Καλά εγώ θα κάνω όλα τα νοσταλγικά ποστ; Άκουσα την είδηση για τον θάνατο του Andrew Weatherall και θυμήθηκα αυτή τη συλλογή να παίζει σε γραμμένη κασέτα στο γουόκμαν στα διαλείμματα του σχολείου.
Φαντάσου ότι μέχρι σήμερα δεν είχα δει το εξώφυλλο της συλλογής. Κάπου
εκεί γύρω θα ήσουν κι εσύ και θα άκουγες drum&bass ή Iron Maiden.
Ήρθε η ώρα να κάτσει λίγο και το μπλογκ με τη νεολαία (η οποία δεν ξέρει καν τι θα πει μπλογκ μάλλον).
Έπαθα (και έμαθα) ΛΕΞ πριν από μερικές βδομάδες. Πήγα στο γιατρό και μου είπε ότι το λένε κρίση ηλικίας. Μου συνέστησε να ακούω κάθε μέρα το "Όχι σήμερα", πρωί μεσημέρι και βράδυ. Έχω χάσει μερικές δόσεις, αλλά σε γενικές γραμμές τα πάω καλύτερα.
Θανάση μου, πήγαμε, κουνήσαμε ρυθμικά τις φαλάκρες μας, θυμηθήκαμε τα νιάτα μας (55 ο μέσος όρος ηλικίας), ωραία ήταν. 20 χρόνια από την Ριζούπολη, λένε τα στατιστικά. Κι όταν μερακλώσανε, για να κάνουν κέφι οι Βέλγοι, Κιρκ και Trujillo έπαιξαν και το Çaplane pour moi (αν και κρίμα που δεν μπήκε και ο Λαρς με οχτάμποτη να γίνει νταβαντούρι):
Θανάση δεν ξέρω αν το πήρες πρέφα, αλλά έχουμε πρόσφατες κυκλοφορίες από παλιόφιλους, συγκεκριμένα από Moby (εναλλακτική βερσιόν στο κομματάκι από τον τελευταίο του δίσκο):
Επίσης από Beth Orton & Chemical Brothers:
Και τέλος από Iggy Pop με Underworld:
Φοβάσαι ότι πάτωσες στην εξεταστική του Ιουνίου; Θα πας να ξεσκάσεις στο Rockwave στη Φρεαττύδα με τα φιλαράκια; Έχεις βαρεθεί το πήξιμο το πρωί στο λεωφορείο προς κέντρο και περιμένεις πότε θα τελειώσει το μετρό; Βγάζεις μια βδομάδα με ένα πεντοχίλιαρο; Όχι, Θανάση μου, μη φρικάρεις, 2018 έχουμε, αλλά να, απλώς μαζί με τους γερόλυκους της ηλεκτρόνικα γερνάς κι εσύ.
Μπόνους πρόσφατο κομματάκι από τους Jazzanova με τα υπέροχα φωνητικά της Rachel Sermanni, βάλτο στην κασέτα μετά την κομματάρα της Μελανί:
Εδώ πέρασαν 20 χρόνια από το σχολείο και είδαμε σε reunion τους παλιούς συμμαθητές και τις παλιές συμμαθήτριες αγάπες που δεν πρέπει να τις κλαις, πώς να μην ξαναγράψω στο blog μετά από κάνα 3χρονο και. Vintage καταστάσεις.
Κάπως έτσι ένιωσα και βλέποντας το μικρό θεούλη Ty Segall να τελειώνει τη συναυλία του στο Gagarin με 2 χορδές. Όργιο garage και όχι μόνο, για περισσότερα βλεφάρισε εδώ. Και άκου ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τον τελευταίο δίσκο του:
Κατά τα άλλα, το νέο πουλέν των ενημερωμένων της μουσικής (και όχι ευτυχώς μουσειακής) αναπαλαίωσης είναι οι Friendship με νέο δισκάκι που σπέρνει:
Αγαπάμε όμως και Wolf Alice που ήρθαν και για liveάκι στην πλατεία Νερού.
Κάτι μου λέει ότι θα φορεθούν πολύ το καλοκαίρι και οι Mr.Bison με ολοκαίνουριο δισκάκι που σπαρταράει:
Και για να μην ξεχνιόμαστε obey the Church of the Cosmic Skull
υ.γ.: πριν χρόνια εντελώς πρόχειρα επέλεξα nickname για το blog το Chris hellyeah. To hellyeah εκτός από αγαπημένη redneck southern βλάχικη ατάκα ήταν και project του κυριολεκτικά και μεταφορικά μεγάλου Vinnie Paul που μας άφησε προχθές. RIP.
υγ2: όχι ξάδερφε, δεν έγραψα τίποτα για το νέο Ghost, άλλωστε αποκλείεται να μην έχετε ακούσει για αυτό κάπου. Αγαπάμε, αλλά σαν την πρώτη φορά τίποτε εν προκειμένω.
Που λες, εκεί που ξεφύλλιζα την ανασκόπηση του Mojo για το 2012, πέφτω πάλι πάνω στον δίσκο Life is People του Bill Fay, τον οποίο είχα προσπεράσει όταν βγήκε το καλοκαίρι. 40 χρόνια λέμε. Όσον τον ακούω, τόσο μ'αρέσει:
Χω χω, γερνάμε ρε γμτ, Best of Shadow; Συνεντευξούλα στον Guardian με λινκ και υλικό για ψάξιμο. Μεταξύ άλλων τούτο το φρέσκο κομματάκι:
Και τούτο το όλντιγκόλντι:
Ή ακόμη κι αυτό δηλαδή, που εσύ σίγουρα το'ξερες αλλά εγώ ο άσχετος όχι (μήπως να ανοίξω επιτέλους το box set Byrds;). Επίσης πού να φανταστώ ο άχρηστος όταν πήγα για δεξίωση με τον σύντροφο Μάριο στο Σακραμέντο ότι εκεί είναι το διάσημο δισκάδικο του εξωφύλλου του Endtroducing?
Τσίμπα και νέο κομματάκι με Terry Reid στα φωνητικά:
Τα παλιά του σκρατσασκρούτσα είπαμε στο Bittorrent. Ειδάλλως παίζει και το νέο box set κυριολεκτικά όλα τα λεφτά.
Άκου να δεις τις έμαθα από το Γιώργο. Αδερφέ, αν βρεθείς προς Νέα Γιόρκη τσίμπα μου αυτό το βινύλιο γιατί τον Νίκο το Βελιώτη τον εκτιμούσα από τότε, ετών δεκαοκτώ. Κυκλοφορεί από τη Minimal Wave Records.
IN TRANCE 95, formed by Alex Machairas and Nik Veliotis in May 1988, was the first Greek band to base its sound entirely on the use of electronic instruments. Between 1988 and 1991, the duo’s most creative period, they released a small number of records. Amongst them was their debut 7inch “Desire to Desire/Brazilia” and their LP “Code Of Obsession” which both became cult and quite rare. The records are hard to find these days as there were all released as limited editions by small indie labels of the period. With Nik’s departure at 1992 the band continued for few more years with George Geranios replacing him until their final split in 1996. At the end of 2006, there was an attempt to reform as Itenef with the line up being Alex, George & new member Magdalena Sverlander on synths, while Alex started slowly re-building “Airdawn”, the band’s studio. The official comeback of IT95 came in April 2010 with the original line up Machairas / Veliotis and the addition of Magda and Anna Athanasouli for the band’s live shows. In the following months the duo started recording their new album “Abovearth” which will be completed this Spring of 2011 for a release the latter part of the year. During the same period, with the help of Minimal Wave, In Trance 95 completed the album “Cities Of Steel And Neon” which is a collection of their very early tapes, remixed and remastered, compiled by Veronica and slated to be released by Minimal Wave in May 2011. Currently, Alex and Nik are back in the studio finishing their comeback album. At the start of the year, they took a break for a live gig in Athens in which they presented tracks from both LPs.
Ένα δώρο, χρονιάρες μέρες που είναι. Α και μια ερώτηση: από πότε έχουν να σου χτυπήσουν το κουδούνι για τα κάλαντα; Στο τέλος θα αρχίσει να μου λείπει. Μήπως γίνομαι γραφικός; (Ελπίζω να είναι καλό το λινκ, εγώ το έχω σε σιντί βλέπεις)
