Don't spoil the night

Το παλουκάρι διδάσκει μπολιτισμό:

Βέβαια, στο ζανρ αυτό, έχει βάλει και το λιθαράκι του καιρό τώρα ο Ζούμπιος Μάικ. Πάρε κι ένα πιο καλοκαιρινό και πολύ φρέσκο. 

Je suis Μαλάκω

Τεό, όσο έλειπες, ακούγαμε ποιοτική μουσική

Celluloid Records - Change the beat

Ο Γιάννης ο Γιωργακαράκος γεννήθηκε κάπου στη Γαλλία από Έλληνες μετανάστες. Επειδή γούσταρε τη μουσική σόου μπιζ είπε να κάνει λίγο πιο ατράκτιβ το όνομά του και έγινε Ζαν Καρακός. Αφού ξεκίνησε πουλώντας αμερικάνικα βινύλια στον κάθε Γάλλο αρχάριο, οργάνωσε το πρώτο μεγάλο φεστιβάλ στη Γαλλία λίγο μετά το Γουντστόκ. Αλλά επειδή οι Γάλλοι ήταν πραγματικά άσχετοι και δευτεράντζες το λαμπέλ Celluloid που ίδρυσε με τους μαοϊστές φίλους του δεν έπιασε. Έτσι αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Νιου Γιόρκ όπου σύντομα έγινε διάσημος και εβγαλε δισκάρες: από τον Φελά Κουτί και τους Tuxedo Moon, από Μανού Ντιμπανγκό ως Soft Cell, ως τον φίλο του και αγαπημένο μας Bill Laswell τότε που ακόμα οι δίσκοι του είχανε material και δεν προσπαθούσε να μπει στο Γκινές ως ο πιο παραγωγικός μουσικάντης. 
Κι εκεί που η εταιρεία πήγαινε να πέσει έξω όταν τα 80s τα κατέστρεψαν όλα, ήρθε το μεγάλο, το ατελείωτο χιτ των παιδικών μας χρόνων: Lambada! Από το οποίο όμως δεν πήρε φράγκο γιατί κατά πως φαίνεται τον έκλεψε η Σονύ. Από τότε περιμένει να τελειώσει η δίκη για να συνεχίσει τις παραγωγές.
Προς το παρόν, βγάζει ένα δίσκο με τα μεγάλα του σουξέ. 

Τζίζους λεφτ

Που λες Τάκη μου βόλταρα χθες Κυριακή στο Delft και μπρος στην Nieuwe Kerk είχε ένα μεγάλο πανό που έγραφε "Jezus leeft". Jesus live λοιπόν στο πνεύμα των ημερών:

Άντε κι αυτό φορ δε φαν οφ ιτ:

Αμήν λέμε, σπάστα!

Τάκη μου το βίντεο που ακολουθεί για το Amen break σαφώς το θυμάσαι. Έψαξα λίγο μπας και το'χουμε κι εδώ εύκαιρο αλλά μάλλον όχι οπότε να'το:

Είχε και σχετικό ντόκι το BBC, κλιπάκια από το οποίο μπορείς να δεις εδώ. Γιατί το θυμήθηκα πάλι μετά από χρόνια θα μου πεις. Μα γιατί στο εορταστικό διπλό τεύχος του Economist υπήρχε άρθρο "Seven seconds of fire - How a short burst of drumming changed the face of music" με τη σχετική ιστορία. Ο καλός συνάδελφος Prospero σημειώνει ότι ούτε ο φρόντμαν Richard Spencer ούτε ο ντράμερ Gregory C. Coleman, που πέθανε στη φτώχεια το 2006, έλαβαν ποτέ χρήματα από τη χρήση του εν λόγω sample. Σαμπλάρω ξεδιάντροπα από το άρθρο:
“[Coleman’s] heart and soul went into that drum break,” he says. “Now these guys copy and paste it and make millions.” It is a tricky area, acknowledges Mr Reynolds. He notes that had Mr Spencer received a fraction of what he considers to be his dues he could have retired early and put his children through college. On the other hand, he and Coleman have achieved a sort of immortality: “It’s a bit like the man who goes to the sperm bank and unknowingly sires hundreds of children.” Mr Skinner agrees that it is a shame the original musicians earned nothing from the reuse of their work, but says, “you don’t want a world where sampling can’t happen.” The legal infrastructure surrounding sampling has become more robust. Yet even if the legion of small-time producers who were using sampled breaks 15-20 years ago could somehow have been identified and challenged, it is not as if Mr Spencer would have received anything; jungle would have taken a different form—or perhaps simply been crushed. That would have counted as one of the music world’s minor tragedies."
Και φυσικά το πανηγύρι συνεχίζεται στα σχόλια του άρθρου. Εδώ μιλά η επιστήμη. Στο μπλόγκι του ο κλοπογράφος συνάδελφος δίνει προς διευκόλυνσή σας αρκετά κομματάκια που σαμπλάρουν το break, τα περισσότερα από τα οποία αναφέρονται και στο βίντεο. Αλλά όπως ξέρεις Τάκη μου το κομματάκι είναι οργανική διασκευή, οπότε τσίμπα και το οριτζινάλε από την ταινία Lilies of the Field:

Και από Impressions το 1964:

Για να επιστρέψουμε στο αρχικό βίντεο, στο site του Nate Harrison μπορείτε να βρείτε πολλά ακόμη ενδιαφέροντα. Καλή μας χρονιά! Και μην ξεχνάτε, jungle is massive!