Tomas Barfod / Paloma Remixes

Σταθερό κόλλημα με Θωμά, εδώ πειραγμένο:



δοκιμή

Mute Beat In Dub

- Τι εννοείς γαμάτη γιαπωνέζικη μπάντα που παίζει reggae ; 

- Ρε άκου εδώ σου λέω και θα καταλάβεις.

Αγαπημένο μου το Mixed Up.

Περισσότερα για τη μπάντα (από το Reggae-Reviews.com):

Reggae has long been an underground favorite in Japan, but not only are there a significant amount of fans there listening to reggae, there has been some quality reggae music coming out of Japan since the early '80s. Dub seems to be the sound of choice of the best-known of these Japanese performers, with acts like Dry & Heavy, Pecker's 21st Century Dub, and Mute Beat honing a unique and engaging style. Like the 21st Century Dub album, Mute Beat in Dub is a distinct, seamless mix of dub, roots reggae, and jazz. Led by trumpeter Kazufumi "Echo" Kodama, the music is horn-dominated, often incorporating both trumpet and trombone intertwining in a harmonic ballet, as on "Landscape." While you might think that strictly horn-led dub may have its limitations, it never gets stale, from "Metro" to the distant, vintage sound of "Still Echo" to vocal track "Mixed Up" to the Spaghetti Western-style music of "Fiolina". There's certainly a sense of avant-garde experimentalism on Mute Beat in Dub (again, like 21st Century Dub), as evidenced by the sounds-like-it-was-recorded-in-a-well percussion-fest "Dee Jay Style." If you're a dub fan, you definitely owe it to yourself to know this album. Crystal Light!

Εδώ στα χίπικα που παίζουμε τα γύφτικα

Τι έγινε ρε παιδιά; The Turbans - Riders. Μου ήρθε λίγο ουρανοκατέβατο (να πέσει το βίντεο, γυρισμένο στην Γκόα):

Πολυσυλλεκτική μπαλκανοριενταλοψυχεδελική μπάντα, στα μέλη της οποίας βρίσκουμε και τον Παύλο Μαυροματάκη, ο οποίος μπορεί να σας είναι γνωστός και από Electric Litany και τους Balothizer (μα Balothizer; Μιλάτε ρε!).

Θανάση μου, το καλοκαίρι έχω να ρίξω διάβασμα και άκουσμα για να ρατραπάρω τη χρονιά. Καλά μπάνια!

Bizarre - Beautica (1994)

Ακούω αυτό το διαμαντάκι από την Εσθονία και αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να μην μας έχει ενημερώσει ο εν αντίχριστω αδελφός μας. Δεν ξέρει; Ή δεν θέλει να μιλήσει; Ή μήπως μας έχει ενημερώσει; Εγώ θα ανοίξω πρώτος tag=estonian; ΤΙ ΜΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝ;

Χίλια Myriads

Ρώσοι, από St. Petersburg.  Δε ξέρω και πολλά για τη μπάντα αλλά αφού ρωτάς να σου πω ότι παίζουν (έπαιζαν;) κάτι ανάμεσα σε Electronica, Rock, Funk και Belearic Disco.  

Favorite track το κορυφαίο Megalopolis. Ταξιδιάρικο όσο δε πάει. 

Δοκιμή εδώ.

Soundtrack To A Vacant Life

Ολίγον γουίρντο αλλά μόνο όσο πρέπει. Θα'θελα πολύ να τον δω live αλλά δεν είναι του σπορ.

Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου.

Ιντζόι μαι φρεντς!

Κι άλλες βίντατζ αγάπες

Θανάση δεν ξέρω αν το πήρες πρέφα, αλλά έχουμε πρόσφατες κυκλοφορίες από παλιόφιλους, συγκεκριμένα από Moby (εναλλακτική βερσιόν στο κομματάκι από τον τελευταίο του δίσκο):

Επίσης από Beth Orton & Chemical Brothers:

 Και τέλος από Iggy Pop με Underworld:

Φοβάσαι ότι πάτωσες στην εξεταστική του Ιουνίου; Θα πας να ξεσκάσεις στο Rockwave στη Φρεαττύδα με τα φιλαράκια; Έχεις βαρεθεί το πήξιμο το πρωί στο λεωφορείο προς κέντρο και περιμένεις πότε θα τελειώσει το μετρό; Βγάζεις μια βδομάδα με ένα πεντοχίλιαρο; Όχι, Θανάση μου, μη φρικάρεις, 2018 έχουμε, αλλά να, απλώς μαζί με τους γερόλυκους της ηλεκτρόνικα γερνάς κι εσύ.
Μπόνους πρόσφατο κομματάκι από τους Jazzanova με τα υπέροχα φωνητικά της Rachel Sermanni, βάλτο στην κασέτα μετά την κομματάρα της Μελανί:

Vintage αγάπες

Εδώ πέρασαν 20 χρόνια από το σχολείο και είδαμε σε reunion τους παλιούς συμμαθητές και τις παλιές συμμαθήτριες αγάπες που δεν πρέπει να τις κλαις, πώς να μην ξαναγράψω στο blog μετά από κάνα 3χρονο και. Vintage καταστάσεις. 

Κάπως έτσι ένιωσα και βλέποντας το μικρό θεούλη Ty Segall να τελειώνει τη συναυλία του στο Gagarin με 2 χορδές. Όργιο garage και όχι μόνο, για περισσότερα βλεφάρισε εδώ. Και άκου ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τον τελευταίο δίσκο του:

Έκανε άλλωστε με τη διασκευάρα του να ακουστούν ξανά οι Hot Chocolate. Soul/funk nostalgia με δική μου αγαπημένη προτίμηση αυτό που σχεδόν την ίδια χρόνια που κυκλοφόρησε στα 70's το είχαν διασκευάσει εξίσου γαμάτα οι April Wine. 

Κατά τα άλλα, το νέο πουλέν των ενημερωμένων της μουσικής (και όχι ευτυχώς μουσειακής) αναπαλαίωσης είναι οι  Friendship με νέο δισκάκι που σπέρνει:

Αγαπάμε όμως και Wolf Alice που ήρθαν και για liveάκι στην πλατεία Νερού.

Κάτι μου λέει ότι θα φορεθούν πολύ το καλοκαίρι και οι Mr.Bison με ολοκαίνουριο δισκάκι που σπαρταράει:

Και για να μην ξεχνιόμαστε obey the Church of the Cosmic Skull

υ.γ.: πριν χρόνια εντελώς πρόχειρα επέλεξα nickname για το blog το Chris hellyeah. To hellyeah εκτός από αγαπημένη redneck southern βλάχικη ατάκα ήταν και project του κυριολεκτικά και μεταφορικά μεγάλου Vinnie Paul που μας άφησε προχθές. RIP.

υγ2: όχι ξάδερφε, δεν έγραψα τίποτα για το νέο Ghost, άλλωστε αποκλείεται να μην έχετε ακούσει για αυτό κάπου. Αγαπάμε, αλλά σαν την πρώτη φορά τίποτε εν προκειμένω.

υγ3: Πωλίνα λέμε και δεν κλαίμε. Την είδαμε και Live πριν 5-6 χρόνια αφού δεν προκάμαμε στα 80s.

Arp / ZEBRA

 Arp = Alexis Georgopoulos = ένας ελληνικής καταγωγής καλλιτέχνης που δραστηριοποιείται μουσικά στην αβάν γκαρντ σκηνή της Νέας Υόρκης

ZEBRA = a post-everything symbiosis of ancient to future psychotropics, emphasizing points of connectivity between far-flung traditions. ZEBRA is as naturalistic as it is alien, disrupting outdated boundaries between musical traditions, hierarchies and genre politics (λέει στο bandcamp)



δοκιμή

Sans la musique, la vie serait une erreur

Είχες ποτέ μια από αυτές τις νύχτες που νιώθεις ότι όλα σου φταίνε, τίποτα δε σου πάει καλά και αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι μάλλον φταις λιγάκι και εσύ;

Εκεί που καθόμουν λοιπόν με το τσιγάρο και το ποτό μου να σκοτώνω το χρόνο μου βλέποντας βιντεάκια στο youtube  πέφτω πάνω στο live του D.D Dumbo από το Pitchfork. 

Βλέποντας τον άρχισα να θαυμάζω το ταλέντο του αλλά και να ξενερώνω ακόμα πιο πολύ σκεφτόμενος πόσα ωραία πράγματα γίνονται στην πόλη και εγώ τα έχω χάσει. Αυτά βέβαια μέχρι να δω τη φάτσα μου να κουνίεται στο ρυθμό λίγο πριν το τέλος του κομματιού. Είχα ξεχάσει ότι ήμουν και εγώ εκεί από κάτω (είχα πάει κυρίως για τους Future Islands τότε).

Μαζί με το τσιγάρο έσβησα και την αυτολύπηση από τα μούτρα μου και σκέφτηκα "Sans la musique, la vie serait une erreur".

Enjoy!