We don't care about music anyway

Γαλλικό ντοκιμαντέρ των Gaspard Kuentz και Cédric Dupire για την μπιμπλικο-avant-garde σκηνή στο Τόκυο. Βλέπεται πολύ ευχάριστα, ακούγεται λιγότερο ευχάριστα, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον. Προσπαθεί να ρίξει λίγο φως σε κρίσιμα ερωτήματα όπως τι είναι μουσική, τι είναι θόρυβος και πώς στο διάολο γίνεται να μαζεύτηκαν όλοι οι καμμένοι και κορίλες του κόσμου στην Ιαπωνία. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τη μουσική και τις συνομιλίες 8 μουσικών: Kirihito, L?K?O, Otomo Yoshihide, Numb & Saidrum, Sakamoto Hiromichi, Umi no Yeah!!!, Yamakawa Fuyuki, Goth-Trad, Hiko. Μεταξύ αυτών, παρελαύνουν ο μουσικός και performer Yamakawa Fuyuki, ο οποίος αναπαράγει τους ήχους του σώματός του τοποθετώντας μικρόφωνα ψείρες σε διάφορα σημεία, όπως στο διάφραγμα της μύτης του, συγχρονίζει λάμπες να ανάβουν σύμφωνα με τον παλμό της καρδιάς του, τον οποίο α προπό επίσης ανεβοκατεβάζει, ενώ βαράει κι ένα throat singing άμα λάχει. Επίσης ο τσελίστας Sakamoto Hiromichi, ο οποίος κακομεταχειρίζεται το όργανό του, αλλά κατά βάθος το αγαπάει. Τον βλέπουμε να ρίχνει μέσα στο τσέλο πλαστικά σφαιρίδια με πανηγυρτζίδικο πιστολάκι και να ηχογραφεί το αποτέλεσμα, να χρησιμοποιεί ηλεκτρικό τροχό στη μεταλλική ακίδα του τσέλο για σπέσιαλ οπτικοακουστικά σπινθιροεφφέ κτλ. Παίζει επίσης με την Haco . Ή όπως ο Otomo Yoshihide, πραγματικός σκουπιδοπατέρας: σε χωματερή μετάλλων συλλέγει παλιά πικάπ και μας δείχνει πόσο απλά μπορούμε να λουπάρουμε δίσκο βάζοντας ένα νόμισμα να γυρνάει πίσω την βελόνα. Δείτε το τρέιλερ:

Περισσότερα για την ταινία και τους μουσικούς εδώ. Λινκ με μουσικές δεν σας στέλνω, ας το αναλάβουν οι αναγνώστες του Wire.

Αγρότες το νου σας

Το ΠΑΣΩΚ ανοίγει διπλό υγρό πυρ κατά των αγροτών! Ο Θανάσης έχει εξασφαλίσει αποκλειστικές φωτογραφίες με βυτιοφόρα - που κανονικά μεταφέρουν πετρέλαιο - που τα 'χουν γεμίσει Ballantines και τα οποία τα προορίζουν για τα μπλόκα για να γίνει ντίρλα η αγροτιά. Παράλληλα η EU - μετά από πιέσεις τις Βουλγαρικής κυβέρνησης - αποφάσισε να στείλει επίλεκτες Ρωσίδες κυανόκρανες που θα διαλυθούν τάχα τυχαία για να ξεκάνουν τους αγρότες μας. Βάστα γερά Βαγγέλα.

p.s.: Μήπως να βάλω ένα poll του στυλ τι θα ξεπαστρέψει πρώτα τους αγρότες;

DJ Θανάσης

Εδώ ο Ρώσος ξάδερφος του Θανάση δίνει στεγνά τον Liam Howlett. Καλό το internet - δε λέω - αλλά είναι κατάσταση αυτή να βγαίνει ο κάθε ξάδερφος του Θανάση και να βγάζει στη φόρα τα μυστικά του επαγγέλματος; Έχει πάρει αέρα ο Θανάσης και θέλει να βγάλει δίσκο στη Ninja με samples από τις συλλογές του TV Zapping.

© topakas sr.

Hi Fidelity Dub Sessions

παρε να'χεις

Nolan Mouse

Μάι Μάι Μάι-ο ο ο-Κεν Λη

Είμαι που λες, Θανάση, την Πέμπτη στη γνωστή döner disco Mirano και ο ντιτζέης βάζει το γνωστότατο house χιτάκι "Μάι μάι μάι, ο ο ο". Και αναρωτιόμουν, ρε γμτ τι να'ναι το sample. Ευτυχώς ο Armand έκανε τη ζωή μας εύκολη και το κομμάτι λέγεται απλούστατα "My my my", το δε σαμπλάκι είναι από το Comin' apart του Gary Wright, ενδιαφέρουσα μπιμπλικο80τίλα. Ο Gary που λες είναι πιο γνωστός για το Dreamweaver:

MORίλα, αλλά ήξερε να παίζει με τα κουμπάκια, μόνο για τα κουστούμια άλλωστε αξίζει. Πιο πριν όμως, ξεκίνησε παίζοντας πλήκτρα στους Spooky Tooth (οι οποίοι έκαναν περιοδεία και το 2007, εμ τι να κάνουν, παίζουν τα γκόλντεν κωλόπαιδα τα λεφτά των συνταξιοδοτικών ταμείων στα χρηματιστήρια, και δεν αφήνουν τους πουρόκερς στην ησυχία τους):

Για να επανέλθουμε όμως στον Gary, αυτός έπαιζε και το πιάνο στο "Without you" από τον Harry Nilsson.

Το αυθεντικό κομμάτι ήταν των Badfinger, και βεβαίως έχει πολυδιασκευαστεί, μεταξύ άλλων από τους Air Supply και από την αγαπημένη μας Mariah, αλλά όλα αυτά θα χαθούν στη λήθη του χρόνου χάρη στη μοναδική ερμηνεία που έχει μείνει γνωστή ως "Κεν Λη". Ε, την ξέρεις.

On ή Windowlicker? (συνέχεια)

Δημοσίευση αποτελεσμάτων: στην κόψη του ξυραφιού, o Cunningham κέρδισε τον Jarvis, με 4 ψήφους εναντίον τριών. Παραδέχομαι την ήττα μου και βάζω και την καλύτερη συνεργασία τους, που τεχνηέντως απέκρυψα από τους αδαείς ψηφοφόρους μας. 27 χρονώ ήταν όταν το έκανε. Φίλε GTX, εγώ πραγματικά το βάζω στο τοπ-5. Και σε προκαλώ να μου κάνεις εσύ το τοπ-5 σου.

War & Eric Burdon live

Για να επιστρέψουμε στους φίλους μας τους Δανούς, εκτός από αξιόλογες μουσικές μπάντες, ξέρουν και πώς να κινηματογραφούν ένα live. Ή μάλλον ήξεραν από το 1971. Σας υπογράφω ότι όσα βίντεο των War και να ψάξετε, δεν θα βρείτε καλύτερα από της δανέζικης δημόσιας τιβί. Αν βρείτε, να μου το πείτε και θα διαγράψω τούτο το ποστ. Η μουσική φυσικά δεν πάει πίσω, αλλά αυτό το ξέραμε. Φυσικά αν ποτέ κάποιος πέσει σε βίντεο/dvd αυτού του live ας μου πάρει μια κόπια. Προς το παρόν μπορείτε να αρκεστείτε σε αυτό το live album, με αυτή τη γνωστή απίθανη εκτέλεση του Tobacco Road λέμε.
Credits για το βίντεο: Θάνος

Vello Leaf [Crete]

Vello Leaf is a dream pop band formed in December 1999 in Chania, Greece.
Their music is described by the female ethereal vocals, the sweet melancholic melodies and the dreamy atmosphere.
Ιδού το σάιτ τους,
και ιδού κι ιδού οι 2 δουλειές τους.

Πώς να σε ξεχάσω;

Γιατί δεν είπες τίποτα ρε Θεμη;

Σαν να μην πέρασαν 20 χρόνια (από Ελευθεροτυπία, 22.1)

Είκοσι χρόνια είχε να ανεβεί σε σκηνή ο Θέμης Ανδρεάδης. Aλλά η σκηνική άνεση είναι σαν το κολύμπι: δεν ξεμαθαίνεται ποτέ.

Χάρη στο, ενταγμένο στις ποιητικές Τετάρτες που διοργανώνει η Λίνα Νικολακοπούλου στο «Zoom», αφιέρωμα στον Γιώργο Χρονά, ο Ανδρεάδης πήρε την κιθάρα του. Και με μια αμεσότητα γαλουχημένη στις μπουάτ του '70, έπαιξε ένα ανέκδοτο τραγούδι σε μουσική Μαρκόπουλου. Το «Να χαθώ και να σβήσω» πρωτακούστηκε το '72 στη «Λήδρα» και προχθές, 38 χρόνια μετά, στο κατάμεστο «Zoom». Ακολούθησαν τα τραγούδια «Σκέφτομαι να φύγω» και «Η ταξιθέτρια του Ροζικλέρ», που μελοποίησε ο ίδιος ο Ανδρεάδης και ερμήνευσε ολομόναχος, με τον τρόπο που οι Ευρωπαίοι τροβαδούροι συσπείρωναν κάποτε τις παρέες.

Μαρκόπουλος («Στο Πέραμα»), Χατζιδάκις («Περί Πάθους»), Καζαντζής («Ητανε αέρας»), Τρανουδάκης («Κάτι χαλασμένα τζουκ-μποξ») ολοκλήρωσαν το μικρό, υπέροχο μουσικό αφιέρωμα, με την ερμηνευτική σκυτάλη να περνά στους Νίκο Κουρουπάκη, Ερωφίλλη και Δημήτρη Υφαντή -που δεν εμφανίστηκαν ως «Τρίφωνο» αλλά κατά μόνας. Ολοι τους, μαζί και η Νικολακοπούλου, είπαν το «Οχι δεν πρέπει να συναντηθούμε».

Είχε προηγηθεί το ποιητικό μέρος, με τον Χρονά να διαβάζει τα γνωστότερα ποιήματά του και να απαντά σε ερωτήματα του Γιώργου Δουατζή. Εξ ου και ποιητικές απαντήσεις όπως, «για να κάνω τέχνη βρίσκω μια αφορμή. Πάντα την ευτελέστερη». Ακολούθησε το ντοκιμαντέρ-πορτρέτο του ποιητή από τον Γιάννη Βουλτσίδη.

Δύο μόνο ενστάσεις έχουμε: η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη που διάβασε τα νεανικά ποιήματα του Χρονά είναι μια πολύ καλή ηθοποιός. Αλλά στην περίπτωση της ποίησης που «αλητεύει» στις πιο underground περιοχές της πόλης, του αισθήματος και του συνειρμού, η θεατρική της καλλιέπεια ακουγόταν αταίριαστη. Θα ευχόμασταν επίσης να ακουγόταν κάποια στιγμή ηχογραφημένη η αριστουργηματική απόδοση του Χατζιδάκι στο «Επρεπε να 'ρχόσουνα». Ας είναι. Ο Θέμης Ανδρεάδης, πάντως, σαν να άκουσε την προτροπή, επέστρεψε, «περνώντας όλα τα εμπόδια».

ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Αφού κανείς μας δεν ήταν εκεί, πάρτε ένα τραγουδάκι (όπως θα διαπιστώσετε, αυτό είναι το προσωπικό κανάλι του Θέμη στο γιοτιούμπ).