Ο αγαπημένος μου μουσικός παραγωγός εν Ελλάδι, φροντίζει να παίζει αρκετά συχνά το αγαπημένο του γκαράζ συγκρότημα από το Περού. Κάθε φορά που ακούω λοιπόν τις πρώτες νότες του Pronto un Doctor στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, βραδινές ώρες πάντα, ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό μου, και πατάω λίγο ακόμα το γκάζι.
Οι Manta Ray ήταν από τις πρωτοποριακές σπανιόλικες ροκ/ποστ-ροκ μπάντες που είχαν περάσει τα σύνορα της Ιβηρικής Χερσονήσου και είχαν αποκτήσει διεθνές κοινό.
Διαλύθηκαν όμως πρόσφατα, για να προκύψει ένα πιο χαλαρό, μελωδικό ντουέτο, οι Elle Belga, που αν είχαν αγγλικούς στίχους νομίζω θα είχαν άνετα θέση στα uber-trendy φολκοντουέτα της εποχής μας.
Την δισκογραφία των πρώτων μπορείς να τη βρεις εδώ λέμε (εγώ άρχισα με το Esperanza και σου το προτείνω), ενώ το δίσκο των δέυτερων εδώ.
Και τώρα που καλοκαίριασε,αποφάσισα να αναβαθμίσω τις ηλεκτρονικές δεξιότητές μου।Πάρτε λοιπόν για αρχή τον άφθαστo ΓΚΑLICE cooper,την καλύτερη κροσόβερ αποκριάτικη στολή εβερ...
Σποτ του 1971 που διαφημίζει το δίσκο Lick My Decals Off, Baby. Καμμενιά μεγάλη. Δεν παίχτηκε πολύ γιατί οι τηλεθεατές παραπονέθηκαν. Λογικό, είναι πολύ προχώ.
Επίσης, φίλε αναγνώστη, μεγαλοπαραγωγέ του Holly του Wood, μην κάθεσαι. Ξεκίνα επαφές για να γυρίσεις τη ζωή του Beefheart. Σου προτείνω πρωταγωνιστή τον Jack Black, κυρίως λόγω ομοιότητας.
Ρε Θανάση, με τον Ντέιβιντ; Δηλαδή, τι θα ήταν χειρότερο; Ο Μπράντον; Μάλλον το Μεγκανάκι άκουσε στο Wal-Mart που'χε πάει να πάρει φουντούνια αυτό το laid back άσμα και τον ερωτεύτηκε (αγόρασε και το cd):
Ίσως βέβαια σε ζάπινγκ από Πάνια να είδε και αυτή τη σκηνή από την αγαπημένη μας σειρά, όπου το αγόρι μας δίνει ρέστα με το αψεγάδιαστο φλόου του:
Βέβαια, ηλεκτρονοφυλλάδα σχολίασε σχετικά ότι "It took a full decade before white people were allowed to rap in public again after that performance". Ένα είναι σίγουρο όμως, όπως μου'πε και η Καιτούλα που'ταν μαζί της στο ΙΕΚ, το Μεγκανάκι έχει ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική, άλλωστε ακούει Μπρίτνει στ'αερόπλανα για να μη φοβάται (ρε συ, γι'αυτό γύρισε η άλλη το Toxic;). Και για τους επαγγελματίες δισκοκριτικούς που χλευάζουν τον βανίλα της, απαντά με ένα τατού που έχει στα πλευράκια, τσιτάτο του Νίτσε: "And those who were seen dancing were thought to be insane by those who could not hear the music". Εμένα πάντως Θανάση μου ένα πράμα με ανησυχεί. Ο Ντέιβιντ με μια δεκαετία διαφορά αντιγράφει το λουκ του George Michael. Λες;
Θανάση μου, γύρισα σελίδα, καβάτζαρα τον κάβο και όλα αυτά. Χτες κατά τις 00:00, όταν ολοκληρώνονταν τριάντα χρόνια περιοδείας, άκουγα τον Michael "Kidd Funkadelic" Hampton να παίζει το Maggot Brain, με τα I-don't-give-a-fuck γκριζομάλλικα ράστα κοτσιδάκια του. Εδώ μαζί με τον μακαρίτη τεράστιο Eddie Hazel:
Αλλά δεν μελαγχολώ, υπάρχει λαμπρό μέλλον μετά τη συνταξιοδότηση, όπως αποδεικνύει η Mamy Rock:
Μπορεί εσείς να τους ξέρατε τους Pram, εγώ μόλις τους ανακάλυψα. Experimental-jazz-electro, μυστήρια όργανα, ένα παράξενο soundtrack, κατάλληλο για το χανγκόβερ της φιέστας των -άντα. The Moving Frontier λέγεται, Θανάση εσύ μόλις το πέρασες, εμπρός για το επόμενο.
Παίρνω την I-wish-I-was-black σκυτάλη από σούπιο και διατυμπανίζω την αδυναμία μου στον Αφροτουμπανέζο, τον Bernard Purdie. Έπεσα τυχαία σε tutti εδώ τη συλλογή με breaks φοβερά και τον θυμήθηκα. Και επειδής είναι μόνο ορεκτικό σε δίνω τσάμπα και το κυρίως πιάτο με αφροτουμπανέζικα μεζεκλίκια απ'τα χεράκια (και τα ποδαράκια) του Purdie.
Πάρε αφροτουμπανέζικη σπαλομπριτζόλα να γουστάρεις.
Σε θυμίζει κάτι; Δες τι λένε και οι καλύτεροι πελάτες του Purdie:
Αν οι ασιατικές ομάδες δεν κάνουν κάποιο θαύμα, στα προημιτελικά του Μουντιάλ θα έχουμε 4 λατινοαμερικάνικες ομάδες εναντίον 3 ευρωπαϊκών. Αυτό φυσικά δεν έχει ξαναγίνει όσα χρόνια βλέπουμε μπάλα. Τουναντίον, πολλές φορές στο παρελθόν η αναλογία έχει φτάσει στο 7-1 υπέρ των ευρωπαϊκών. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Αν πάντως λυπόμαστε για τη Νιγηρία ως μπλογκ, νομίζω ότι προσωπικά λυπάμαι λίγο παραπάνω γι' αυτή τη μοναδική μορφή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, τον Καμερουνέζο Σονγκ, που εμφανίστηκε για 4η φορά σε μουντιάλ. Γι' αυτό ας του αφιερώσουμε ένα αγαπημένο τραγούδι σε μια σπάνια εκτέλεση.
Αντί για νέα από την τουρνέ, επιστρέφω με μια μικρή ανακάλυψη μέσω ελληνικού ραδιοφώνου. Παλαιομοδίτικος ήχος, κάτι μεταξύ χιπ χοπ και τριπ χοπ, όπως γουστάρεις πέστο, λέγεται Maker, από τον dj και παραγωγό Marco Jacobo, έρχεται από το Σικάγο και είναι ό,τι πρέπει για late night καταστάσεις.
Ο αγαπημένος μου μουσικός παραγωγός εν Ελλάδι, φροντίζει να παίζει αρκετά συχνά το αγαπημένο του γκαράζ συγκρότημα από το Περού. Κάθε φορά που ακούω λοιπόν τις πρώτες νότες του Pronto un Doctor στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, βραδινές ώρες πάντα, ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό μου, και πατάω λίγο ακόμα το γκάζι.
