Moby - God Moving Over The Face Of The Waters (Reprise Version)

Ήρθε κι η ώρα του Μoby να λάβει το Deutsche Grammophon treatment, κατάλαβες τι σημαίνει αυτό Θανάση μου; Σημαίνει ότι γέρασες, 26 χρόνια πέρασαν από τότε που βγήκε. Κάθε φορά που το ακούω, όμως, ανατριχίλα:

Στα σχόλια, συγκινημένοι μπούμερζ θυμούνται. Κι εγώ βέβαια, θα το θυμάμαι πάντα από την τελευταία σκηνή στο Heat.

RIP Andrew Weatherall

Καλά εγώ θα κάνω όλα τα νοσταλγικά ποστ; Άκουσα την είδηση για τον θάνατο του Andrew Weatherall και θυμήθηκα αυτή τη συλλογή να παίζει σε γραμμένη κασέτα στο γουόκμαν στα διαλείμματα του σχολείου.



Φαντάσου ότι μέχρι σήμερα δεν είχα δει το εξώφυλλο της συλλογής. Κάπου εκεί γύρω θα ήσουν κι εσύ και θα άκουγες drum&bass ή Iron Maiden.



και στο κορυφαίο remix

ΛΕΞ - Όχι σήμερα

Ήρθε η ώρα να κάτσει λίγο και το μπλογκ με τη νεολαία (η οποία δεν ξέρει καν τι θα πει μπλογκ μάλλον).
Έπαθα (και έμαθα) ΛΕΞ πριν από μερικές βδομάδες. Πήγα στο γιατρό και μου είπε ότι το λένε κρίση ηλικίας. Μου συνέστησε να ακούω κάθε μέρα το "Όχι σήμερα", πρωί μεσημέρι και βράδυ. Έχω χάσει μερικές δόσεις, αλλά σε γενικές γραμμές τα πάω καλύτερα. 

Πλαστίκ Μεταλίκ

Θανάση μου, πήγαμε, κουνήσαμε ρυθμικά τις φαλάκρες μας, θυμηθήκαμε τα νιάτα μας (55 ο μέσος όρος ηλικίας), ωραία ήταν. 20 χρόνια από την Ριζούπολη, λένε τα στατιστικά. Κι όταν μερακλώσανε, για να κάνουν κέφι οι Βέλγοι, Κιρκ και Trujillo έπαιξαν και το Ça plane pour moi (αν και κρίμα που δεν μπήκε και ο Λαρς με οχτάμποτη να γίνει νταβαντούρι):

Πικς

Michelle Gurevich - New Decadence

Η Chinawoman μπορεί να μετονομάστηκε σε Michelle Gurevich, κατά τα άλλα συνεχίζει στις γνωστές μελαγχολικές-νοσταλγικές μελωδίες της.

1 0 0 0

Εντάξει, προφανής επιλογή, αλλά χθες εκεί στις Αρδέννες που'μασταν με τον Γερμά, πετύχαμε και gabba πάρτυ σε ένα σατουδάκι, οπότε επιβάλλεται:

Τον θυμάμαι ακόμα στο Ρόδον τότενες να το "παίζει" αυτό ανεβασμένος πάνω στα μόνιτορ. Σου'χω κι αυτό που ομολογώ δεν το'χα ακούσει:

Αλλά παίζει και δισκάκι Killing Joke. Για να ηρεμήσεις μετά βάλε αυτό:

Κι αυτό:

Άντε να τα μυριάσουμε (έτσι για να ποστάρουμε 10,000 Maniacs).

Planet of Zeus @ Magasin 4 Bruxelles 25/4/2013

Θανάς τα παλικάρια τα σπάσανε την Πέφτη, ακολουθεί μίνι φωτογραφικό αφιέρωμα:

Κι ένα βιντεάκι με τα περήφανα νιάτα να τα δίνουν όλα στην πρώτη γραμμή:

Άντε και καλό κουράγιο για το υπόλοιπο της περιοδείας!

I'm the street sweeper in your city of dreams: Bill Fay

Που λες, εκεί που ξεφύλλιζα την ανασκόπηση του Mojo για το 2012, πέφτω πάλι πάνω στον δίσκο Life is People του Bill Fay, τον οποίο είχα προσπεράσει όταν βγήκε το καλοκαίρι. 40 χρόνια λέμε. Όσον τον ακούω, τόσο μ'αρέσει:

Συνέντευξη. Κι άλλη. Βίκυ. Πιτσοπιρούνα. Δες κι αυτό:

At the end of the day

Ain’t nobody else

Gonna walk in your shoes

Quite the way that you do

So be at peace with yourself

One day baby, we'll be old...

...and think of all the stories that we could have told:

Ο Asaf έχει από αυτές τις ενδιαφέρουσες φωνές που στην αρχή ψάχνεσαι αν ανήκουν σε γυναίκα ή σε άντρα. Τελευταίος και καταϊδρωμένος το ανακάλυψα απ'το μιξάκι:

Στο ψυγείο γιατί πιάσαν κι οι ζέστες. 

Μα τι πίνουν ρε Θανάση;

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ.
Εν προκειμένω ο Θανάσης είναι ένας:

Modern Marriage

I don't know just what I'm meant to do
I don't want to make it wrong for you
How can we escape what's happened to
all those others who've gone before us two?
Baby, we have lived together
now we'll do it all forever
Hold my hand, don't ever let it go

Close your eyes, hold tight, and here we go

Lemmy sings the blues

Όπως λέει και ένας αγνός σχολιαστής: motörhead and french beer??? sorry, doesn´t work...

Τραγούδια για τα Χριστούγεννα

Ένα δώρο, χρονιάρες μέρες που είναι. Α και μια ερώτηση: από πότε έχουν να σου χτυπήσουν το κουδούνι για τα κάλαντα; Στο τέλος θα αρχίσει να μου λείπει. Μήπως γίνομαι γραφικός;
(Ελπίζω να είναι καλό το λινκ, εγώ το έχω σε σιντί βλέπεις)

Ποιο το περιεχόμενο των ποιημάτων;

Άκουγα τούτο το άσμα σήμερα και θυμήθηκα τον αδερφό Αντονιόνι. Από το άλμπουμ Μη μου τους κύκλους τάρατε

Ο άντα που παίζει τα πάντα

Θανάση μου, γύρισα σελίδα, καβάτζαρα τον κάβο και όλα αυτά. Χτες κατά τις 00:00, όταν ολοκληρώνονταν τριάντα χρόνια περιοδείας, άκουγα τον Michael "Kidd Funkadelic" Hampton να παίζει το Maggot Brain, με τα I-don't-give-a-fuck γκριζομάλλικα ράστα κοτσιδάκια του. Εδώ μαζί με τον μακαρίτη τεράστιο Eddie Hazel:

Αλλά δεν μελαγχολώ, υπάρχει λαμπρό μέλλον μετά τη συνταξιοδότηση, όπως αποδεικνύει η Mamy Rock: