Anadol - Uzun Havalar

 

Ρε παιδιά σόρρυ, δεν σας έχω μιλήσει για τον πρόσφατο κεραυνοβόλο μου έρωτα. 

Από Τουρκία το κορίτσι, μένει βέβαια Βερολίνο. Anadol, καλύτερο και από Panadol

Altin Gün

The part Dutch, part Turkish group Altin Gün are dedicated to honoring and updating the psychedelic sounds of Turkey in the late ’60s and early ’70s. Mixing traditional Turkish instruments with fuzz guitars and synths, the sounds heard on 2018’s On are reverent to the wild sounds of the past while fitting in perfectly with the neo-psych sounds of their own era.



δοκιμή εδώ το 1ο

“In the universe, there are things that are known, and things that are
unknown, and in between, there are doors,” nineteenth century poet and novelist William Blake once beautifully suggested. To discover new things you sometimes need someone to open a door between the known and the unknown. Altin Gün (‘Golden Day’) is the band holding that door handle. And when the door swings open you smell, feel and hear a mix of sounds you may have heard before separately but never in this brilliant new context that sounds totally new.

------------

Following their hotly tipped 2018 debut album “On” – Altın Gün returns with an exhilarating second album. “Gece” firmly establishes the band as essential interpreters of the Anatolian rock and folk legacy and as a leading voice in the emergent global psych-rock scene. Explosive, funky and transcendent.



δοκιμή εδώ το 2ο 



------------

Εδώ στα χίπικα που παίζουμε τα γύφτικα

Τι έγινε ρε παιδιά; The Turbans - Riders. Μου ήρθε λίγο ουρανοκατέβατο (να πέσει το βίντεο, γυρισμένο στην Γκόα):

Πολυσυλλεκτική μπαλκανοριενταλοψυχεδελική μπάντα, στα μέλη της οποίας βρίσκουμε και τον Παύλο Μαυροματάκη, ο οποίος μπορεί να σας είναι γνωστός και από Electric Litany και τους Balothizer (μα Balothizer; Μιλάτε ρε!).

Θανάση μου, το καλοκαίρι έχω να ρίξω διάβασμα και άκουσμα για να ρατραπάρω τη χρονιά. Καλά μπάνια!

Altin Gün

Λίγη ακόμα ψυχεδέλεια από την γείτονα χώρα, στα χνάρια των Baba Zula αν και απ' ό,τι είδα η βάση τους δεν είναι η Τουρκία, αλλά το Άμστερνταμ. Χρυσή Mέρα, σημαίνει το όνομά τους.

Devrim televizyonlardan yayınlanmayacak!

Θανάση κλείστον τον Σουλεϊμάν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Αλληλεγγύη στα καρντάσια.

La revolución no se televisará δικέ μου:

Marika Papagika - The Further the Flame, the Worse It Burns Me

Λυπάμαι λίγο που το ανεβάζω, γιατί θα το αγόραζα ευχαρίστως αν έπεφτε μπροστά μου. Επίσης λυπάμαι γιατί κανείς σας δεν θα το εκτιμήσει εκτός από τον ξενιτεμένο ρασταφλώρο. Πάντως ο τύπος που έβγαλε το δίσκο είναι από το Αμέρικα και μένει κάπου στα Απαλάχια. Δούλεψε τρία χρόνια λέει γι' αυτήν την κυκλοφορία και η εταιρεία του λέγεται Canary records και έχει και εξωφυλλάρα και η Μαρίκα είναι φωνάρα και, τι άλλο να πω, ρισπέκτ. Άμα το πετύχεις κάπου, πάρ'το και για μένα.

Turkish Funk delight

Ο φίλος Μήτσος μόλις έβγαλε τον μπακλαβά.

Mercan Dede - 800

Από τον δίσκο του Mercan Dede για τα 800 χρόνια από την γέννηση του Τζελαλεντίν Ρουμί. Μουσικές, βίντεα και πίνακες στο site του Mercan. Ζωντανά στο Bozar.

Ilhan Ersahin & Erik Truffaz - Istanbul Sessions

Θανάση, τον Truffaz τον είδα πρώτη φορά στο Παρισάκι πριν 6 χρόνια, να παίζει το soundtrack που είχε γράψει για την βωβή ασπρόμαυρη ταινία του Όζου "Τα παιδιά του Τόκυο". Ένα απόσπασμα της συναλίας μπορεί να ακούσει κανείς στο site της médiathèque της cité de la musique. Εδώ και η σχετική συνέντευξη. Τρία χρόνια μετά το 2007 τον είδα στις Βρυξέλλες με τον Ed Hardcourt, όπου έπαιξαν κομμάτια από τη συνεργασία τους στον δίσκο Arkhangelsk του Truffaz. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκαν και στο Take-Away Show του Vincent Moon.

Μεσολάβησαν πολλές άλλες συνεργασίες και ήρθε η ώρα η πιο γνωστή ίσως harmon muted τρομπέτα μετά τον Μiles να συνεργαστεί με τον επίσης ταλαντούχο Τούρκο σαξοφωνίστα Ilhan Erşahin. Θανάση σίγουρα σου έχω πει γι'αυτόν, να'ναι καλά ο Κερέμ που μου τον έμαθε,είναι ο άνθρωπος πίσω από το club-χώρο συναυλιών-δισκογραφική NuBlu στη Νέα Υόρκη, πίσω από τους Wax Poetic όπου μη ξεχνάμε ξεκίνησε η Norah Jones, έχει δε κυκλοφορήσει και στην τουρκική Double Moon, όπου cd πιάνεις μάλαμα είναι. Στη δική του ΝuBlu Records λοιπόν και με αφορμή την ανακήρυξη της Κωνσταντινούπολης σε Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα το 2010, ο Ersahin έστησε σούπερ μπάντα με τον μπασίστα του Tarkan, τον ντράμερ της Sezen Aksu και τον τουμπερλεκά της Natacha Atlas, και φυσικά τον Erik Truffaz στην τρομπέτα. Δεδομένων των άπειρων συνεργασιών που είχαν αμφότεροι, ήταν ίσως θέμα χρόνου να συνεργαστούν, ήρθε κι έδεσε λοιπόν το γλυκό. Istanbul Sessions και ξερό ψωμί. Το opening track Freedom τα σπάει όλα:

Ψυχεδελικοί νταλκάδες: Erkin Koray

Το όνομα το έχετε δει σίγουρα, και πιθανότατα τον έχετε ακούσει ήδη, εδώ το πρώτο. Βρείτε και το δεύτερο γιατί κουράστηκα με το πρώτο. Ο Άγιος Καΐλης γράφει σχετικά. Δηλαδή νομίζω ότι είναι αυτός, και btw τι στο διάολο είναι αυτό;