Bonobo - Black Sands

Θανάση μου, άκουσες το νέο του Bonobo; Dubstepίζει πού και πού, μη σου πω και CinematicOrchestrίζει, αλλά αυτό δεν είναι κακό, τι είμαστε εμείς, τίποτα κομπλεξικοί;

Και ο Θανάσης θέλει τον Bonobo του. Κι αυτό για το τρομερά catchy riff του:

Και αυτό για το drum rolling, τα syncopated πνευστά και το 60s-soundtrack-flute touch:

Απ'ό,τι καταλαβαίνεις, Θανάση, μου άρεσε γενικά ο δίσκος. Θα σου γράψω κι άλλα μετά για το live.
---
Λοιπόν που λες καταρχάς ο Simon Green δηλαδή ο Μπονόμπος παίζει σχεδόν όλα τα όργανα στον δίσκο, και δεν εννοώ τους γιάπωνες και τις καφετιέρες, εννοώ live όργανα. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου ξεκινά με κιθαρούλα και ακορντεόν ως μπαλαντούλα α λα Yann Tiersen και εξελίσσεται σταδιακά σε μια πλήρη σύνθεση, απλή μεν αλλά με πλούσια και μεστή γεύση που αφήνει ένα aftertaste ηλιοβασιλέματος (τς). Γενικά, θα πεις Θανάση μου στο πρώτο άκουσμα "μια απ'τα ίδια, intello downtempo", αλλά μετά από κάποιες ακροάσεις ο δίσκος γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρων και αποκαλύπτει τις κρυφές αρετές του. Εδώ μια θετική κριτική και εδώ μια λιγότερη ενθουσιώδης. Στο ηχοσύννεφο μπορείς να ακούσεις και ένα 11λεπτο μιξ από το άλμπουμ, ενώ στο site μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν το πιο house "Warrior One mix" του Eyesdown. Στα φωνητικά του Eyesdown και συνολικά του δίσκου είναι η πολύ καλή Andreya Triana. Το σινγκλάκι της σε παραγωγή Simon Green:

Στο site της Ninja μπορείτε να ακούσετε το μιξάκι από τον πανταχού παρόντα πλέον Flying Lotus και να κατεβάσετε το preview edit. 23 Αυγούστου αναμένεται να κυκλοφορήσει και ο δίσκος. Η Andreya τραγουδούσε στο live, ενώ οι υπόλοιποι μουσικοί που τον συνόδευαν -ο ίδιος έπαιζε μπασάκι- ήταν όλοι τους πολύ καλοί. Τι downtempo και dubstep, τι Quantic και Ninja και Cinematic, η ζωντανή ερμηνεία των κομματιών ήταν σαν μια χαμένη acid jazz στιγμή.



Και μην ξεχνιόμαστε, viva el pansexualismo y el bonobismo revolucionario!

Cult-σόνε με τρία τυριά: Βλαχπλοϊτέσιον

"Ένα βιντεοκλάμπ κλείνει, μια βιβλιοθήκη καίγεται."
Χανς-Μαρία Τραμπάκουλας

Μεγάλη σκηνή από τον Γύρο του Θανάτου, τύφλα να'χει ο Τσάκι Τσαν.

Εξάρχεια ώρα 12 (και κάτι ψιλά)

-Αθηναίος είσαι;
-Ναι.
-Πού πας;
-Όπου με βγάλει το μαρσάρισμα. Εσύ από δω είσαι;
-Εγώ είμαι απ'το τίποτα.
-Δεν κατάλαβα.
-Λέω είμαι απ'το τίποτα γιατί εδώ δεν υπάρχει τίποτα, κατάλαβες;
---
-Τι θα θέλαμε;
-Αυτό για ένα μπουκάλι γάλα.
-Τι είναι αυτό;
-Ρολόι. Δουλεύει.
Προσοχή στη σκηνή που πλακώνει τον μπάτσο (τρομερά οπτικά και ηχητικά εφέ), τη σκηνή που τραγουδάει δίπλα στη φωτιά, το κάντρι σακάκι, το ξυλίκι στην ταβέρνα και αποκορύφωμα ο παππούς με την ατάκα: "αφήστε τα παιδιά".

Οι δρόμοι της βίας

-Τι έγινε Ηρακλή;
-Πού ήσουν ρε τόση ώρα;
-Βόλτα.
-Πάλι με γκόμενες;
-Ε τι όλο με γέρους θα πηγαίνουμε;
-Ναι αλλά αυτοί μας τα δίνουν, μαλάκα ξύπνα.
-Ναι αλλά είναι βιτσιόζοι.

Τι κάνει το ΕΚΚ; Πού είναι η Ουνέσκο; Δεν υπάρχει κανείς πλέον σ'αυτόν τον τόπο που νοιάζεται;

Άγρια νειάτα: Φοίβο, τι τσιγάρο είναι αυτό, είναι φτιαγμένο;

-Όχι πολύ.
-Δεν υπάρχει στον θάνατο λίγο ή πολύ.

-Μάνα σε γέννησε εσένα ή πάστα φλόρα;
(...)
-Τι κάνεις εδώ ρε αλήτη;
-Δεν είμαι αλήτης πατέρα, είμαι αθλητής.
-Πατέρα μη βρίζεις, ο αθλητισμός είναι θρησκεία μην τον πιάνεις στο στόμα σου.
(...)
-Έχετε ΙΧ κύριε;
-Σκατά έχω κύριε.
(...)
-Ο ξάδερφος του πατέρα μου διευθύνει κάποιο μαλακισμένο οργανισμό, ταμείο είναι, κάτι τέτοιο.
(...)
-Τσιγαριλίκια;
-Ακόμα κει είσαι;
Ε, δείτε το λέμε, να'ναι καλά ο γιουτιούμπερ. Ολόκληρο στη Βαλχάλα.

Η Γενιά του HOUSE δεν είναι τρανσοφοβική

Ποστ-καρέ-διαμαρτυρία βασισμένη σε μια πρωτότυπη ιδέα του Τεό που υλοποιήθηκε καλλιτεχνικά από τον ΜΑΪΚ. Προτείνω το καλοκαίρι να τυπώσουμε όλοι τέτοια μπλουζάκια. Να σημειώσω εξάλλου ότι η Στρέλλα προβλήθηκε ως ελληνική συμμετοχή στο Euro Cine, το ευρωπαϊκό φεστιβάλ σινεμά που διοργανώνεται τα τελευταία χρόνια στις 9 Μαΐου (φέτος σε 5 ευρωπαϊκές πρωτεύουσες) και όπου προβάλλεται μία ταινία από κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ΌΞΩ Π%&$#&ΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΚΑ ΤΟΥ ΕΣΡ
Πηγή φωτό: pisoglentis

Και μην ξεχνιόμαστε: ΤΡΑΝΣ ΠΙΠΛΣ ΟΦ ΓΙΟΥΡΟΠ ΡΑΪΖ ΑΠ

WE ARE EVERYWHERE

Και επειδή ο καλλιτέχνης πήρε φωτιά, ιδού τα μπλουζάκια που θα φορεθούν πολύ φέτος:

Γα-μά-τος

Μην παραπονεθείτε που δεν σχολιάζω αλλα δεν έχω λόγια. Θα δείτε και εσείς

αϊ μήτρης

Dio πόρτες έχει η ζωή

Άνοιξε μια και βγήκε. R.I.P.

Portishead - Live Concert Prive, Studio 104, La Plaine Saint Denis, Paris (May 3, 2008)

apo edw to link (megaupload, 1 file)

Rodrigo Leao & Cinema Ensemble

Όταν ακόμα δεν μπορούσα να οδηγήσω και καθόμουν στο πίσω κάθισμα, περνούσα τις ώρες στις εθνικές οδούς χαζεύοντας τις κασέτες που είχαν οι γονείς μου, τους έδινα να βάλουν εκείνες που μου άρεσαν, δεν ήταν και πολλές εξάλλου, καμιά δεκαριά. Αργότερα, όταν με άφηναν να κάθομαι στο τιμόνι του αυτοκινήτου, καθόμουν με τις ώρες και ξανάκουγα τις αγαπημένες μου κασέτες με την ησυχία μου. Είναι λοιπόν κάποιες από αυτές που δεν θα τις ξεχάσω ποτέ, καθώς τις έχω ακούσει εκατοντάδες φορές, τις είχα μάθει τότε απ' έξω σχεδόν, Leonard Cohen, Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Ρωμαϊκή Αγορά, Λιλιπούπολη, κ.α. πολλά. Ένας από αυτούς ήταν και ένας Πορτογάλος, που είχα σχεδόν ξεχάσει και τον ξαναθυμήθηκα χρόνια μετά, όταν έψαχνα απεγνωσμένα τι να κατεβάσω από το ίντερνετ. Ήταν το πρώτο άλμπουμ του Rodrigo Leao, βασικού μέλους των Madredeus.

Και τώρα, ένα ήρεμο κυριακάτικο απόγευμα στα όρια της σήψης, παίρνω ένα μέιλ από το φίλο Ρασταγιάπη, που ρωτάει αν ξέρω τον Rodrigo Leao και τον τελευταίο δίσκο του. Τον ξέρω, λέω σαν να μιλούσα για κάποιο παλιό φίλο, και βυθίζομαι στην ακρόαση. Η κυρά δίπλα μου διαμαρτύρεται, τι μαλακίες είναι αυτές, που έχει ξεπέσει o Stuart Staples και ο Neil Hannon, αλλά εγώ δεν πτοούμαι καθόλου. Σου προτείνω όμως καλύτερα να ψάξεις τίποτα παλιότερο.
Πάρε αυτό για teaser.

Deeper into Nintendonian

Πίσω από το genre που θα στείλει τον Θανάση στο νοσοκομείο για πλύση στομάχου κρύβεται η εταιρεία Torn Flesh Records. Το όλα-στο-μπλέντερ label απ' το Oregon του U.S. of A. τα 'χει βγάλει όλα στο σφυρί σε μια προσπάθεια να καταστρέψει τα στομάχια του κοσμάκη. Εδώ η πηγή.


Επειδής είναι πολλά σου διαλέγω τα καλύτερα απ' το πάγκο με τα σάπια:


(1) Pigshit (τα 'χουμε πει) - Ένα full LP με τίτλο All You Can Eat Buffet κι ένα split.


(2) The Capt. Kirk on LSD Experience - Λιγότερο metal, περσότερο nintendonian δισκάρα απ' όπου και το εξώφυλλο παραπάνω. Mario-Disco-Medley λέμε.


(3) The Grindcore Band Formely Known As Prince - Μεγάλοι κάφροι. Το 9 δείχνει φοβερό potential.


(4) EYETOFUK - Πιο traditional καταστάσεις. Κομμάτι διαμάντι Slowgasm.


(5) ElectronoizE - Καθαρόαιμο non-metal nintendonian. Τίτλος δίσκου From Moshpit To The Dance Floor. Τι να λέμε τώρα.


(6) elephantknuckle - Electro Cyber Grind. Είναι καλό.