια πολύ καλή ηθοποιός. Αλλά στην περίπτωση της ποίησης που «αλητεύει» στις πιο underground περιοχές της πόλης, του αισθήματος και του συνειρμού, η θεατρική της καλλιέπεια ακουγόταν αταίριαστη. Θα ευχόμασταν επίσης να ακουγόταν κάποια στιγμή ηχογραφημένη η αριστουργηματική απόδοση του Χατζιδάκι στο «Επρεπε να 'ρχόσουνα». Ας είναι. Ο Θέμης Ανδρεάδης, πάντως, σαν να άκουσε την προτροπή, επέστρεψε, «περνώντας όλα τα εμπόδια».

ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Αφού κανείς μας δεν ήταν εκεί, πάρτε ένα τραγουδάκι (όπως θα διαπιστώσετε, αυτό είναι το προσωπικό κανάλι του Θέμη στο γιοτιούμπ).

Sleepy Sun in Embrace [2008]

Ο νυσταγμένος ήλιος σας αγκαλιάζει.Εγώ το βρήκα μάλλον θορυβώδες, αλλά αυτό δε λέει και πολλά.Το εξώφυλλο πάντως τα σπάει.
Τολμήστε.

ΟΣΦΠ

επειδης σας βλεπω πολυ πεσμενους τους γαυρους, σας εχω ενα ωραιο βιβλιο να γουσταρετε . ειναι 20ΜΒ , οποτε αν το θελετε το κανω απλοαδ. και επειδη ειμαστε μουσικο μπλογκ, παρτε το γνωστο τραγουδι>

Ντενίλσον στην Καβάλα

Φίλοι στο ραδιόφωνο σχολιάζουν αρνητικά την επικείμενη μεταγραφή του Ντενίλσον στην Καβάλα. Μιλώντας σαν προπονητές, διατύπωναν επιφυλάξεις για την αγωνιστική του ετοιμότητα, τον περίεργο χαρακτήρα του και την πραγματική του διάθεση να παίξει και να βοηθήσει. Άλλοι τραβώντας το μακρύτερα έλεγαν ότι στη θέση του η Καβάλα πήρε τον Σμολάρεκ και ως εκ τούτου ο Ντενίλσον περιττεύει.

Τα επιχειρήματα και οι επιφυλάξεις έχουν λογική. Όμως αυτές είναι σκέψεις που αφορούν τη διοίκηση και την τεχνική ηγεσία της Καβάλας. Τι σχέση μπορούν να έχουν με όλους όσοι αγαπούν την μπάλα και… τρελαίνονται με αυτούς που την τιθασεύουν.

Γιατί ο Ντενίλσον περισσότερο κι από ποδοσφαιριστής είναι γητευτής της μπάλας. Την μαγεύει, της συμπεριφέρεται εξεζητημένα. Την περιφρονεί και την αγαπάει στην ίδια φάση με διαφορά ενός και μόνο χτυπήματος, μιας επαφής. Της φέρεται σαν κυρία ή σαν τσούλα με διαφορά ενός κοντρόλ. Την υποτάσσει και την απελευθερώνει. Το αν τη στέλνει τελικά στα δίχτυα ή σε κάποιον αμαρκάριστο συμπαίκτη του έχει φυσικά την αξία του, αλλά ας το μετρήσουν αυτό ο κύριος Ψωμιάδης με τον κύριο Γούτη.

Εμείς από τον Ντενίλσον θέλουμε τακουνάκια, κλειστές ντρίμπλες, εναέρια κοντρόλ και μία τηλεοπτική κάμερα να τα καταγράφει. Άντε και κανέναν δύστυχο αμυντικό για να του κάνουμε τη σχετική πλάκα. πηγη> http://www.sport-fm.gr/ Το βιντεο εχει και 2 ωραια τραγουδακια. Αμα τα γνωριζετε πεστε και μας να μαθαινουμε.