Ήρθε η ώρα να κάτσει λίγο και το μπλογκ με τη νεολαία (η οποία δεν ξέρει καν τι θα πει μπλογκ μάλλον).
Έπαθα (και έμαθα) ΛΕΞ πριν από μερικές βδομάδες. Πήγα στο γιατρό και μου είπε ότι το λένε κρίση ηλικίας. Μου συνέστησε να ακούω κάθε μέρα το "Όχι σήμερα", πρωί μεσημέρι και βράδυ. Έχω χάσει μερικές δόσεις, αλλά σε γενικές γραμμές τα πάω καλύτερα.
We're just a gleam in lover's eyes, steam on sweaty bodies in the night
One of us might make it through, the rest will disappear like dew
Pressure building, gettin' hot, give it, give it, give it all you got
When that love explosion comes, my, oh my, we want to be someone
Tryouts for the human race, from Burlington to Bonn
Ah, we are a quarter-billion strong
Tryouts for the human race, from twilight time 'til dawn
We just want to be someone
We're the future and the past, we're the only way you're gonna last
We're just pawns in a funny game, tiny actors in the oldest play
It's an angry sea we face, just to get the chance to join the race
Gotta make it, gotta try, gotta get the chance to live and die
Tryouts for the human race, from Burlington to Bonn
Ah, we are a quarter-billion strong
Tryouts for the human race, from twilight time 'til dawn
We just want to be someone
We must, we must, we must leave from here
We must, we must, we must, we must leave from here
Gotta make our play, gotta get away
Gotta make our play, gotta get away
Gotta make our play, gotta get away
Gotta make our play
Let us out of here, let us out of here, let us out of here
We just want to feel the sun and be your little daughter or your son
We're just words that lovers use, words thaat light that automatic fuse
When that love explosion comes, my, oh my, we want to be someone
Tryouts for the human race, from Burlington to Bonn
Ah, we are a quarter-billion strong
Tryouts for the human race, from twilight time 'til dawn
We just want to be someone
Κάθε τόσο η βαθιά Αμερική αποκαλύπτει ένα μαύρο ακατέργαστο διαμάντι, και μεμιάς όλοι οι χίπστερ μουσικοί, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, και βεβαίως εμείς οι απλοί ακροατές, τρέχουμε να το αγκαλιάσουμε για να πάρουμε λίγη από τη λάμψη του.
Lonnie Bradley Holley, sometimes known as The Sand Man (born February 10, 1950 in Birmingham, Alabama),[1] is an African-American artist and art educator. He was born the 7th of 27 children during the Jim Crow era , and claims to have been traded for a bottle of whiskey when he was four.
Τον παρουσιάζουν με τον Sun Ra και τον Gil-Scott Heron. Πείτε κι εσείς.
Έπεσα πάνω σε αυτό το άλμπουμ για το οποίο δεν βρίσκω σχεδόν καμία πληροφορία, έχω να πω μόνο ότι είναι ένα μικρό αριστούργημα, σε ύφος Brian Eno. Από το Bristol.
Τελευταίως, έφαγα κόλλημα με αυτήν την δαιμονισμένη κομματάρα την οποία δυσκολεύομαι να ξεπεράσω παρότι παίζει στο ριπίτ εδώ και μέρες:
Εδώ ο δίσκος από τον οποίο προέρχεται και εδώ περισσότερες πληροφορίες από την Light in the attic, που επανακυκλοφόρησε το δίσκο. Την προσοχή σου αξίζει και το βιντεάκι στο γιουτούμπ.
Άκουγα αυτήν την κομματάρα που παίζει κατά καιρούς σε επιλεγμένα ραδιόφωνα και επιτέλους αναρωτήθηκα τι είναι.
Και έτσι ανακάλυψα αυτόν το δίσκο-διαμάντι της Marie Queenie Lyons.
Όπως ωραία περιγράφει ο συνάδελφος από τη Village Voice,
Released in 1970 on James Brown's King label, it was her first and last effort—according to the liner notes, she disappeared shortly after its release. That's unfortunate, because Lyons had an exceptional voice, able to instantly shift from a sultry croon on "Daddy's House" to the gospel shout of "I'll Drown in My Own Tears." Another strength is her unbridled fury, which keys ribald tracks like "Your Key Don't Fit It No More" and "I Don't Want Nobody to Have It but You." Plus, her take on the Godfather's "Try Me" aches to the bone. These days, such truthful artistry is long gone: 38 years later, Soul Fever's cover—a beautiful black face, surrounded by encroaching darkness, struggling to be seen—has become a sadly apt metaphor for modern-day soul.
Για το αρχείο σου βέβαια, σε ενημερώνω ότι υπάρχει και αυτή η εκτέλεση.
Ένα σπάνιο και μοναδικό διαμάντι με υπογραφή Al Kooper στην παραγωγή, αλλά και πίσω από πολλά όργανα. Επειδή είπες ότι δεν το έχεις ματακούσει, πάρ' το. Έξτρα δώρο, ένα σόλο Al Kooper για να τα ακούς μαζί. Late night καταστάσεις.
Η εταιρία παραγωγής: http://www.youtube.com/user/MrDirector7 http://www.facebook.com/pages/Platanos-Productions/105817738158#! Το γκρουπ: http://www.facebook.com/pages/Platanos-Productions/105817738158#!/group.php?gid=49859936354&ref=mf Ένα ακόμη δείγμα γραφής:
Διηγήσου μας, παραμυθά Διηγήσου μας μια ιστορία, κι ας είναι μύθος Μίλα μας γι’ άλλους καιρούς Για τη Λούντζα, για την κόρη της Δράκαινας και το γιο του Σουλτάνου
Ξεκίνα με το "ήταν μια φορά" Κάνε μας να ονειρευτούμε Ξεκίνα με το "ήταν μια φορά" Όλοι έχουμε μια ιστορία στο βάθος της ψυχής
Διηγήσου και ξέχνα ότι μεγαλώσαμε διηγήσου σαν να ήμασταν παιδιά Θέλουμε να πιστέψουμε σε όλες τις ιστορίες Μίλα μας για τον παράδεισο και την κόλαση για το πουλί που ποτέ δεν πέταξε Δώσ' μας το νόημα της ζωής
Διηγήσου, όπως σου διηγήθηκαν Μην προσθέτεις, μην αφαιρείς τίποτα Πρόσεξε, γιατί θυμόμαστε Διηγήσου, βόηθα να ξεχάσουμε την πραγματικότητά μας Άσε μας να χαθούμε στο "ήταν μια φορά".
Σποτ του 1971 που διαφημίζει το δίσκο Lick My Decals Off, Baby. Καμμενιά μεγάλη. Δεν παίχτηκε πολύ γιατί οι τηλεθεατές παραπονέθηκαν. Λογικό, είναι πολύ προχώ.
Επίσης, φίλε αναγνώστη, μεγαλοπαραγωγέ του Holly του Wood, μην κάθεσαι. Ξεκίνα επαφές για να γυρίσεις τη ζωή του Beefheart. Σου προτείνω πρωταγωνιστή τον Jack Black, κυρίως λόγω ομοιότητας.
Βάλθηκε ο Θανάσης να βρει το δίσκο της Τζέσσικα που πόσταρε ο χοντρός. Τα search results ήσαν λιγοστά μα βρήκε über-post στο μαγαζί του δισκορύχου για την Sarolta Zalatnay, Ουγγαρέζα rock & roll τραγουδιάρα über-star.
Bios και πολιτεία η θεία. Δισκογραφεί απ' το 67, έκανε από παλιά παρέα με όλες τις μούρες και επειδής είναι rock & roll και δεν κωλώνει έκανε και GILF φωτογράφιση πριν μερικά χρόνια στο Playboy. Εξαιρετική ρετροσπεκτίβα του εφτά την οποία και δειγματίζω πάραυτα.
Και επειδή Αθήνα Βουδαπέστη ένα λουκάνικο δρόμος, ο Ουγγαρέζος ο βλογιοκομμένος σε πόσα κανάλια βγαίνει ρε παιδιά; Πόσες ώρες βγαίνει στο γυαλί; Άλλον δεν έχουν να βάλουν;
Προχθές, εκεί λοιπόν που ρουφούσαμε τα φραπέ μας με τον Γερμά πρίν πάμε για μια γαστριμαργική επίσκεψη στον πλανήτη του γαλλικού τυριού αποφασίσαμε να κατεβάσουμε τα σκουπίδια στους κάδους της Νέας Φιλοθέης. Με το που κατεβήκαμε λοιπόν συναντήσαμε δύο φοβερούς δημοτικούς υπαλλήλους, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που παλεύουν να συμπληρώσουν ένσημα μπάς και πάρουν σύνταξη (λέμε τώρα) που τακτοποιούσαν με περίσσεια τέχνη τα απορρίματα της γειτονίας. Τα 'παμε λίγο και πρίν τους αποχαιρετήσουμε μας εκμηστηρεύτηκαν ένα μυστικό που κανένας άλλος στο δήμο δεν ξέρει...