New Day Rising.

Με ελαφρώς διπλωμένο σελοφάν, είναι ο τρόπος που θυμάμαι αυτόν τον δίσκο, τον αγαπημένο μου από Husker Du. Ενδοσκόπηση, ανασύνταξη και καινούριες μέρες. Θα τον βρείτε εδώ. Πάντα προτιμούσα τα κομμάτια του Hart. Diane, Pink Turns To Blue, Never Talking To You Again, Girl Who Lives On Heaven Hill, Don't Wanna Know If You Are Lonely. Είμαι ποπστερ τελικά το παραδέχομαι. Αν δεν έχετε ασχοληθεί με Husker Du, είναι από τα πράγματα που θέλω πολύ να μοιραστούμε.

Και επειδή δεν αντέχω να μην βάλω λινκς, εδώ το Metal Circus με το Diane που δεν είναι των Therapy? και μπλα,μπλά.


Εδώ, το Zen Arcade που είναι τόσο καθηλωτικά συγκινητικό ώρες ώρες που ντάνες ριβιούερς, αρνούνται να ακροβατίσουν λεκτικά για πάρτη του από σεβασμό στο συναίσθημα.
Tέλος, το Candy Apple Grey εδώ. Καθαρότερη παραγωγή, εξίσου ποπ θαρρώ με το New Day Rising (minus the feedback), εξίσου δυνατό συναισθηματικά.

Ηusker Du?
Kαι θυμηθείτε πως ήσασταν ουσιαστικά, πριν οτιδήποτε αρχίσει και τελειώσει. Η συγκατάβαση ας έρθει μετά. Προς το παρόν απλά σκεφτείτε και ας αρχίσει καινούρια μέρα.

Drive Like Jehu: Screams In The Night

Moνωτική ταινία πάνω σε τρίχα. Καπου εκεί μετά τους Rites Of Spring, κατι στενά δίπλα στους Fugazi και σε καλύτερη γειτονιά από τους Quicksand, κροτάλισαν, σύρθηκαν και ξεψύχισαν. Ο κιθαρίστας John "Speedo" Reis έφερε πιο κοντά τους Rocket From The Crypt του στην mainstream επιτυχία και στο ατόφια ζωογόνο παρτάρισμα, αλλά είναι αμαρτία να προσπερνά κανείς τους δύο δίσκους των Drive Like Jehu. Το ομώνυμο (91) εδώ και το Υank Crime (94) εδώ.

Σπόροι για Refused, Snapcase και καλό ποσχαρκόρ γενικά. Και τέλειοι δίσκοι για πατώματα, μικρές ώρες και άδεια μπουκάλια.



Επόμενες φορές για Pitchfork, Rocket From The Crypt, Hot Snakes. Yπόσχομαι, όλα αξίζουν.

Man Is The Bastard!

Για να αντισταθμίσω την κάτωθι φλωριά και για να μην κατευθύνω άλλο οργή προς φύση και λοιπούς μεταφυσικούς παράγοντες (τον Γκοτζίλα, την Ισλανδική Ηφαιστειακή Τέφρα, το Κάρμα κτλ.) ποστάρω κάτι που θέτει τα πράγματα στην σωστή τους βάση:

Ατρόμητα βίαιο comp, με επτάιντσα, το sum of the man lp , μπάσο-ντράμς μπροστά, punk blasts, sludge κοψίματα, noise ηχόχρωμα, σκατοψυχιά, πολιτικοκοινωνικά (sic) ερείσματα, 91 με 97, όρισαν το subgenre power violence. και πιονέρισαν ουσιαστικά! Τους βρίσκετε εδώ . Σήμερα αφού δεν πετάω, πάω να δω Amps For Christ του Barnes των MITB που λογικά είναι αδύναμο, χίπικο, φολκονοιζικο λαηβ αλλά παίζουν σε μια pub που έχω να παω χρόνια στο stockwell και γιου νοου λετς κιπ ιτ αντεργκραουντ εντ ολ δατ σιτ ναπούμε. (το Wire τί λέει γι'αυτούς, τους συγκρίνει με τίποτα Charalambides, what's the deelio ε;)

UPDATE:

I am afraid that tonight's show has been cancelled because Amps for Christ are stranded in Portugal as a result of the volcanic ash cloud.

They have been trying hard to make alternative travel arrangements, and we've had our fingers crossed it might work out, but unfortunately there's no way they can get to London.

Those of you who have bought tickets can obtain full refunds from Wegottickets.com. Our apologies to all of those who were looking forward to this show - we're gutted too!

ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!
Tί αλλο θα γίνειιιιιιιιι; H τέφρα τα χει βάλει μαζί μου προσωπικά! Θα σε νικήσω καταραμένηηηηηηηηηη!