R.I.P. Μάνο aka Banana Moon

Μάνος Ξυδούς (vocals) Γιώργος Γκικοδήμος (vocals), Γιάννης Ευσταθίου (vocals, guitar) [δηλαδή οι O.P.A), Γιάννης Πιπινέλης (guitar), Νίκος Πιπινέλης (bass), Τόλης Σκαμαντζούρας (drums), Σωτήρης Τσούκαλης (accordion, piano).

coke+mentos

ΚΙΣΣ

οχι οι μαδιαμ. οι αλλοι. ρωτησα και τογιατο, αλλα μαζευω γνωμες>

παιζουν στο ααλμποργκ οι ΚΙΣΣ 16 ιουνιου. να παω? εβαλα τωρα στο γιουτουμπ κατι φετινα βιντεο τους και οι τυποι πια δεν εχουν φωνη. δε τουσ βγαινει καθολου. τι λες?

67 ευρα και 17 σεντσ η εισοδος. ειναι πολλα τα λεφτα μανα μου

to vasilio tis sapilas

quiz: poio melos tou blog etheathei sto parapanw live?

R.I.P. Αλέκο .....

σχετικά....

Ωχρά 3

Βαριέμαι να γράφω κάτι πρωτότυπο, εξάλλου δεν ήμουν ποτέ κολλημένος με τη φάση τους, αλλά επειδή όπως είπε ο Βασίλης πρέπει να στηρίζουμε τέτοιες πρωτοβουλίες, σας παραθέτω το κείμενό τους για την κυκλοφορία του τρίτου δίσκου τους, που μπορείτε να κατεβάσετε ελεύθερα από το σάιτ τους.

8 περίπου χρόνια μετά τον προηγούμενο δίσκο μας επανερχόμαστε με καινούργιο υλικό, επισφραγίζοντας έναν ακόμη κύκλο σε ό,τι μας αναλογεί από την μεγάλη απόπειρα «για την γενικευμένη ανατροπή του αστικού πολιτισμού». Με αφορμή και την διανομή αυτού του υλικού, δηλώνουμε για μια ακόμη φορά, χωρίς να κάνουμε ούτε βήμα πίσω από την αξιακή μας επιλογή, επιλογή καρδιάς, μυαλού και συναισθημάτων, επιλογή συνείδησης: Δεν πουλάμε!
Το υλικό αυτό διανέμεται ελεύθερα και είναι ανοιχτά προσβάσιμο σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται γι’ αυτό με μόνους και απαράβατους όρους
να μην πουληθεί από κανέναν και καμία,
να μην παίξει σε μαγαζιά κάθε είδους,
να μην αναπαραχθεί από κανέναν εμπορευματικό, κοινωνικό ή πολιτικό διαμεσολαβητή,
να μην χρησιμοποιηθεί ως δεκανίκι ευαισθησίας από κανέναν θεσμικό φορέα.
Από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας η υπόθεση της εναντίωσης στις εμπορευματικές σχέσεις και της ακύρωσης του αντιτίμου σε ό,τι παράγουμε έξω από την καπιταλιστική παραγωγική διαδικασία ως προϋπόθεσης για την άρση της διαμεσολάβησης του χρήματος μεταξύ των ανθρώπων, έχει αλλάξει μορφές αλλά όχι περιεχόμενο. Σήμερα, πολλά προϊόντα μοιράζονται δωρεάν, συμπεριλαμβανομένων και μουσικών έργων στο διαδίκτυο, μεταφέροντας την εξαγωγή κέρδους από το αντίτιμο προς τις διαφημίσεις που ενσωματώνουν. Πρόκειται για μια ακόμη μορφή που παίρνουν οι εμπορευματικές σχέσεις στην προσπάθειά τους να διευρύνουν και να βαθύνουν το περιεχόμενό τους όλο και περισσότερο στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Τίποτε δεν έχει αλλάξει στην καπιταλιστική παραγωγή αφού πρόκειται απλά για εκσυγχρονισμό της διαδικασίας συσσώρευσης κεφαλαίου αντιστοιχιζόμενη με την εξέλιξη του όλο και περισσότερο τεχνολογιοκεντρικού πολιτισμού. Όσες μορφές παραγωγής μπορούν να ακολουθήσουν την εξέλιξη επιβιώνουν ενώ οι υπόλοιπες καταστρέφονται. Το σύνολο της υλικότητας του καπιταλισμού, ωστόσο, παραμένει ανέπαφο. Τίποτα δεν υποστέλλει την εχθρικότητά μας ενάντια στις εμπορευματικές σχέσεις ως κομβικό σημείο της καθημερινότητας όπου συναντιέται η πολιτική με την οικονομική μορφή του καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού καθεστώτος.
Μέχρι και σήμερα, μπορεί ο δρόμος να ήταν δύσκολος, η ζωή ανελέητη, τα υπαρξιακά ερωτήματα -από και προς πάσα κατεύθυνση- αμείλικτα, οι πρακτικές και επιβιοτικές δυσχέρειες μερικές φορές αξεπέραστες, αλλά μέλημά μας ήταν πάντα να μετατρέπουμε την άμεση εμπειρία μας στα κάθε είδους αναχώματα μέσα από τη δημιουργική γονιμότητα σε ξανακερδισμένο βίωμα. Ο τρόπος μας να είμαστε μαζί, να δοκιμάζουμε τους ήχους μας πάνω στο στίχο, να κουβεντιάζουμε τα αδιέξοδα, να προσπαθούμε να λύνουμε τις αντιφάσεις μας μέσα από έναν κοινό προσανατολισμό, να αγωνιούμε μέσα σε μια μεγάλη κοινότητα που στον αγώνα της για την κοινωνική και προσωπική απελευθέρωση προσπαθεί να πράξει αυτά που πρεσβεύει, δεν επιχείρησε, δεν ακολούθησε και δεν προτείνει καμία απολύτως συνταγή προς ναυτιλλομένους.
Το υλικό μας δεν είναι στρατευμένο σε καμία ιδεολογία γιατί δεν αποτελεί εντεταλμένο έργο κανενός κλειστού θεωρητικού συστήματος. Κάποτε στο παρελθόν είχαμε γράψει ότι κάνουμε δημοτικό τραγούδι. Έτσι θέλουμε να είναι. Νιώθουμε μέλη μιας μεγάλης κοινότητας που μηχανεύεται την ανατροπή αυτού του κόσμου ξεδιπλώνοντας εμπνευσμένα σχέδια για τον εξανθρωπισμό ενάντια στην καπιταλιστική εξουσιαστική βαρβαρότητα. Γράφουμε τα τραγούδια μας και η κοινότητα αν θέλει τα αγκαλιάζει, τα αναπαράγει, τα οικειοποιείται χωρίς να διεκδικούμε κανενός είδους αντίτιμο, επωνυμία, πνευματική ιδιοκτησία, φήμη ή υστεροφημία. Με τα χρόνια μπορεί να ξεχαστούμε, ως μέλη, ως ονόματα, ως γνώριμες φιγούρες μέσα σε αυτή την κοινότητα αλλά τα τραγούδια μας να ταξιδέψουν μέσα της στο μέλλον μοναχά τους όπως τα δημοτικά τραγούδια… Χωρίς κάποιον δημιουργό πια αλλά ως βάσεις για αυθόρμητη συλλογική έκφραση και δημιουργία. Μακάρι!
Συνεχίζουμε…
Μάρτης 2010
Ωχρά Σπειροχαίτη
Μπορείτε να κατεβάσετε τον τρίτο δίσκο της Ωχράς Σπειροχαίτης από εδώ:
http://wxra.squat.gr

Ακης Πανου / Πριν Τωρα Παντα

Parte kosme dokimanter

http://fuckcopyright.blogspot.com/

http://documentary-reality.blogspot.com/

Τρέμε Αραβαντινέ κρύψου Σπυριδάκη

Όταν μου το είπαν δεν το πίστευα, αλλά γουστάρω τρελά. Ο καθηγητής βεβαίως είναι φωνάρα, τον είχα δει και live μέσα στη Σχολή.

ΥΓ Τι έγινε ρε άσωτοι; Μαζική επιστροφή; Ανάσταση, άνοιξη; Ωραίοι.
ΥΓ 2 Το ναπολιτάνικο αυτό τραγουδάκι έχει πολυδιασκευαστεί στα αγγλικά ως "Just Say I love her/him". Κι εδώ από έναν άλλο "soprano" στα ιταλικά.

Χαραγμένα Θρανία και Γκραβίσια Κάγκελα.

Συγκινημένος από το προηγηθέν ποστ του συναγωνιστή Γερμά, εμβολίστηκα με τη σειρά μου από εικόνες του παρελθόντος βίου, στην όχι τόσο σκοτεινή πλευρά της Γκράβας. Βλέπετε, το Δευτερο λύκειο Γαλατσίου (Γκραβας) απείχε από το να χαρακτηριστεί χαρκορ. Και πάλι το πολιτισμικό σοκ της τρίτης γυμνασίου που βίωσε, ο άρτι αφιχθείς από το γυμνασιο Αρρένων της Ελληνικής Παιδείας, νυν γενειοφόρος και σαλτιμπάγκος συμπλογκίτης σας, καθώς διέσχιζε το καγκελωτο διάδρομο προς το Δεύτερο, ήταν τόσο έντονο ώστε να αναμοχλευθούν θύμησες από τις Φυλακές Ανηλίκων και τα blocks της Megacity One.

Ως νεαρό, λεπούρικο και ολίγον τι απροσάρμοστο (αμιγώς) μεταλλόπαιδο, οι πανκ γνώσεις μου ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Αυτό που ο σύντροφος Γερμάς μου θύμισε με το καψουροπάνκικο ποστ του ήταν πως ανάμεσα στα βινύλια Μετάλλικα, Μποντυκαουντ, Μπρίντερς και Νιρβάνα που δανειζόμουν από γείτονα και συμμάθητή ήταν και το εξής διαμάντι, βινύλιο λευκό από την Wipe Out με τον Σιδεράνθρωπο στο track list του:


Eδώ η χαρά των πέτρινων χρόνων. Και εδώ το κομμάτι που αν και καλιφορνίζει ρίχνει ένα εντυπωσιακό κραστάρισμα στη μέση και όλα μα όλα δένουν:



Λοιπόν τώρα που ανοιξίζει περιμένω απανωτά ποστς για Βανδαλούπ, Ωχρα Σπειροχαίτη, Βαλπουργία Νύχτα ή έστω για Ηoneydive, Ziggy Was και Βlackmail. Για να στηρίξουμε τη φάση λέμε.

Α και επειδή ανέφερα crust/punk για να μη το ξεχάσω σε μελλοντικό ποστ, να τσόντα οι καναδοί Iskra που κάθε φορά μου σηκώνουν τις πάμπολλες τρίχες του σβέρκου:

Tσεκάρετε και σαητ που κολλάει με την ελληνική σκηνή λόγω εικόνας και όχι μόνο.
Και οι στίχοι του κάτωθι έπους, με τίτλο My Country 'Tis Of Thy People You're Dyin' εδώ.

Άκρατος ρομαντισμός σας ακούω να λέτε; μα ναι. Κινεί τα πάντα.