Βίτσια λέμε

Προχθές λοιπόν πάω να κατουρήσω στις τουαλέτες γνωστού bar σε γνωστή πλατεία (δεν βάζω όνομα για να μην νομίζουν οι αναγνώστες ότι κάνουμε και διαφήμιση σε πλατείες) και ω, τι βλέπω; Μια στίβα περιοδικά, και συγκεκριμένα το Vice, και συγκεκριμένα το Vice στα ελληνικά. Ντάξ', ίσως περσινά ξινά σταφύλια για σας τα λοκάλια, αλλά εγώ δεν είχα ιδέα, και ομολογώ πως ήταν ευχάριστη έκπληξη. Έχω κατά καιρούς στείλει διάφορα link από την αγγλική και βελγική έκδοσή του, όπως και για τα σούπερ ντοκιμαντέρ του Vicetv, με θέματα από "ταξιδεύοντας¨στη Β. Κορέα" μέχρι γιαπωνοτσόντες με χέλια και χταπόδια. Ίσως είχα στείλει και αυτό.

Το δεύτερο, λοιπόν, ελληνικό τεύχος του περιοδικού (τα δικαιώματα του οποίου πήρε η ομάδα του LifO) μπορώ να πω ότι δεν με απογοήτευσε. Τα περισσότερα θέματα άλλωστε είναι μεταφράσεις από τις αγγλικές και άλλες εκδόσεις, όπως συνέντευξη του Lemmy και του Spike Jonze, τα οποία μπορείτε να βρείτε εδώ. Και τα ελληνικού ενδιαφέροντος όμως άρθρα είναι πολύ ενδιαφέροντα: το πρώτο είναι για τον ξανθό μάγο (!!!), και το δεύτερο είναι συνέντευξη που παίρνει η βραζιλιάνα μοντέλα-ηθοποιός και "φανατικό πάρτυ άνιμαλ" Vivien Vilela σε έξι ελληνικά γκρουπ (Family Battle Snake, Palov & Mishkin, Velvoids, Rotting Christ, Duke Abduction και Last Drive). Τους θέτει σημαντικά ερωτήματα όπως "μελομακάρονα ή κουραμπιέδες" και φωτογραφίζεται "mostly topless" με τα t-shirt των γκρουπ... Τέλος, ελληνικές και ελληνικού ενδιαφέροντος είναι και αρκετές από τις μουσικοκριτικές σε τέσσερις σελίδες, οι οποίες είναι γραμμένες στο fuck-you-all στιλάκι που όλοι αγαπήσαμε: λ.χ. για τις δίδυμες καναδές Tegan & Sara ("μουσική με αρχίδια από μουσικούς χωρίς") ή για τον νέο δίσκο των Slayer ("παίζουνε ακόμη μουσική που σε κάνει να θέλεις να πάρεις την ξεχασμένη flying V και να την βάλεις στον κώλο των Dragonforce τραγουδώντας Μαρία Κάλλας"). Τα μεταλάνια θα εκτιμήσουν και το μέταλ αισθητικής εξώφυλλο του περιοδικού. Δίσκος του μήνα το King Midas Sound - Waiting for you και χειρότερος αυτός του Robbie Williams.

Demi Travailles

"Δεν με έχεις, μπιστουσύνη"

100

The Ex + Brass Unbound

Αυτά είναι Θανάση μου. Οι άγγλουρες θα δούνε πάλι τα καλύτερα.

Late Night Deepens...

.....and deepens

Mz Sunday Luv - Δεν με έχεις μπιστουσύνη

Η φωνή της σχεδόν ψιθυριστή, υπνωτική, συνοδευόμενη από minimal beats. Η εμφάνισή της εκκεντρική, kitsch, νεο-punk. Στον κόσμο των queer parties είναι λίγο πολύ γνωστή. Αν και έρχεται από τον Καναδά, η καταγωγή της είναι από την Ελλάδα. Το όνομά της άλλωστε είναι μετάφραση του Κυριακή. Αφού ολοκλήρωσε της σπουδές της στο design και ξεκίνησε μια πετυχημένη καριέρα, αποφάσισε να τα παρατήσει όλα για να δοκιμάσει την τύχη της ως performer, ως χορεύτρια και ως τραγουδίστρια. Συμμετέχει σε shows ανά τον κόσμο, από τον Καναδά περνάει στη Γαλλία, την Ισπανία, το Βερολίνο. Θέλει να βγάλει δίσκο, αλλά στο μεταξύ τα κομμάτια της κυκλοφορούν ελεύθερα στο myspace. Στο χώρο του θεάματος κινείται ανάμεσα στο καμπαρέ και το drag-show, με αρκετό piercing, αλυσίδες body-painting, ερωτικές χορογραφίες, αν χρειαστεί καταπίνει και φλόγες. Η μουσική της περσόνα εμπνέεται από τη Nina Simone και τη Nancy Sinatra ως τη Madonna, άλλο αν ο ρυθμός ακούγεται περισσότερο electro-kitsch. Μια τέτοια φιγούρα δεν θα μπορούσε να λείπει από τον κύκλο του θρυλικού 25 Bar του Βερολίνου, συμμετέχοντας στο δίσκο του επίσης Βερολινέζου Dima. Το κομμάτι τους Duolog είναι μια απρόσμενη έκπληξη, με το απίθανο ελληνικό του ρεφραίν "Δεν με έχεις, μπιστουσύνη". Θα παίξει στις 24 στο event του φεστιβάλ EnTechno (αλλά μόνο για τους τυχερούς που έχουν πρόσκληση) και στις 25 μαζί με τον Leon Segka στο Skull. Διαλέχτε και πάρτε.

(Δεν σε ξέχασα ρε Θανάση, απλώς πόσταρα αλλού)
Απολαύστε την:

100

100 posts εκ των οποίων τα περισσότερα του Γιώργαρου που τον ευχαριστώ μέρες που'ναι.
Για τον εορτασμό των εκατό και φυσικά πιστός στο πνεύμα των ημερών παραθέτω συγκινητικά χαριτόβρυτες φωτό.


Άρχοντας ο Γκράουτσο σφιχταγκαλιάζει Mεριλιν σαν να μην υπάρχει αύριο και εδώ γκραφιτάρει γιατί γουστάρει:


Τίποτα όμως σαν τον Χάρπο-Αδόλφο νεσπά;

Kαι από έγκλημα σε έγκλημα:

και συνεχίζει την ατιμία της:


και τέλος για να δικαιολογηθεί και το μουσικό μπακγκράου του μπλογκ να και μια Cat Power, η φωνή της οποίας κολλάει αγρίως σε χαχόλικα, εορταστικά σκηνικά methinks.

Πάρτε την σχεδόν όλη μαζεμένη να'χετε και να φχαριστιέστε.
Καλή επέτειο broes!

Ψυχεδελικοί νταλκάδες: Erkin Koray

Το όνομα το έχετε δει σίγουρα, και πιθανότατα τον έχετε ακούσει ήδη, εδώ το πρώτο. Βρείτε και το δεύτερο γιατί κουράστηκα με το πρώτο. Ο Άγιος Καΐλης γράφει σχετικά. Δηλαδή νομίζω ότι είναι αυτός, και btw τι στο διάολο είναι αυτό;

I was born this way: μέγιστο anthem

Βίκυ καιDiscogs. Και αν θυμίζει gay gospel είναι επειδή ο Carl Bean ήταν παππάς. More info.
"And J.D. Doyle of Queer Music Heritage website gave us this comment: "I feel that most if not all of the so-called 'Gay Anthems' have no right to that title, as they are sung by straight people and actually make no mention of anything gay. A prime example is 'We Are Family' #151; don't get me started. It's long overdue that we claim for our own a song that is truly gay and truly proud, and Carl Bean's 'I Was Born This Way' definitely has the history and musical chops to fill that bill."

Π%&ΤΣΑ ΠΑΛΙ

Τα μάθατε;
Είδατε τι καλό που είναι το Φεσμπούκ;