Θανάση ξέχασα να σου πω για τη συναυλιάρα των Calibro 35 πριν τρεις μήνες στο Bozar, εννιά ευρά παρακαλώ. Έπαιξαν λάιβ τη μουσική του Morricone από την ταινία Milano Odia, που μπορείς να δεις ολόκληρη και στο γιουτιούμπ, εδώ ένα μικρό δείγμα:
Κι εδώ τίζερ από το καινούργιο άλμπουμ των Calibro (στο ψυγείο προσεχώς):
Άκου. I’m socialist lingerie, I’m diplomatic techno, I’m gay pastry and racist cappuccino. Και το trailer της ομώνυμης ταινίας (μεταξύ άλλων με Tiga και Peaches):
Συνεχίζω στο ίδιο περίπου κλίμα. Αν δεν έχεις δει το Kings of the Road του Wenders ίσως να μην ξέρεις αυτό το γκρουπ των συμπατριωτών του. Και όμως εκτός από τη μουσική που έχουν γράψει για ταινίες και σειρές, έχουν βγάλει και άλμπουμ που έχουν μείνει στην ιστορία της γερμανικής progressive σκηνής. Πολλοί σύντροφοι μιλάνε για kraut, αλλά εμένα πιο πολύ Moody Blues ή κάτι παρεμφερές από το Αμέρικα μου θυμίζουν. Όπως λέει και ο ήρωας της ταινίας: "Οι φίλοι μας οι Yanks έχουν αποικειοποιήσει ακόμα και το υποσυνείδητό μας".
Πάρε ένα από την ταινία:
Πάρε κι άλλο ένα που με αρέσει:
Πάρε και το ομώνυμο, πάρε και το μετέπειτα. (Καλά ρε άτομα έχουμε ό,τι ετικέτες να 'ναι και δεν έχουμε ένα progressive;;;)
Wattstax is a 1973 documentary film by Mel Stuart that focused on the 1972 Wattstax music festival and the African American community of Watts in Los Angeles, California. WIKI IMDB LINKS (για την ταινια) LINKS (OST) AMAZON
Θανάση μου έχω φυσικά χάσει επεισόδια, οπότε το κουβάρι το έπιασα από το τέλος (μερσί Μάρω):
Και λέω οκ, και ποιο είναι αυτό το Telephone (φαντάσου αβυσσαλέα άγνοια, 45 εκατ. views έχει);
Και λέω, μπράβο η Λαίδη Γκαγκά, προχώ το βίντεο. Και ποιος είναι αυτός ο τυπάς που το σκηνοθέτησε; Είναι λοιπόν ο Σουηδός Jonas Åkerlund, ο οποίος έπαιξε ένα φεγγάρι ντραμς στους Bathory. Και μετά τι έκανε το παλικάρι; Βίντεο για τους Candlemass, βίντεα για τους Roxette, τη βιντεάρα Smack my Bitch up για τους Prodigy, το Ray of Light της Madonna για το οποίο κέρδισε και Grammy, το My Favourite Game των Cardigans, το Pussy για τους Rammstein, και και και. Για να σου δώσω να καταλάβεις, το 2002, έκανε μεταξύ άλλων βίντεο για τους Satyricon (Fuel For Hatred), τους Roxette (οι οποίοι διατρέχουν όλη την καριέρα του ως τακτικοί πελάτες), την Christina Aguilera και τον Sir Paul McCartney. Έχει επίσης γυρίσει 2 ταινίες, το Spun το 2002, στο οποίο μεταξύ άλλων παίζουν οι Billy Corgan, Rob Halford, Ron Jeremy και Debbie Harry, καθώς και το Horsemen το 2009 (μάλλον μούτα). Εδώ συνεντευξούλα, απλά για μεζέ. Teλικά, οι Bathory έσφαξαν ποτέ κατσικάκι ή όχι;
"Ένα βιντεοκλάμπ κλείνει, μια βιβλιοθήκη καίγεται." Χανς-Μαρία Τραμπάκουλας
Μεγάλη σκηνή από τον Γύρο του Θανάτου, τύφλα να'χει ο Τσάκι Τσαν.
Εξάρχεια ώρα 12 (και κάτι ψιλά)
-Αθηναίος είσαι; -Ναι. -Πού πας; -Όπου με βγάλει το μαρσάρισμα. Εσύ από δω είσαι; -Εγώ είμαι απ'το τίποτα. -Δεν κατάλαβα. -Λέω είμαι απ'το τίποτα γιατί εδώ δεν υπάρχει τίποτα, κατάλαβες; --- -Τι θα θέλαμε; -Αυτό για ένα μπουκάλι γάλα. -Τι είναι αυτό; -Ρολόι. Δουλεύει. Προσοχή στη σκηνή που πλακώνει τον μπάτσο (τρομερά οπτικά και ηχητικά εφέ), τη σκηνή που τραγουδάει δίπλα στη φωτιά, το κάντρι σακάκι, το ξυλίκι στην ταβέρνα και αποκορύφωμα ο παππούς με την ατάκα: "αφήστε τα παιδιά".
Οι δρόμοι της βίας
-Τι έγινε Ηρακλή; -Πού ήσουν ρε τόση ώρα; -Βόλτα. -Πάλι με γκόμενες; -Ε τι όλο με γέρους θα πηγαίνουμε; -Ναι αλλά αυτοί μας τα δίνουν, μαλάκα ξύπνα. -Ναι αλλά είναι βιτσιόζοι.
Τι κάνει το ΕΚΚ; Πού είναι η Ουνέσκο; Δεν υπάρχει κανείς πλέον σ'αυτόν τον τόπο που νοιάζεται;
-Μάνα σε γέννησε εσένα ή πάστα φλόρα; (...) -Τι κάνεις εδώ ρε αλήτη; -Δεν είμαι αλήτης πατέρα, είμαι αθλητής. -Πατέρα μη βρίζεις, ο αθλητισμός είναι θρησκεία μην τον πιάνεις στο στόμα σου. (...) -Έχετε ΙΧ κύριε; -Σκατά έχω κύριε. (...) -Ο ξάδερφος του πατέρα μου διευθύνει κάποιο μαλακισμένο οργανισμό, ταμείο είναι, κάτι τέτοιο. (...) -Τσιγαριλίκια; -Ακόμα κει είσαι; Ε, δείτε το λέμε, να'ναι καλά ο γιουτιούμπερ. Ολόκληρο στη Βαλχάλα.
Με του germa το ποστ συγκινήθηκε ο Θανάσης και βγήκε γύρα με τη σκουπιδιάρα στο net. Όλα ρε τα βρήκε. Τα πάντα όλα λέμε. Από το Ο Παντόφλας και ο Κιτ και το Χαμός στο Αιγάλεω City μέχρι το Χούλιγκανς και το Οι βλάχοι προτιμούν τραβεστί.
Πάρε avant-garde greeklish disco unix τίτλους αρχής στο επικό Τα Μεγάλα Καμάκια Των Τραβεστί (a.k.a. Προτιμάμε Ελληνικά Και Ανώμαλα):
Ακούγοντας τη ψιλοαδιάφορη διασκευή των Ulver στο Solitude των Sabbath, είπα επιτέλους να κατεβάσω ολόκληρο το Masters of Reality (coming out of the closet, κράχτε). Και έπεσα πάνω στα εξής trivia: -For the recording of this album, guitarist Tony Iommi, who had injured his fingers in a factory accident years earlier, decided to de-tune his guitar down three semi-tones (or one and a half steps to C-sharp). This reduced string tension, thus making the guitar easier for him to play. Geezer Butler also de-tuned his bass guitar to match Iommi. The result was a noticeably "darker" or "sludgier" sound. -The song "Solitude" was featured as the leitmotif for main character, Zombie, in the 1991 motion picture Zombie ja Kummitusjuna (Zombie and The Ghost Train) by Finnish director Mika Kaurismäki. -Beastie Boys sampled the guitar riff for Sweet Leaf on their 1986 song "Ryhmin' and Stealin'.
"Antti "Zombie" Autiomaa does two things well: play the bass guitar and drink" To μεγάλο country κομμάτι που παίζει είναι το "KARJAA KARJALAAN" των Harri & The Mulefukkers.
Το κατέβασα από εδώ, αλλά δεν έχει υπότιτλους ρε γμτ.Αν βρείτε τίποτε σφυρίχτε.
Το μεσημέρι της 21ης Δεκεμβρίου 1989, τα μέλη της μπάντας Einstürzende Neubauten ξεκίνησαν το σύντομο ταξίδι τους από το Δυτικό στο Ανατολικό Βερολίνο, πρωτεύουσα (ακόμη τότε) της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Ο σκηνοθέτης Ούλι Μ Σύπελ, φίλος των μελών της μπάντας, τους συνόδεψε σ’ αυτή την συναρπαστική εμπειρία – συναρπαστική για τους μουσικούς που, έχοντας μεγαλώσει στο Δυτικό Βερολίνο, δεν είχαν λάβει ποτέ πριν επίσημη άδεια να επισκεφτούν την Ανατολική Γερμανία. Εμπειρία συναρπαστική και για τον πρόσθετο λόγο ότι η εν λόγω συναυλία οργανώθηκε και επιτεύχθηκε χάρις στην παρέμβαση του θεατρικού συγγραφέα Χάινερ Μύλερ, οποίος μάλιστα θα παρουσίαζε το συγκρότημα μ’ έναν σύντομο λόγο. Κυρίως όμως, η συναυλία αυτή ήταν ένα συναρπαστικό γεγονός για το κοινό της Ανατολικής Γερμανίας, αφού το όνομα και η ιδέα που εκπροσωπούσαν οι Einstürzende Neubauten σήμαινε πολλά και το κοινό είχε την ευκαιρία ξαφνικά τώρα να βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τη μπάντα και τη Δύση.