Jacques Poustis

Δεν μπορώ να αντισταθώ, με ξεπερνάει, σκουπίδι ή διαμάντι δεν έχει σημασία, ο Ζακ μίλησε κατευθείαν στην καρδιά μου και μου είπε πόσο στεναχωρημένος είναι που ο ρασταγιάπης δεν τον ανακάλυψε ακόμα.

Dirty French Psychedelics

Paris' Dirty Soundsystem release their French Psychedelics compilation which is accompanied by this lovely podcast they did for Fluokids.

Αναμνησιακός κονιορτός έπιπλα στο σκοτάδι πασπαλίζει.

Δεν είναι εφιάλτικό το να θες να ντύσεις τις παγερά θρυμματισμένες άυπνες ώρες με ένα οξυδερκώς μπρούσκο ηχητικό παραπέτασμα, προδίδον ψυχικοπνευματικό βάθος (να θωπεύσεις με ηδυπάθεια τις πτυχές του είναι σου βρε αδερφέ, νιώθοντας οτι ακούς Nina Simone, ανάμεσα στους τσιτωμένους σου κροτάφους ή Dusty Springfield, ή Joanna Newsom που είναι και geniahouse οφίσιαλ σαουντράκ ή Diana Krall να αναστενάξει η ψυχούλα σου ή Loreena McKennitt βρε αδερφέ ή μάλλον όχι διότι αυτήν την αφοδεύουμε με συστολή μεν αλλά ναι.) και αντ'αυτού να σου'ρχεται κάτι όπως Κυριαζής φερ'ειπείν και τότε πάει, σου αξίζει να μείνεις άυπνος ίσως και για πάντα.

Θέλοντας αγαπητοί μου συμπλογκίτες να σας μεταφέρω και πάλι λευκωματικά την συγκινησιακή φόρτιση του ελληνοκρατούμενου Μπέησγουώτερ, θα με συγχωρήσετε ελπίζω αν παραθέσω κομμάτια που καμτσικώνουν τις ρίγες τις νύχτας και τις κάνουν κοτλέ απ'το κοκκίνισμα το ψυχικό μιεχ.

Ξεκινώ με το άσμα ασμάτων του Del Shannon εδώ με μία ζωηρή εκτέλεση του κλασικού Runaway συνοδεύουσα την βραχύβια μεν, μπροστά από την εποχή της δε, σειρά/τέκνο του Michael Mann, Crime Story (έπαιξε και στο tv makedonia, αναζητήστε την, σωστό γκαγκστεριλίκι, o Farina, πρωιμη εμφάνιση του πολυατάλαντου Vincent Gallo και σάπιες μαφιόζικες pre-sopranos φάτσες. Το great american novel motif σε τηλεοπτικές σειρές ξεκινά και από εδώ.)



Καπακωτά δίνουμε Social Distortion σε ζειμπεκική στιγμή, ε γιατί πως να το κάνουμε το τζιν και αν το εκόψεις πάλι πιωμένος θα'σαι, κι ώρες ώρες τούτα τα wifebeaters και οι φαβορίτες και τα ροκενρόλζ είναι βάλσαμο.



Και αφού ο κύριος Ness ήξερε σε ποιόν χρωστούσε χάρη, κλείνουμε και κάνα μάτι με την ελπίδα να έρθει ο ύπνος αλλά μπα...χτυπάμε έναν πάτο κι έναν υπαρξιακό τζόγο στο Atlantic City.



Kαι εδώ ας γίνει μια παρατεταμένη στάση. Και οι Bon Ivers και οι Βοnnie Prince Billies αυτού του κόσμου, bons though they may be, τις ιστορίες του Nebraska και την πραγματικότητα που φέρνει σε σκοτάδι με ακουστικά δεν μπορούν να τις αγγίξουν, άρα ξαπλώνουν και πινουν καμιά μπιριτσα στα σκοτεινά στην υγειά του αφεντικού.


Twin Peakσικό στην ατμόσφαιρα, με τόσο ναρατιβ-ντρίβεν ελεγείες που δεν απορείς που το Indian Runner του Sean Penn είναι βασισμένο στο Highway Patrolman ή που το Atlantic City γίνεται το σπαραξικαρδιο addendum του Βadlands. Τελειότητα στο σκοτάδι και νοερά δαχτυλίδια καπνού εδώ αγαπητοί μου. Αν ποτέ δεν δώσατε μια ευκαιρία στον Bruce, κάντε παρακαλώ σας μία εξαίρεση.

Κάθε φορά όμως που μπαίνει το Nebraska τα πράγματα τελικιάζουν. Το αφήνεις να παίζει λοιπόν και μέχρι να τελειώσει ελπίζεις να έχεις κοιμηθεί ή εστω να ξημερώσει.

υ.γ. Για τη στιγμή που ξημερώνει:

Slits

Μια που τις πέτυχα σήμερα στο αεροδρόμιο να περιμένουν στο γκισε της easyjet είπα να κάνω ένα μίνι αφιέρωμα. Έπαιζαν χθες λέει στην Αθήνα, αλλά εδώ συζητάμε αν θα δούμε άλλα και άλλα, αυτές θα βλέπαμε; Κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο Cut πίσω στα 1979 και φυσικά προκάλεσαν συγκρίσεις με τα γνωστά ανδροκρατούμενα πανκογκρούπ της εποχής, οι θυληκοί Clash και άλλες παρόμοιες χαζομάρες. Η εκτέλεση τους πάντως στο Man Next Door, που όλοι αγαπήσαμε από τον Horace Andy, αξίζει την προσοχή μας. Και το ένα το πιπινάκι το νεώτερο σπέσιαλ ήταν πάντως.

Ενας φιλος ηρθε αποψε απ' τα παλια - ψηφιστε Ρωσια

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΠΕΡΑΚΗΣ - ΕΥΡΩΛΑΙΚΑ

Αγαπητοί ήρθε η μεγάλη ώρα.
Μετά βαθιάς συγκίνησης σας παρουσιάζω το έργο που πρόκειται να στοιχειώσει τη δισκοθήκη κάθε γνήσιου και συνεπή ακόλουθου της μεγάλης ιδέας που βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία της λίγκας της γενιάς.

Τα πάρτυ του Καθάριου δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια.

Διαδώστε το!


Η ιστορία θέλει την αφρόκρεμα της prog σκηνής της εποχής να είναι μαζεμένη στο στουντιο για την ηχογράφηση.

Απ' ότι έχω ψάξει το λινκ δεν τα έχει όλα τα τρακς.

Υπάρχει και η πρόκληση της εύρεσης του άλλου έπους, diskomerakia.

Do You Remember Disco Bouzouki Radio

Θανάς με βρίσκεις σε mood για-να-θυμούνται-οι-παλιοί και απλόχερα προσφέρω στα πλήθη δίσκο σε μορφή ντιτζιτάλ που έχει λιώσει στα σάπια πάρτυ ο big-trash-daddy rastagiaire.

Επίσης φιλοδοξώ το post ετούτο να αναπτερώσει τον τουρισμό που περνά κρίση και έχει πτώση μεγάλη.



Τέλος θα 'θελα να δώσω πάσα στο germa για να ποστάρει επιτέλους το μεγάλο disco bouzouki nugget που καιρό τώρα μου 'χει τάξει.

Terakaft

Θανάση έχεις πάρει φωτιά και, επειδή δεν σε προλαβαίνω, σε καπακώνω. Εξάλλου ξέρω καλά πόσο σου αρέσει αυτό το παρεάκι με τους κουκουλοφόρους από τη Δυτική Σαχάρα. Ξέρεις, τους έχεις δει σαν Toumast, τους είδες πέρσι στην Αθήνα ως Tinariwen, πάρτους τώρα ως Terakaft.

Απέραντα χωράφια Φανταστικών Ήχων

Αυτό μου'χε ξεφύγει, να'ναι καλά ο Άτακτος. Την προσοχή στο 2:52 στο σόλο "όταν η Βίκυ γνώρισε τον Ιάπωνα":

Εδώ το EP και εδώ όλη η background δουλειά από καλό συνάδελφο.

Ilhan Ersahin & Erik Truffaz - Istanbul Sessions

Θανάση, τον Truffaz τον είδα πρώτη φορά στο Παρισάκι πριν 6 χρόνια, να παίζει το soundtrack που είχε γράψει για την βωβή ασπρόμαυρη ταινία του Όζου "Τα παιδιά του Τόκυο". Ένα απόσπασμα της συναλίας μπορεί να ακούσει κανείς στο site της médiathèque της cité de la musique. Εδώ και η σχετική συνέντευξη. Τρία χρόνια μετά το 2007 τον είδα στις Βρυξέλλες με τον Ed Hardcourt, όπου έπαιξαν κομμάτια από τη συνεργασία τους στον δίσκο Arkhangelsk του Truffaz. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκαν και στο Take-Away Show του Vincent Moon.

Μεσολάβησαν πολλές άλλες συνεργασίες και ήρθε η ώρα η πιο γνωστή ίσως harmon muted τρομπέτα μετά τον Μiles να συνεργαστεί με τον επίσης ταλαντούχο Τούρκο σαξοφωνίστα Ilhan Erşahin. Θανάση σίγουρα σου έχω πει γι'αυτόν, να'ναι καλά ο Κερέμ που μου τον έμαθε,είναι ο άνθρωπος πίσω από το club-χώρο συναυλιών-δισκογραφική NuBlu στη Νέα Υόρκη, πίσω από τους Wax Poetic όπου μη ξεχνάμε ξεκίνησε η Norah Jones, έχει δε κυκλοφορήσει και στην τουρκική Double Moon, όπου cd πιάνεις μάλαμα είναι. Στη δική του ΝuBlu Records λοιπόν και με αφορμή την ανακήρυξη της Κωνσταντινούπολης σε Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα το 2010, ο Ersahin έστησε σούπερ μπάντα με τον μπασίστα του Tarkan, τον ντράμερ της Sezen Aksu και τον τουμπερλεκά της Natacha Atlas, και φυσικά τον Erik Truffaz στην τρομπέτα. Δεδομένων των άπειρων συνεργασιών που είχαν αμφότεροι, ήταν ίσως θέμα χρόνου να συνεργαστούν, ήρθε κι έδεσε λοιπόν το γλυκό. Istanbul Sessions και ξερό ψωμί. Το opening track Freedom τα σπάει όλα: