Showing posts with label 70s. Show all posts
Showing posts with label 70s. Show all posts

Sunday, 7 August 2022

Dreamies (Usa,1974) / Auralgraphic Entertainment

 

 Inspired by the aural collage of the Beatles' "Revolution Number 9," as well as the musique concrete of composers such as John Cage and Terry Riley and Bob Dylan's conscientious rock lyricism, Bill Holt quit his straight job in 1972 to follow his musical muse, hoarding various electronic gadgets and an acoustic guitar and holing up in his basement. He emerged a year later with Dreamies, one of the finest pieces of experimental pop from the era. Unlike the Beatles' White Album collage, though, the pair of sidelong, 26-minute epics -- "Program Ten" and "Program Eleven" (as if progressing directly from "Revolution Number 9") -- that Holt created were much more than symbolic representations of the chaotic times. At its heart, the album is a blend of folk and pop/rock, and in many respects, Dreamies fits in with the singer/songwriter scene that flowered in the early '70s. Instead of relying simply on the juxtapositions of his sound samples to impart subjective meanings, Holt composed lovely, downhearted melodies (very much recalling John Lennon) and trippy lyrics as a jumping-off point for each collage and then let acoustic guitar guide them through the gauntlet of sound. In fact, "Program Ten" is a combination of two identifiable songs, "Sunday Morning Song" and "The User," the two melodies weaving in and out of the cacophony of noise-crickets, atmospheric sounds, a John Kennedy speech, NASA chatter, news reports, glass breaking, a thunderstorm, sports broadcasts, and gunfire while a synthesizer spits out spacey alien sounds or cuts like a kettle whistle, and an ominous bassline oscillates beneath it all. "Program Eleven" exchanges that white noise for airport sounds, creepy Sgt. Pepper-style chants that bubble up from beneath the single melody fragment ("Going for a Ride"), game show catch phrases, and popping corn. Of the two pieces, "Program Ten" is the more socially charged commentary, setting the innocent recollections of youth -- the sounds of summer and nature -- against the misanthropic confusion of war and politics to powerful effect. "Program Eleven" is more psychedelically eerie and haunting, aurally dense, and thick with bad vibes, but wonderful nonetheless. The spoken samples are mostly more buried in the background and difficult to make out. It adds both intrigue and mystery to the piece, a foreboding end to what began optimistically. The music, in other words, ingeniously mirrored the sort of evolution of consciousness that was so much a part of the era. Dreamies went virtually unheard when it was released, perhaps because it was the antithesis of commercial rock at the time, but, despite its grounding in the ambiance and issues of the '60s, it still sounds outstanding decades after the fact.

Friday, 30 July 2021

Neşe Karaböcek / Yali Yali + Edits

 Αφού το εξαίρεσες, Θανάση, ας εμβαθύνουμε

 

άκου το αυθεντικό 

 

άκου και τις προηγούμενες προσπάθειες 

Sunday, 21 June 2020

Supersempfft

Κάψιμο από τα παλιά τα καλά.


Wednesday, 19 June 2019

Kyriakos Sfetsas / Greek Fusion Orchestra Vol​.​2

Βγάλανε και δεύτερο!




Thursday, 22 November 2018

Various / Discophilia Belgica: Next-door-disco & Local Spacemusic from Belgium 1975-1987

Χωρίς σχόλια.



δοκιμή

Friday, 27 July 2018

Funky Chimes: Belgian Grooves from the 70’s

Ξέχασα να σου πω - πέτυχα κι αυτό:


 Πάρε και μια γεύση:









δοκιμή

Monday, 28 May 2018

Kyriakos Sfetsas / Greek Fusion Orchestra



Εκεί που άκουγα FIP για χαλαρή κυριακάτικη απογευματινή τζαζ, άκουσα την κλασική γυναίκα παραγωγό του FIP με την ερωτική της φωνή να προσπαθεί να προφέρει το όνομα Κυριάκος Σφέτσας. Και έπαιξε αυτήν την κομματάρα, που περιλαμβάνεται στην νέα κυκλοφορία της Teranga Beat (η παρουσιάστρια μας είπε ότι πρόκειται για σενεγαλέζικο label αλλά δεν μας ενημέρωσε ότι πίσω από αυτό υπάρχει ένας Έλληνας, ρισπέκτ στον Αδαμάντιο).



Με λίγα λόγια, οι ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις του Σφέτσα από την δεκαετία του '70 έχουν κερδίσει το γαλλικό ραδιόφωνο (άκου/δες και εδώ). Σύμφωνα με την ιστορία που μαθαίνουμε από το ραδιόφωνο, ο Σφέτσας γύρισε από το Παρίσι και την αυτο-εξορία της Χούντας για να δημιοουργήσει την ιδεατή τζαζ μπάντα του, ριζωμένη στην παράδοση, με μουσικούς που να γνωρίζουν παραδοσιακή μουσική και με βάση το κλαρίνο. Οι ηχογραφήσεις αυτές δεν κυκλοφόρησαν ποτέ μέχρι σήμερα. Το εξώφυλλο είναι εκπληκτικό, η ποιότητα των ηχογραφήσεων άψογη, με λίγα λόγια σκέφτομαι να αγοράσω και δεύτερο δίσκο για φέτος...

Να σου θυμίσω ότι έχει γράψει τη μουσική για : την Παραγγελιά του Π. Τάσιο, το Στίγμα του ίδιου σκηνοθέτη, το 1986 για την ταινία Η νύχτα με την Σιλένα του Δημ. Παναγιωτάτου, το 1991 για την Νυχτερινή Έξοδο και Κλειστή Στροφή των Μένιου Δίτσα και Νίκου Γραμματικού αντίστοιχα, ενώ το 1993 υπογράφει τη μουσική της Εποχής των Δολοφόνων του τελευταίου.



Πάρε και ένα απόσπασμα από τη βιογραφία του να διασκεδάσεις : "Κανενός Έλληνα “πρωτοποριακού” συνθέτη η επιστροφή στην παράδοση δεν υπήρξε εντυπωσιακότερη από του Σφέτσα. Πρίν από το 1977, στη Γαλλία, τον ανέδειξε μια ηχητική “στικτογραφία” (γαλλ. pointillisme): μια αξιοπρόσεκτη αρμονική ευαισθησία οργάνωνε ευφάνταστους συνδυασμούς ηχοχρωμάτων σε “μικροδομές” απλωμένες σ’ ένα νοητό ηχητικό καμβά, θυμίζοντας πίνακες του Χουάν Μιρό, που γοήτευε τότε τον συνθέτη"

εδώ άκου και μια πιο παλιά κυκλοφορία

Friday, 25 May 2018

The Raincoats

Σήμερα ακούω βρετανικό γυναικείο "post-punk" (τι όρος κι αυτός!). Οι Raincoats ήταν λέει από τα αγαπημένα του Kurt Cobain, όπως διάβασα κάπου.



κι εδώ διασκευάζουν την γνωστή Lola

Saturday, 10 December 2016

Winter Sweet

Τυχαία το πέτυχα πάλι, κι ενώ ήμουν σίγουρος ότι κάτι είχαμε ποστάρει, δεν βρίσκω τίποτα. Ένηγουέη να πέσει το βίντεο με την κομματάρα:

Kourosh Yaghmaei, the godfather of Iranian psychedelic rock. Πιθανότατα να πέτυχες πριν 5 χρόνια την επανέκδοση των αυθεντικών ηχογραφήσεων του με τον τίτλο Back from the Brink στην Now Again Records (που ανήκει στην Stones Throw), η οποία έχει επανεκδώσει πολλά psych-rock διαμαντάκια απ'όλη την πλάση (μια ιδέα εδώ, για να καταλάβεις μιλάμε για εταιρεία που έχει στον κατάλογό της ειδική κατηγορία Zambian Psych Rock). Τσίμπα και την Leila:

Πρόσφατα μάλιστα κυκλοφόρησε στην Now Again και ο νέος του δίσκος Malek Jamshid, ο οποίος φυσικά απαγορεύτηκε στο Ιράν. Τσίμπα το σινγκλάκι Asmar Asmar, που κινείται σε πιο ντισκοφάνκ δρόμους:


Saturday, 15 October 2016

James Luther Dickinson - Dixie Fried

Τελευταίως, έφαγα κόλλημα με αυτήν την δαιμονισμένη κομματάρα την οποία δυσκολεύομαι να ξεπεράσω παρότι παίζει στο ριπίτ εδώ και μέρες:



Εδώ ο δίσκος από τον οποίο προέρχεται και εδώ περισσότερες πληροφορίες από την Light in the attic, που επανακυκλοφόρησε το δίσκο. Την προσοχή σου αξίζει και το βιντεάκι στο γιουτούμπ.

Saturday, 12 March 2016

Days of Pearly Spencer

Τόσα χρόνια ήξερα την βερσιόν του Μαρκ Άλμοντ αλλά δεν είχα ακούσει/είχα ξεχάσει το οριτζινάλε του David McWilliams, εδώ σε κλιπάκι από Παρισάκι:

Γυαλιά τσεκ, ψυχεδελέ πουκάμισο τσεκ, φαβορίτα τσεκ. Κάπου εκεί στην ντελόραση θα το είδαν και οι Γάλλοι ψυχεδελογκαραζιέρηδες Vietnam Veterans και το διασκεύασαν και αυτοί:

Και φυσικά υπάρχουν πολλές ακόμα διασκευές, μεταξύ των οποίων και δύο disco (κάτι απολύτως φυσικό με τέτοια βιολιά στο ορίτζιναλ):

Και ισπανική ντίσκο από την Ana Belen με το απαραίτητο πίου πίου:

Και αυτή εδώ από τους νεοζηλανδούς Avengers, που έχει ανεβάσει ο πανταχού παρών Άτακτος:


Tuesday, 24 March 2015

Η κιθάρα της Γαλάτειας

Θανάση μου, τον Γκάμπορ τον αγαπάμε χρόνια. Αλλά ομολογώ ότι αυτόν τον δίσκο δεν τον είχα ακούσει και τον ανακάλυψα χάρη στη μουσική της συμπαθέσταστης ταινίας The Kids Are All Right, όπου ακούγεται το εξής:

Ρίξε μια αυτιά εδώ.

ΥΓ: τώρα που το γιουτιούμπ έχει αποκτήσει ανεξαρτησία και παίζει μόνο του, εκεί που βάζεις κάτι προκύπτουν διάφορα άλλα, πχ εν προκειμένω γαλλικό προγκ:


Monday, 26 January 2015

Demis forever and ever

Βάζω αυτό γιατί το άκουγα τις προάλλες στο τιτανοτεράστιο playlist του Caribou. Και γιατί είναι βεβαίως κομματάρα.

Saturday, 30 August 2014

Rikki Ilolonga - Dark Sunrise


Ροκ από τη Ζάμπια έχεις ακούσει ποτέ; Ε να λοιπόν: υπάρχει και είδος το οποίο λένε Ζαμρόκ.
Καλά θα μείνεις Ζαμπόν.


Tuesday, 17 December 2013

Mobilisation Generale

Αν πίστευες ότι η Γαλλία της μετά Μάη εποχής δεν είχε τους αντίστοιχους μουσικούς ήρωές της, κάνεις λάθος. Η συλλογή τούτη που μας προτείνει άλλωστε ο αγαπημένος πλέον σταθμός Fip συγκεντρώνει τα γαλλικά ισοδύναμα (ο Θεός της μουσικής να μας συγχωρέσει) του Sun Ra, του Archie Shepp, του Lennon και της Yoko, των Fifth Dimension, έστω των Δάμων και Φιντίας βρε αδερφέ, και μας εισάγει στη γαλλική μουσική contre-culture.

Wednesday, 18 September 2013

Μαύρος χρυσός

Ρε Θανάς 1-4; Δεν ξεκινάμε καλά. Τεσπά, τις προάλλες που λες ο Μήτσος μου'στειλε κομματάρα και κόλλησα:

Μαύρος χρυσός λέμε. Στο πιάνο είναι ο Μικρούτσικος, σίγουρα. "Welfare, Medicare takes the blame". Σαράντα χρόνια μπροστά/πίσω λέμε. Έχουν σαμπλαριστεί πολλάκις. Σου βάζω τη σχετική συλλογή στο ψυγείο (περιέχει και άλλες κομματάρες), αλλά σου βάζω και ολόκληρο τον δίσκο γιατί αξίζει. Στον συνάδελφο για περαιτέρω.


Monday, 25 February 2013

Σαπιοφιούζιον

Ναι ρε φίλε σαπιοφιούζιον ποστάρω. Για μπητοκόφτες και πουρέιντζερς. Ε αφού μόνο αυτοί τακούνε πια. Κιάλλος κανένας. Τέσπα. Ένας τύπος κάπου έγραψε ότι είναι ο χαμένος δίσκος των Soft Machine. Οι λεβέντες οι τσολιάδες λέγονται Dedalus. Ο Δαίδαλος κι ο Κίσσαβος τα δυο βουνά μαλώνουν που λέμε. Είναι Ιταλοί. Θα τους περάσω από την μηχανή του κιμά. Όπως και δη ποτέ.

Saturday, 17 November 2012

Grappelli & Floyd: Wish You Were Here

Μιλάτε ρε σεις, τελευταίος πιστεύω πήρα πρέφα αυτό:

Από Βίκυ:
There is a brief piece of violin playing at the end of the track which was subsequently all but drowned out by the addition of the wind effects, although if you listen closely or turn the volume up louder, starting at the 5:21 mark, the barely-audible violin can be heard. Grappelli was recording in a downstairs studio, and Gilmour had suggested that there be a little "country fiddle" at the end of the song. Grappelli duly obliged, although because his contribution is barely audible, the band decided not to credit him for it in the sleeve notes. According to Waters, he received the agreed fee of £300, however.[8]

Saturday, 4 August 2012

Searching for Sugar Man: Sixto Rodriguez

Θανάση δεν πρόκαμα να δω το ντοκιμαντέρ αλλά όσοι το'χουν δει λένε τα καλύτερα:

Sixto Rodriguez:

Φυσικά ο εξαίρετος πατριώτης είχε ενημερώσει τα πλήθη εδώ και τρία χρόνια...

Sunday, 10 June 2012

Milano Odia

Θανάση ξέχασα να σου πω για τη συναυλιάρα των Calibro 35 πριν τρεις μήνες στο Bozar, εννιά ευρά παρακαλώ. Έπαιξαν λάιβ τη μουσική του Morricone από την ταινία Milano Odia, που μπορείς να δεις ολόκληρη και στο γιουτιούμπ, εδώ ένα μικρό δείγμα:

Κι εδώ τίζερ από το καινούργιο άλμπουμ των Calibro (στο ψυγείο προσεχώς):

Τσίμπα κι αυτό. Και κλιπάκι από το καινούργιο: