La rage du peuple

Ανάμεσα στις αμέτρητες συναυλίες του ΣΚ, τον Dylan, τους Thievery, το Athens Jazz Festival, υπάρχει μία που σίγουρα δεν άφησε παραπονεμένους τους δεκάδες χιλιάδες θεατές της. Γι' αυτή τη μικροσκοπική γαλλοαργεντίνα λέω που, αν και δεν ήξερε να μιλήσει τη γλώσσα του κοινού, μίλησε στην καρδιά του. Κάτω από ένα ολόγιομο καλοκαιρινό φεγγάρι. (Το βίντεο περιέχει συνθήματα πολιτικού περιεχομένου)

Focus Λέμε

Ο Θανάσης σπαζοκλαμπανιάζει κάθε φορά που τον ρωτάνε στο Τ.Ε.Ι. ποιος λέει το τραγούδι που παίζει στην καινούρια διαφήμιση τση Nike.

Elements

Ενισχύω Τεό και μοιράζομαι δισκάρα του Joe Henderson (ο εικονιζόμενος μπάρμπας με το στά-λεγα-γω gesture) με τίτλο Elements.

Στα μπάσα ο Charlie ο Haden, παλαμάκια-ντέφι-πρέζες η Alice, του Coltrane η γκόμενα.

Δύο θρύλοι της τζαζ αυτοσχεδιάζουν

Με αφορμη το αρθρο της Ε ιδου η λαμπρη αυτη συνεργεια και εδω + εδω τα links για να μην παιδευεστε.

Linkhoppin: απ' τους Bathory στο κατσικάκι: Jonas Åkerlund

Θανάση μου έχω φυσικά χάσει επεισόδια, οπότε το κουβάρι το έπιασα από το τέλος (μερσί Μάρω):

Και λέω οκ, και ποιο είναι αυτό το Telephone (φαντάσου αβυσσαλέα άγνοια, 45 εκατ. views έχει);

Και λέω, μπράβο η Λαίδη Γκαγκά, προχώ το βίντεο. Και ποιος είναι αυτός ο τυπάς που το σκηνοθέτησε; Είναι λοιπόν ο Σουηδός Jonas Åkerlund, ο οποίος έπαιξε ένα φεγγάρι ντραμς στους Bathory. Και μετά τι έκανε το παλικάρι; Βίντεο για τους Candlemass, βίντεα για τους Roxette, τη βιντεάρα Smack my Bitch up για τους Prodigy, το Ray of Light της Madonna για το οποίο κέρδισε και Grammy, το My Favourite Game των Cardigans, το Pussy για τους Rammstein, και και και. Για να σου δώσω να καταλάβεις, το 2002, έκανε μεταξύ άλλων βίντεο για τους Satyricon (Fuel For Hatred), τους Roxette (οι οποίοι διατρέχουν όλη την καριέρα του ως τακτικοί πελάτες), την Christina Aguilera και τον Sir Paul McCartney. Έχει επίσης γυρίσει 2 ταινίες, το Spun το 2002, στο οποίο μεταξύ άλλων παίζουν οι Billy Corgan, Rob Halford, Ron Jeremy και Debbie Harry, καθώς και το Horsemen το 2009 (μάλλον μούτα). Εδώ συνεντευξούλα, απλά για μεζέ. Teλικά, οι Bathory έσφαξαν ποτέ κατσικάκι ή όχι;

Jacques Poustis

Δεν μπορώ να αντισταθώ, με ξεπερνάει, σκουπίδι ή διαμάντι δεν έχει σημασία, ο Ζακ μίλησε κατευθείαν στην καρδιά μου και μου είπε πόσο στεναχωρημένος είναι που ο ρασταγιάπης δεν τον ανακάλυψε ακόμα.

Dirty French Psychedelics

Paris' Dirty Soundsystem release their French Psychedelics compilation which is accompanied by this lovely podcast they did for Fluokids.

Αναμνησιακός κονιορτός έπιπλα στο σκοτάδι πασπαλίζει.

Δεν είναι εφιάλτικό το να θες να ντύσεις τις παγερά θρυμματισμένες άυπνες ώρες με ένα οξυδερκώς μπρούσκο ηχητικό παραπέτασμα, προδίδον ψυχικοπνευματικό βάθος (να θωπεύσεις με ηδυπάθεια τις πτυχές του είναι σου βρε αδερφέ, νιώθοντας οτι ακούς Nina Simone, ανάμεσα στους τσιτωμένους σου κροτάφους ή Dusty Springfield, ή Joanna Newsom που είναι και geniahouse οφίσιαλ σαουντράκ ή Diana Krall να αναστενάξει η ψυχούλα σου ή Loreena McKennitt βρε αδερφέ ή μάλλον όχι διότι αυτήν την αφοδεύουμε με συστολή μεν αλλά ναι.) και αντ'αυτού να σου'ρχεται κάτι όπως Κυριαζής φερ'ειπείν και τότε πάει, σου αξίζει να μείνεις άυπνος ίσως και για πάντα.

Θέλοντας αγαπητοί μου συμπλογκίτες να σας μεταφέρω και πάλι λευκωματικά την συγκινησιακή φόρτιση του ελληνοκρατούμενου Μπέησγουώτερ, θα με συγχωρήσετε ελπίζω αν παραθέσω κομμάτια που καμτσικώνουν τις ρίγες τις νύχτας και τις κάνουν κοτλέ απ'το κοκκίνισμα το ψυχικό μιεχ.

Ξεκινώ με το άσμα ασμάτων του Del Shannon εδώ με μία ζωηρή εκτέλεση του κλασικού Runaway συνοδεύουσα την βραχύβια μεν, μπροστά από την εποχή της δε, σειρά/τέκνο του Michael Mann, Crime Story (έπαιξε και στο tv makedonia, αναζητήστε την, σωστό γκαγκστεριλίκι, o Farina, πρωιμη εμφάνιση του πολυατάλαντου Vincent Gallo και σάπιες μαφιόζικες pre-sopranos φάτσες. Το great american novel motif σε τηλεοπτικές σειρές ξεκινά και από εδώ.)



Καπακωτά δίνουμε Social Distortion σε ζειμπεκική στιγμή, ε γιατί πως να το κάνουμε το τζιν και αν το εκόψεις πάλι πιωμένος θα'σαι, κι ώρες ώρες τούτα τα wifebeaters και οι φαβορίτες και τα ροκενρόλζ είναι βάλσαμο.



Και αφού ο κύριος Ness ήξερε σε ποιόν χρωστούσε χάρη, κλείνουμε και κάνα μάτι με την ελπίδα να έρθει ο ύπνος αλλά μπα...χτυπάμε έναν πάτο κι έναν υπαρξιακό τζόγο στο Atlantic City.



Kαι εδώ ας γίνει μια παρατεταμένη στάση. Και οι Bon Ivers και οι Βοnnie Prince Billies αυτού του κόσμου, bons though they may be, τις ιστορίες του Nebraska και την πραγματικότητα που φέρνει σε σκοτάδι με ακουστικά δεν μπορούν να τις αγγίξουν, άρα ξαπλώνουν και πινουν καμιά μπιριτσα στα σκοτεινά στην υγειά του αφεντικού.


Twin Peakσικό στην ατμόσφαιρα, με τόσο ναρατιβ-ντρίβεν ελεγείες που δεν απορείς που το Indian Runner του Sean Penn είναι βασισμένο στο Highway Patrolman ή που το Atlantic City γίνεται το σπαραξικαρδιο addendum του Βadlands. Τελειότητα στο σκοτάδι και νοερά δαχτυλίδια καπνού εδώ αγαπητοί μου. Αν ποτέ δεν δώσατε μια ευκαιρία στον Bruce, κάντε παρακαλώ σας μία εξαίρεση.

Κάθε φορά όμως που μπαίνει το Nebraska τα πράγματα τελικιάζουν. Το αφήνεις να παίζει λοιπόν και μέχρι να τελειώσει ελπίζεις να έχεις κοιμηθεί ή εστω να ξημερώσει.

υ.γ. Για τη στιγμή που ξημερώνει:

Slits

Μια που τις πέτυχα σήμερα στο αεροδρόμιο να περιμένουν στο γκισε της easyjet είπα να κάνω ένα μίνι αφιέρωμα. Έπαιζαν χθες λέει στην Αθήνα, αλλά εδώ συζητάμε αν θα δούμε άλλα και άλλα, αυτές θα βλέπαμε; Κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο Cut πίσω στα 1979 και φυσικά προκάλεσαν συγκρίσεις με τα γνωστά ανδροκρατούμενα πανκογκρούπ της εποχής, οι θυληκοί Clash και άλλες παρόμοιες χαζομάρες. Η εκτέλεση τους πάντως στο Man Next Door, που όλοι αγαπήσαμε από τον Horace Andy, αξίζει την προσοχή μας. Και το ένα το πιπινάκι το νεώτερο σπέσιαλ ήταν πάντως.

Ενας φιλος ηρθε αποψε απ' τα παλια - ψηφιστε Ρωσια