Ήρθε κι η ώρα του Μoby να λάβει το Deutsche Grammophon treatment, κατάλαβες τι σημαίνει αυτό Θανάση μου; Σημαίνει ότι γέρασες, 26 χρόνια πέρασαν από τότε που βγήκε. Κάθε φορά που το ακούω, όμως, ανατριχίλα:
Στα σχόλια, συγκινημένοι μπούμερζ θυμούνται. Κι εγώ βέβαια, θα το θυμάμαι πάντα από την τελευταία σκηνή στο Heat.
Εντάξει τώρα διασκευές Beatles δεν είναι και ότι καλύτερο έχει κάνει ο κύριος Basie στη ζωή του, αλλά έχει κάποιες ωραίες ενορχηστρώσεις όπως αυτή εδώ. Διαθέσιμο μόνο στο ψυγείο.
Θανάση μου όπως φαντάζεσαι εκεί στις χώρες τις ξωτικές που πήγα ήμουν με το μαραφέτι στο χέρι και σαζάμαρα από δω κι από κει. Στα τρέντυ μπιτσόμπαρα και κλαμπ εκεί είναι πολύ της μοδός τα nu disco και πάσης φύσεως editάκια, κάποια από τα οποία δεν τα έβρισκε το μαραφέτι αλλά το Γκουγκλ όλα τα'χει. Σου βάζω μερικά για τα πάρτυ σου δίπλα στην πισίνα με λακέρδα και ρετσίνα:
1) Πέρα από την Αφρική: παίζουν διάφορα έντιτς (πχ αυτό), αλλά αυτό είναι τεράστιο, τόσο σε μπιτοσύνη όσο και σε διάρκεια, ανήκει στην κατηγορία "το κατούρημα του ντιτζέη" αν με εννοείς:
2) Μην κοιτάς παρακάτω: ε το οριτζινάλε είναι βεβαίως μια χαρά, αυτό έχει μια δόση παραπάνω μπιτ ίσα για να δροσίζει τα μοχίτα:
3) Κλειδωμένος όξω απ΄τον Παράδεισο: αυτό μου θυμίζει τρελά ΚΛΙΚ μεσημεριάτικες μουσικές τότενες στα χρυσά 90ς (πρόσεξε το πιανάκι στο τέλος), το μιξ αντιγράφει ξεδιάντροπα acid jazz-new jack swingoκομματάκια και είναι περήφανο για αυτό:
Πάρε κι αυτό από τον Λέηζερ, σου'χω δε κι αυτό για πιο έρλι μόρνιγκ καταστάσεις.
4) Μάλλον εγώ ήμουνα: ούτε εδώ δεν έχει πέσει πολλή δουλειά, αλλά δεν χρειαζόταν και τίποτα:
Βάλτα εκεί να παίζουν όσο ψήνονται οι μπριτζόλες και θα σου στείλω κι άλλα.
Εδώ ο Crumb επιστρέφει στις απαρχές των blues για να βρει το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα τα όνειρα. Στο τραμ (αν βγάλεις άκρη) ή στο ψυγείο (αν το θυμηθώ).
Με την ευκαρία της έκθεσης Robert Crumb στο Παρίσι, είπα να κάνω ένα αφιερωματάκι στα εξώφυλλα που σχεδίασε, ξεκινώντας από αυτό εδώ που με ιντρίγκαρε, καθώς πρόκειται για συλλογή του ιδίου. Μεταξύ των θερμών και εξωτικών γυναικών, περιλαμβάνεται η Ρίτα Αμπατζή και η Μαρία Βασιλειάδου. Εδώ υπάρχει ένας πλήρης κατάλογος, αλλά υπάρχει και το σχετικό βιντεάκι.
Και για το συλλεκτικό της υπόθεσης, πάρε και την ουκρανική βερσιόν:
"Gloomy Sunday" is a song composed by Hungarian pianist and composer Rezső Seress and published in 1933, as "Vége a világnak" ("End of the world"). Lyrics were written by László Jávor, and in his version the song was retitled "Szomorú vasárnap" ("Sad Sunday"). The song was first recorded in Hungarian by Pál Kalmár in 1935. His version immediately became popular in Hungary, but became associated with a high number of suicides, reportedly including that of Jávor's ex-fiancee, and several people who jumped into the Danube holding copies of the sheet music.
It became well known throughout much of the English-speaking world after the release of a version by Billie Holiday in 1941. Lewis's lyrics referred to suicide, and the record label described it as the "Hungarian Suicide Song". There is a recurring urban legend that claims that many people committed suicide with this song playing. The BBC banned Billie Holiday's version of the song from being broadcast, as being detrimental to wartime morale, but allowed performances of instrumental versions. However, there is little evidence of any other radio bans; the BBC's ban was lifted by 2002.
Όσοι μεγάλοι και σπουδαίοι κι αν το έχουν πει, βεβαίως η καλύτερη εκτέλεση παραμένει αυτή της αγαπημένης μας Διαμαντώς.
Αν θες πάντως να εντρυφήσεις ακόμα περισσότερο, υπάρχει και η ομώνυμη ουγγρική ταινία: Budapest in the thirties. The restaurant owner Laszlo hires the pianist András to play in his restaurant. Both men fall in love with the beautiful waitress Ilona who inspires András to his only composition. His song of Gloomy Sunday is, at first, loved and then feared, for its melancholic melody triggers off a chain of suicides. The fragile balance of the erotic ménage à trois is sent off kilter when the German Hans goes and falls in love with Ilona as well. (Πάρ' την από εδώ)
Και επειδή ο μύθος συνεχίζεται, η Bjork το τραγούδησε στην κηδεία του Alexander McQueen. Και επειδή σίγουρα σε έχει πάρει από κάτω και θέλεις να κόψεις τις φλέβες σου, βάλε λίγο μπιτάκι να ισιώσεις. (Και όλα αυτά ξεκίνησαν επειδή πέτυχα μια διασκευή του Matt Elliott στο youtube.)
Τώρα που έρχονται γιορτινές μέρες, ας σκεφτούμε και τον συνάνθρωπό μας που μπορεί να μην έχει πια άλλο χώρο στον σκληρό να κατεβάζει. Προσφέρουμε έτσι κάτι για τον εργαζόμενο ντιντζέι που θέλει να ξαποστάσει βρε αδελφέ τέσσερα λεπτάκια. Όουλντ σκουλ μάι ν%γκα.
Θανάση γεράσαμε. Θυμάσαι πότε πρωτάκουσες τον όρο τριπ χοπ; Θυμάσαι τις εποχές που κοίταζες στο Happening το Endtroducing του Shadow και σκεφτόσουν "να τα δώσω ή να μη τα δώσω;"; Το οποίο Endtroducing το έχεις τώρα τριπλό και αγορασμένο την τελευταία φορά σε τιμή ενός καφέ. Ε λοιπόν, πήγα μετά από πολύ καιρό βόλτα σε μαζικό σιντοπαντοπωλείο "ό,τι πάρεις 100", και ανακάλυψα ότι κυκλοφόρησαν πρόσφατα δύο διπλές συλλογές με τίτλο "Trip Hop Classics", και οι δύο απ'ό,τι βλέπω από το γαλλικό label Wagram. Brand new you're retro, που'λεγε κάποτε και ο Tricky. Η συλλογή ακούγεται πολύ ευχάριστα και περιέχει βεβαίως τους περισσότερους συνήθεις υπόπτους. Τα περισσότερα κομμάτια τα έχει ανεβάσει ο συνάδελφος και στο ομώνυμο μπλογκ. Πάρε και μια λίστα να δεις τι σου λείπει να ψωνιστείς. Η δεύτερη πολύ φρέσκια συλλογή είναι συμπιλημένη (τς τς) από έναν από τους συνήθεις υπόπτους, τον Kid Loco. Αν κρίνω από το playlist πρέπει να είναι επίσης πολύ ενδιαφέρουσα, οπότε σφυρίχτε κλέφτικα. Γεράσαμε Θανάση, εδώ θα πάμε στα εικοσάχρονα της Ninja Tune.
Bonus post: Δωράκι ένα ακόμη από Daltons και διαμαντάκι από τον Βλάσση (που ζει στο Περού) εδώ σε κέφια Χατζή. Όλα αυτά χάρη στην εξαίρετη δουλειά του συναδέλφου Ataktos751. Από το soundtrack της ταινίας ''Η ΣΤΡΟΦΗ'', όπως μας πληροφορεί.
Ο Vangelis έχει αρχίσει να πειραματίζεται με τον ιάπωνά του:
Και για να μην ξεχνιόμαστε, trivia από το βιογραφικό του Teo (όχι εσύ Ζεν, ο άλλος):
1965 Οι Φόρμινξ (αποτελούμενοι από τον Βαγγέλης Παπαθανασίου και τον αδελφό του, Νίκο), του προτείνουν να γυρίσει μια ταινία που θα προωθούσε την περιοδεία τους στην Αμερική. Τότε, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, κάνει και το πρώτο γύρισμα στη Θεσσαλονίκη, στο Παλαί ντε Σπόρ, σε συναυλία του συγκροτήματος, με 8.000 θεατές. Η περιοδεία ματαιώθηκε και οι «Φόρμινξ» δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ.
Κι εδώ, εκπροσωπώντας την Κύπρο στο Historical Song Contest 1964 (;;;). Παρουσιάστηκαν τρίτοι, μετά τον Dylan (!!!) και τον κολομβιανό σουπερστάρ Oscar Golden με το σουξεδάκι Zapatos de pom pom. Βγήκαν δέκατοι στην τελική κατάσταση, τους πέρασαν ο Μίκης (5ος) και η Françoise Hardy (4η)...
