Gloomy Sunday aka Hungarian Suicide Song

Θα υπερβώ την ημερήσια ποσόστωσή μου γιατί είναι συννεφιασμένη Κυριακή.

http://en.wikipedia.org/wiki/Gloomy_Sunday

H πρώτη ηχογράφηση:

Το τυπάκι που το έχει ποστάρει είναι τόσο καμένο που έχει φτιάξει σχετικό forum, φαντάζομαι θα αυτοκτονήσει βέβαια, οπότε τι θα γίνει το forum;

Εδώ με Billie


Κι εδώ με τον Billy


Η λίστα με τις διασκευές είναι ατελείωτη:
Pyotr Leschenko, Serge, Bjork, Venetian Snares. Αυτό φαντάζομαι ο ΜΑΙΚ το γνωρίζει, βλέπω όμως ότι όλος ο δίσκος έχει ουγγρικό κόνσεπτ. Kronos Quartet. Κι εδώ σχετικό άρθρο του Κώστα Ζουγρή. Ένας καλός συνάδελφος, spookily πρόσφατα βλέπω ότι έχει γράψει όλη την ιστορία του τραγουδιού αλλά και της ταινίας. Παραπέμπει δε και σε λινκ για τον δίσκο. Κι άλλος ένας καλός συνάδελφος. Όσον αφορά τον Τσιτσάνη, να συμπληρώσω απλώς και το "Θέλω να είναι Κυριακή", που έγραψε στη μνήμη της Μαρίκας Νίνου.

Το νου σας, μακριά από τα παράθυρα, έτσι;

Που'σαι Θανάση; Άι γκοτ δε μπλουζ

Μια τυχαία λίστα για ένα θέμα στο οποίο επανερχόμαστε συχνά (3-4-5 φορές το χρόνο). Θα την στείλω και στο τυπάκι που έβαλε Anathema, Richter, M83 και Bon Iver στο μπλέντερ.

'That's the Way I've Always Heard It Should Be'
Carly Simon (1971): highlight που δεν είχα προσέξει. Ωραίο γκομενάκι επίσης.

The Decemberists....

Με αφορμή την σημερινή "επέτειο" αποφάσισα να κάνω το ντεμπούτο μου στο blog και να παραθέσω ενα ενδιαφέρον, τουλάχιστον σε οπτικό περιεχόμενο, βιβλιαράκι που εντόπισα πριν από λίγες ώρες.

Το βιβλίο έχει τίτλο Ανησυχία: Μια καταγραφή του αυθόρμητου το Δεκέμβριο του 2008,

κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη και είναι των Κυριακόπουλου και Γουργούρη. Όποιος θέλει να ρίξει μια ματία μπορεί να το κατεβάσει εδώ ή Download anisixia.pdf for free on uploading.com">εδώ (ας ελπίσουμε να δουλέψει).

Για λίγα αποσπάσματα απο το τί συνέβη πέρυσι τον Δεκέμβρη χωθείτε εδώ.

Και ένα άσχετο τραγουδάκι πριν κλείσω

ULVER - συνεχεια

μετα απο μια κουβεντα του φιλου togiatos ψηθικα να ακουσω τη δισκογραφια τους , απο την οποια ειχα να θυμαμαι μονο το Bergtatt. Αφου τα ακουσα , ειπα να κανω ενα ποστ γιατι ενα / δυο μπορει να ενδιαφερουν και σας που δεν ακουτε μεταλ. Απλα και περιεκτικα λοιπον.

Το Bergtatt ειναι γαματο μπλακ μεταλ.
Το Kveldssanger ειναι ενα καλο φολκ δισκακι / αξιζει.
Το Νattens madrigal... ειναι μπλακ με πολυ ξυσιμο και αν δε σας λενε σακκο σας συνιστω να το αποφυγετε.
Τα υπολοιπα 4 ειναι ατμοσφαιρικα ambient - electro - industrial - jazzοπραματα. Μου θυμιζουν λιγο απο : David Holmes-This Film's Crap Let's Slash the Seats. Νομιζω οτι το τελευταιο θα σας αρεσει.

• Bergtatt - Et eeventyr i 5 capitler (1994)
• Kveldssanger (1995)
• Nattens madrigal - Aatte hymne til ulven i manden (1996)
• Themes from William Blake's The Marriage of Heaven and Hell (1998)
• Perdition City (2000)
• Blood Inside (2005)
• Shadows of the Sun (2007)

Linkhoppin: today's catch

Εδώ το τελευταίο CD των Ulver.

Επίσης, χάρη στο τυπάκι που εδώ έχει φτιάξει clipάκια φύρδην μίγδην όλοι-οι-καλοί-χωράνε, ανακάλυψα τους εξής πολωνούς:

Εδώ τα:
2001 Dni wiatru
2002 Białe wakacje EP



Και μια που πιάσαμε τα πολωνά, ένα κλασικό χιτάκι 90s από τους Myslovitz:



Live βέβαια είναι πιο ωραίο, τα σπάνε.

Άντε να βάλω κι αυτούς, άξιοι εκπρόσωποι του "πάω να μαζέψω ξύλα με το iPod" κινήματος:

http://www.myspace.com/mounteerieorthemicrophones

Εδώ

ULVER / για τους φανατικ και μονο

Ελα ρε Θαναση αγορι μου, που κρυφτηκες και σου χω κατι καλο. Μου ειχες πει για τη συναυλια τους στην Αθηνα και ποσο γουσταρες. Εγω ειχα παει για σουβλακια και δε μπορεσα και ετσι το βρηκα σε κασσετα ρακς - πετρακς. Αν εχεις προβλημα με το κασσετοφωνο παρε με τηλεφωνο να σου πω.

The Wall Rebuilt

Για 50ή φορά δις σάιντ οφ δε μιλένιουμ, το άι-λοβ-του-χέιτ Mojo έχει αφιέρωμα στο The Wall, όπου επιτέλους μπορεί o Roger Waters να μας απαντήσει σε καίρια ερωτήματα όπως "στη συναυλία του Βερολίνου το '90, το κωλόχαρτο στα καμαρίνια ήταν δυτικογερμανικό ή ανατολικογερμανικό" και "αληθεύει ότι ο Γιώργος σας πρότεινε το Υπουργείο Υποδομών".

Και όπως συνήθως συμβαίνει με τις συλλογές-tribute του περιοδικού, υπάρχουν 5-6 καλά κομμάτια και αρκετή σαβούρα.

Εδώ θα βρείτε και τα δύο CD.

Στα highlights του πρώτου μέρους,



Από τον δίσκο των πρώην (#%*(/?) μπλακάδων Ulver, Shadows of the Sun, έχει ασχοληθεί κανείς;

Επίσης, ωραία διασκευή του In the Flesh, από Sweet Billy Pilgrim

http://www.myspace.com/sweetbillypilgrim

Ακόμη, Adios Mundo Maldito από Helado Negro, του Roberto Carlos Lange, που έχει συνεργασίες με τον Guillermo Scott Herren (Savath & Savalas, Prefuse 73), και School of Seven Bells. Μόνο για το μαλλί τον γουστάρουμε:

http://robertolange.com/wp-content/uploads/2009/03/smile1-1024x768.jpg

Τέλος, Empty Spaces από τους Astra:

http://www.youshare.com/Dura/d1782f262b0a87eb.mp3.html

http://www.mojo4music.com/blog/2009/10/mojo_rebuilds_the_wall.html

Από τα liner notes της ελληνικής έκδοσης:

«Το τείχος το επέβαλε ο ιμπεριαλισμός να υψωθεί και έγινε ακριβώς παραμονές, όταν τα ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα απειλούσαν να εισβάλουν στο Βερολίνο, ιδιαίτερα βεβαίως στο ανατολικό Βερολίνο, στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

» Και ρωτάμε: Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το τείχος μέσα στο έδαφός της; Σκεφθείτε αν μέσα στην Αθήνα είχαμε τρεις - τέσσερις δήμους που ανήκαν σε έναν στρατό Κατοχής, θα ήταν ελεύθερα, μπες βγες; Γιατί η Δυτική Γερμανία στην ουσία λειτουργούσε με το ΝΑΤΟ, με τους Αμερικανούς σαν στρατός Κατοχής. Απ’ τη μία μεριά ευθύνεται για τη διαίρεση της Γερμανίας και από την άλλη ήθελε τη βίαιη προσάρτησή της».

Το Όνειρο του Θανάση

Το όνειρο του Θανάση είναι το τελευταίο μέρος ενός δίσκου που κυκλοφόρησαν οι Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ το 2003 στις 13ης του Δεκέμβρη. 'Ολος ο δίσκος λέγεται Romantische Strasse.

Αν το όνομα Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ δεν σου λέει τίποτα ρίξε μια ματιά στο continuo’s weblog. Έχει όλα τους τα δισκάκια και τα λέει και ωραία.

Απολαμβάνω ιδαιτέρως και ένα παλιότερο δισκάκι τους με τίτλο Ένας Εμφύλιος.

Καληνύχτα Θανάση.

"Calypso Is Like So"-said the Reverend

Mε είχε θορυβήσει η έλλειψη εικόνων στο blog και εν τω μέσω καψίματος σήμερα (δλδ αφoυ είχα κατεβάσει για τέταρτη φορά στα 5 τελευταία χρόνια δισκογραφία EyeHateGod γιατί ακόμα δεν έχω μάθει να μην αποθηκεύω εμπιθρίζ σε φτηνιάρικα dvd) και αφού σουλάτσαρα σε πρόστυχα διαδικτυακά καλντερίμια και ψευδοιντελεκτουέλ πλακόστρωτα με χτύπησε κατακούτελα: Rita Hayworth, η λύση στο πρόβλημα έλλειψης οπτικών ερεθισμάτων. Δάκρυ, πίκρα και καημός, γυναίκα δηλητήριο κτλ.

Και να ποστάρω μόνο φώτοζ θα φάνταζε αρκετό. Δεν έφτανε όμως. Προσπάθησα να ξαναδώ τη Γκίλντα, μα δεν το πάλεψα. Αντ'αυτού σαν tribute, i went the G.Clean way, και άρχισα να διαβάζω γι'αυτήν στο wikipedia. Το μιαρό μέρος του εαυτού μου έψαχνε για βρωμιές και στυγνές διηγήσεις τύπου Hollywood Babylon . Η αποστειρωμένη, συμπυκνωμένη απόδοση της ζωής ενός ανθρώπου όπως κάθε φορά άφησε γεύση μπεταντίν στα ούλα μου, αλλά συνέχισα. Ανατρέχοντας στη φιλμογραφία της έπεσα στο αγαπημένο Fire Down Below (όχι το έπος με τον Σιγκάλ) με τους φίλους Τζακ Λέμον και Ρόμπερτ Μίτσαμ. Ειδικά ο Μίτσαμ μαζί με τον Λι Βαν Κλιφ είχαν στάτους συγγενή στο σπίτιμ. Τρομερή συμπάθεια. Διαβάζοντας οτι ο αιδεσιμότατος του Night Of The Hunter που μου 'κοψε το αίμα στα μικράτα μου για πρώτη φορά,
στα πλαίσια των γυρισμάτων του Fire Down Below, επηρεάστηκε τόσο πολύ από την ατμόσφαιρα της Καραϊβικής που ηχογράφησε έναν calypso δίσκο, μου έπεσε το σαγόνι. Για πρώτη φορά εδώ και καιρό δεν σιχάθηκα το ιντερνετ στον πάτο της κουνελότρυπας.
Ο δίσκοντας είναι καταπληκτικός. Αφού τον βρείτε εδώ και τον ακούσετε θα δείτε πως ξεπερνά γρήγορα το novelty value του καθώς ο άνθρωπος το Ζει (highlights το I Learn a Merengue, Mama και το Take Me Down to Lover's Row). Ακόμα πιο φίλος μετά απ'αυτό, ο Μίτσαμ δείχνει το δρόμο. Aυτός ο δίσκος θα παίζει στο happy place του καθενός που λογικά μοιάζει με το φινάλε του Πολυθρόνα Για Δύο.



Καλή μέρα αδέρφια-Live it Up!

υ.γ. Σαν μπόνους (μάλλον εν αγνοία του χίπστερ συναδέλφου που το πόσταρε) στον δίσκο βρίσκουμε το single Βallad Of Thunder Road μαζί με το b-side του από την ομώνυμη ταινία η οποία αποτελεί σχεδόν εξολοκλήρου πόνημα του Μίτσαμ και ναι, είναι b-side αριστούργημα η ίδια στην καριέρα του αιδεσιμότατου.

Nasekomix: Βουλγάρικο γκρουπάκι

Από το soundtrack της ταινίας Eastern Plays.

http://www.myspace.com/nasekomix

Highlight το τραγούδι "Inject me love".

http://www.youtube.com/watch?v=H9atTPM-aPw&feature=related

Album: Adam's Bushes Eva's Deep (2009)